! Missbone !

Fotoğrafım Twitter'ı süslüyor, haberim yok ^_^

2012-02-29T23:00:00.003+02:00

Yaz okulunda, evimin balkonunda çektirdiğim siyah beyaz bir resmim var. Saçlarım arkadan toplanmış, boynumda fular, öyle boşluğa bakıyorum ama yüzüm görünmüyor. Sadece omuzlarım, saçlarım ve kulağımın bir kısmı var fotoğrafta. Taa yaz okulunda çektirdiğim bu fotoğrafı neden mi anlatıyorum? Çünkü yaklaşık 8000 takipçisi olan bir Twitter kullanıcısının avatarı olmuş o fotoğraf! Lan?

Dersin ortasında Latte arıyor ısrarla, facebook'tan bir şeyler yazıyor, ama önümde ki tasarımdan başımı kaldırıp bakamıyorum bir türlü. En sonunda mesaj attı. 'Twitter'da fotoğrafın var' diye. Panik oldum bir an, çünkü benim 'Emo resimleri' adı altında bir fotoğrafım var internette ki evlere şenlik. Simsiyah gözler, emo kesimli saçlar ve dudak büküşlü bir poz! Ergenliğimden kalma, bir de utanmadan forumlara koymuştum da sonra o fotoğraf bir süre yaklaşık 8 forumda dolaşmıştı. 'Boku yedin, herkes seninle dalga geçiyor Missbone!' dedim bir an kendi kendime ve tasarımı kapattığım gibi facebooka girdim. Latte linki atınca bir şok daha geçirdim. Lan benim 'Ayyy omuzlarım çok tombul çıkmış' diye beğenmediğim fotoğrafı hatunun biri almış, kullanıcı fotoğrafı yapmış. Gülsem mi, ağlasam mı bilemedim. Bir de sen nerden buldun benim fotoğrafımı da twitterına koydun dimi.

Neyse işte. Egom yükseldi biraz, ama sinirlendim de birazcık, sonra da 'Aman ya kullansın' dedim, ve kıza hiç bir şey söylemedim...

Fotoğraf şu şekilde;

Yakın zaman da kaldıracağım fotoğrafı, sırf merak ettiğiniz için koyuyorum.:) Daha fazla çalınmasın.:) 3 gün burada.

Dişi Dracula bu kez Blogunu tamamen açtı, hatta yazı bile yazmış.:)
Yazılarıma renk katan bu kızı keşfetmek için; Buradan

Mim vol 2

2012-02-29T04:25:00.000+02:00

'ofelya bir mim göndermişti bana. 'Aşk, ayrılık' falan derken arada kaynadı o. Ne kadar ayıp bana. Hiç yapmazdım böyle şeyler, söylüyorum aslında, beynimin devreleri yandı benim. Çok yükleniyorlar bana. Robot' muyum canım ben 'Aaaaa!' ( burda bir kadın hayal et, eteğinin altından kızgın bakışlarla sopa gösteriyor.)

Tamamımız sanırım. Mime geçebilirim artık.

1-Hayatınız filme çekilse adı ne olurdu ve soundtrackinde hangi şarkılar yer alırdı?

Şimdi böyle çok kendinden emin, kendine hasta olan bayılan, hergün kendi kendini öpen bir insanmış gibi konuşacağım ama benim hayatım film olsa, kesin acaip eğlenceli bir film olurdu lan! Dracula var bir kere hayatımda boru mu? Onunla takıldığım bir günü çeksek Recep İvedik'e el hareketi çekerdik o derece.

Ayrıca Orçun delisini asla yabana atamam. Bir de Bay K ile kavgalarımızı eklersek. Tamamdır.

İsmi'de 'Huni.' olurdu sanırım. Az saksıyı çalıştırın anlayacaksınız. Zorla biraz, e hadi.

Şarkı ismi veremiyorum şu an da, o kadar hayatım film olmuş, hazır şarkı mı kullanayım yani? 'Nil cınım' derim o bana bir şeyler ayarlar. I love you Nil. Muah.

2-Bir şeyleri değiştirme gücünüz olsa, neyi ya da neleri değiştirirdiniz?

Bu gücü bana vermeyecektin dostum! Şaka şaka çokzel şeyler yaparım ki ben bu güçle. Meselam şöyle ki;

- Okul' da ki bazı tipleri değiştirirdim. Şöyle ki;

Bir gün Latte ile fotokopi sırasına doğru yürürken, çocuğun biriyle aynı an da sıraya girdik. Adımlar eşit. Ne biz geri gidiyoruz, ne çocuk. Tipi de gör hanzo. Yolda görsen, yolunu değiştirirsin o derece. Ama malum sınav zamanı, el mahkum. Neyse ben bu çocuğa 1 numaralı sert bakışımı atıp zorla da olsa 'Siz geçin' dedirttim, 1 sıra öne geçtik. Bekle bekle gelmiyor tabii sıra, arkadan bıdır bıdır konuşmaya başladı çocuk.

'Bilseydim sıramı vermezdim.'

'Aman gitti sıram.'

Hayır maddesel bir şey olsa sırayı eline verip 'Al götüne sok' diycem. Bir de yani altı üstü 1 sıra arkaya geçti, bunu duyan 100 sıra geriye attık sanır.

Ay kaptırdım gidiyorum, durayım. Durdum. Hah işte bu tarz hanzoları yenisiyle değiştirirdim. Eskisini götür yenisini al kampanyaları düzenlerdim.

- Twitter'ın laf sokma düzenini değiştiririm.

Ay çok sinirim bozuluyor. Arada bende yapıyorum, daha çok sinirim bozuluyor. Lan herkes birbirine laf sokar da kimse üstüne alınmaz mı? Ha bir de üstüne alınınca 'A ben sana demedim ki cicom.' kıvraklığı var ki gerçekten mükemmel. Laf sokacaksan isim ver arkadaşım, yok veremiyorsan kapat çeneni arkadaşım.

- Güzel olmaması gerekip, güzel olan kızların tiplerini değiştiririm.

Hani böyle uzaktan bak, bir Miranda Kerr, ama az yaklaş, mikroskopla falan bak! Bildiğin ............. ( Buraya nefret ettiğin, uyuz olduğun,kendini beğenmiş,yalancı,ukala, görgüsüz, bir kız koy.'

İşte ben o kızların suratlarıyla oyun hamuruyla oynadığım gibi oynamak isterdim. İçi çirkin olanın dışı da çirkin olsun lan. Haksızlık. Olmadı tırmıklarım yüzlerini. ^_^

3-Sizi en çok etkileyen sinema sahnesi ya da sahneleri?

Ergenliğimi zehir zıkkım etti ya. Dracula'ya da cidden benziyo ha. oO. Yoksa? Hadi canım o kadar da değil.

Bay K ile izlediğim ilk korku filmi olmasından dolayı, bence oldukça fazla etkilenmiş olabilirim bu filmden.

4-Yaşadığın şehir bir günlüğüne yalnızca sana tahsis edilmiş, senden başka hiç kimse yok. Ne yaparsın?

Avm'leri boşaltırım. Yalnız tek olmak istemiyorum. Şöfor talep edemiyor muyuz?

Bir de Kıro'luk yapar, sprey boyayla yollara falan 'Bay K & Missbone' yazarım.

5-Şu sıralar ilgiyle takip ettiğiniz diziler?

İlgilenemiyorum dizilerimle! :( Yazamayacak mıyım şimdi? Sevmem yeterli olacaksa yazayım bir kaç tane.

Yabancı dizilerden; Spartacus ve Prison Break. ( İkisi de internetten Bay K zoruyla başladığım diziler, ama özellikle Spartacus tutku gibi bir şey oldu. 2. sezonuna daha başlayamadım ama.:('

Türk dizilerden ise; Lale Devri ( Yeşim mutlu olup, Toprak üzülüyor ya böyle bazen arada! İşte var ya o an Mango'da %90 indirim olsa umrumda değil. Mango indirimi zaten umrumda değil, orası da ayrı tabii. Hımm. İnandım tamam geçebiliriz.

Kuzey Güney: Behlül'ken bile böyle sevmedim Kıvanç'ı, Kuzey oldu bildiğin bağrıma bağrıma bastım. Demek ki neymiş Missbone dış görünüşe değil, kişiliğe önem veriyormuş. Bir kez daha kendime aşık oldum.

1 erkek 1 kadın; Bay K ile izlerken gülme krizlerine girip, kendimizden pay biçiyoruz ya! İzlemem için yeterli bir sebep bence, ama sevgilim olmadan asla. Onun tadı, aşkoşala çıkıyor sadece.

Tamam çok uzattım, okumayacaksınız 'Imm güzel, hemen cevaplıyorum' yazıp gideceksiniz blogumdan. Bunu kaldıramam. O yüzden mimlediklerime geçebiliriz bence artık.

Mimlediklerim; Lokes, darkolivee, esved, parfümümün kokusu, Milena, çokomell, Deniz Acısu, Azimli Baykus, Sylvie ribeL_, Rainbow Gatherer, cherry, Rüzgara Dogru, Pembe Kereste, Zift, 1i yok mu?, seymsomething, Vişne Çürüğü.., Dürr-i Yekta, Gece Yürüyüşü, uzunincekivircikk, ÖziBio, Bir Megolaman Kız, çitlembik, Kaybolmuş Bir Denizyıldızı, Küçük Şeyler, Grace, Junkhead

Aşk nedir?

2012-02-28T23:20:00.000+02:00

Kantin'de boş beleş oturup dedikodu yapmakta bir yere kadar. Hadi dedim beyin fırtınası yapıyoruz! 'Aşk nedir?' cevap verin... Verdiler, tatmin olmadım, yine facebook'tan milleti dürtükleyip 'Aşk nedir?' dedim, 1000 sms hakkımdan en az 30'unu feda ettim ve Aşk'ı sordum.

Zeytin dedi ki; 'Aşk anlamsız bir şeydir.' Mrt'e dönerek;

'Ben tuvalete gidiyorum ortaaaaam'

İşte böyle duygusuz, işte böyle odun. 'Aşk' diyoruz, tuvalet diyor. İnsan oturur, pencereden dışarı bakar ve Aşk'lı meşkli iki kelime eder. Ya da edemeyebilir, çünkü camdan bakınca görünen manzara hiç hoş değil açıkcası, bahçede ki 8 adet köpeği de düşünecek olursak. Oo çok sert. Pis havlıyorlar üstelik.

Mrt dedi ki; Aşk uyuşturucudur. Ve ekledi;

Hemen dalgaya aldım tabii;

'Ya başlığını yazsaydın, ben bulurdum netten ctrl+c' yapardım.

'O zaman emek verilmiş olmazdı.'

Eyeliner dedi ki; 'Ben bilmem beyim bilir.'

Dracula dedi ki; 'Aşk tutsaklıktır, birlikte olsan da olmasan da'

Sanırım haklı. Aşık oluyorsun gözlerin, dilin, kalbin azılı bir katilin elleri gibi kelepçeleniyor. Onun hayatına hapsoluyorsun. Sadece onun ismini ağzına alıyorsun, sadece onun yüzüne bakıyorsun. Ama böyle tutsaklığa da can kurban şimdi.

Yakışıklı kuzenim dedi ki; 'Aşk gerekirse kendinden ödün vermektir.'

Egoist midir nedir?

T-rex dedi ki: 'Bilmiyorum, bilseydim sanırım aşık olurdum.'

Ben İlkokul'da başladım lan aşık olmaya, saçını çekip, dizini tekmelediğim erkeklerin sayısını hatırlamıyorum. Adam kazık kadar olmuş 'Hımm bilmiyorum' diyor. 25 yaşına geldin ve hiç bir kızın koluna uçlu kalem batırmadın yani? Yapma dostum bunu!

Cadoloz dedi ki; 'Sıkıntı.'

Yani kız geriliyor, işine dersine konsantre olamıyor, kariyerini etkiliyor olamaz mı? Olur. Bildiğin sıkıntı bu aşk meşk işleri. Kız haklı beyler.

Latte dedi ki; Yüzyıllardır inanılan ve insanların inanmaya devam edeceği yalanlardan en başta gelen, duygu sınıfına sokulmuş mantıksızlık durumu.

Ya artık adamın biri çıksın da şu kızın şu düşüncelerini resetlesin. Göremedik öyle bir adam, lanet olsun ki tanışamadık henüz.

Dracula'nın ev arkadaşı Can dedi ki; 'Sadece 3 harftir.'

Bok???

Kırmızı dedi ki; 'Ümit.'

Ben mesajı aldım...

Mevlüt dedi ki; Karşılıksız sevebilmek, yağmurlu havada yürüyüp yağmuru unutmaktır.

Bknz: Aşk adamı. Yağmur altında yürünmesi gereken adam, kışlık odunlardan ayırıp sen sağa geç diyorum kendisine.

Necib dedi ki; Bazen imkansızları başarmak, yapmayacağım dediğim şeylerin başrolünde oynamaktır.

2. Başrol oyuncusu yoksa, başvurular pembemissbone@mynet.com adresinden. Ahahah.:)

Uğur dedi ki; Kör bir kuyuya taş atıp, o taşın yere değmesini beklemektir.

Ve bazen o sesin yere değdiğinde çıkarttığı ses insanı delirtir.

Naim dedi ki; Kelimelerin kifayetsiz kaldığı andır.

Aylin dedi ki; Hayatın da sadece bir kişinin olmayı göze almaktır.

Yavuz dedi ki; Saatlerce gözlerine bakıp, hayata dair herşeyi unutabilmektir.

Ayça dedi ki; Kendini sevebilmektir.

Orçun dedi ki; Aşk ikili deliliktir.

Ve ben de diyorum ki; 'Aşk' heryerdedir. Aşk her türlü nazına kaprisine ses çıkartmadığım sevgilimdir, Aşk tüm şımarıklıklarıma katlanan Bay K'dir. Aşk sabırdır...

Ve Aşk akşamları sokakta saklambaç oynayan 8 yaşında ki bir oğlan çocuğudur. Ne kadar elma dersen de? Onun çıkmaya niyeti yoksa, sen onu asla bulamazsın!

Peki sence Aşk ne?

'Eski Sevgili' sıfatı en çok Bay K'ye yakışmamıştı

2012-02-26T19:10:00.002+02:00

17 Aralık 2010.

Bir hafta önce uzaktan yürütmeye çalıştığımız ilişki (uzaklaştırma aldığı için memleketindeydi.) için yeni kararlar aldık ve ben o kararlardan birini yıktım. Halbu ki ben istemiştim. 'Birbirimizin gittiği yerlere karışmayalım, ama haberdar edelim.' diye.

Sonra 'Aman ne olacak?' dedim, ve bu kararda ilk oyunbozanlığı ben yaptım. Sınıftan 2 yakın erkek arkadaşım ve Latte ile Kafenin birine gidip, saatlerce okey oynadım... Üstelik birde tonla fotoğraf çekip, facebooka attım. Bay K facebookta ki fotoğrafları görünce doğal olarak beni aradı, ve bir şımarıklıkla telefonu açtım.

'Efendim.'

'Hani birbirimizi haberdar edecektik? Noldu Missbone! O fotoğraflar ne?'

'Üff sen 1000 yıldır tanıyorsun zaten o arkadaşlarımı, onlardan kıskandığını söylemeyeceksin heralde?'

'Ben sana kıskandım mı dedim? Sözünü tutmamandan bahsediyorum!'

'Napcan yani, Nolcak? Ne demek istiyorsun?'

'Ne demek lan nolcak! Hayvan mısın!'

'Bağırma bana sakın!'

dedim ve uyuz olduğunu bilmeme rağmen telefonu yüzüne kapattım. Dayanamadı 1 dakika sonra aradı ve ağzından ayrılık cümleleri döküldü.

'Ben sana yüzüme telefonu kapatırsan ayrılırım demedim mi?'

İnanamadım. Ayrılamazdı ki benden. Bu, bu kadar kolay olamazdı. Elim ayağım titredi, nefes alamadım. Sanki annemin karnından onun elini tutarak doğmuştum. Oturduğum yerde soğuk soğuk terlemeye başladım, boğulduğumu hissettim ve üzerime montumu bile almadan, buz gibi havada kısa kollu ile sokağa çıktım. Yağmur yağıyordu, kısakollu neredeyse üzerime yapışacak kıvama gelmişti. Yanımdan her geçen yüzüme bakıyordu anlamsızca, ama dert etmiyordum. Elimde telefon titreye titreye sürekli Bay K'yi arıyordum. O ise her defasında açıp 'Bitti' dedikten sonra kapatıyordu. En sonunda anlamıştım, bitmişti. Ve ne yaparsam yapayım, devam etmeyecekti.

Gözyaşlarımı silip güçlü görünmeye çalışarak yurda girdim, parmağımda bir ağırlık vardı. Yüzük! Onu çıkarmam gerekti, ama o an için bu kalbimi söküp atmak gibi bir şeydi. Odaya girip, benden nefret eden salak oda arkadaşlarımın yüzünü görmek istemedim. Yurdun internet kafesine gittim direkt, ve facebook'umu açıp içim acıya acıya 'İlişkisi yok' yaptım. Mesaj kutumda ki kırmızı sayı artış göstermeye başladı anında, kimseye anlatacak bir şeyim yoktu. Kimseye 'İyiyim' diyemezdim. Berbattım, kötüydüm, ölmek istiyordum. Ve boş teselli cümleleri o an istediğim en son şeydi.

Oda arkadaşlarımın uyuduğuna kanaat getirdikten sonra yavaş yavaş odama gidip, yatağıma çıktım. Beynimin içinde hep Bay K'ye ait görüntüler vardı. İlk elimi tuttuğu gün, ilk öptüğü gün, evini değiştirmemiz, sözlendiğimiz gün, mutsuzluklarımız, okuldan uzaklaştırma alması... Beynimi kontrol edemiyordum sanki, tüm görüntüler ona aitti. İçim çok huzursuzdu, ve en çok o an onun ne hissettiğini merak ediyordum. Uyuyor olma ihtimali ise beni deli ediyordu....

Sabah hiçbir şey yokmuş gibi gittim okula. İnsanlar yüzüme baktıklarında ne düşündüklerini biliyordum. Akıllarından geçen soruları okumak çok kolaydı. Onlar sormadan herşeyi ana hatlarıyla anlatıp kurtuldum ve benim için berbat bir hafta başladı...

Dersleri dinlemiyordum, en arka sıraya oturup kulaklığımı taktıktan sonra, içimi en çok acıtan o iki şarkıyı açıyordum. Gülümse şimdi çalarken, Emre Aydın her 'Bebeğim.' dediğinde birileri kalbime iğne batırıyordu sanki.Gripin'in Sen gidiyorsun'u dinlerken de uçuşa bağlıyordum artık. Her kelimesi, her cümlesi, müziği...

Bu şarkıda asla, gözyaşlarıma hakim olamıyordum. Dersin ortasında, kantinde, arkadaşlarımlayken farketmiyordu, gözyaşlarım beni dinlemiyordu. Akıyorlardı öylece...

Dişi Dracula özellikle tüm işini gücünü bırakıp, benimle ilgilenmeye başlamıştı. Akşamları yalnız bırakmıyor, yurda gitmeme izin vermiyordu. Bir akşam içkilerimizi alıp, onun evine gittik birlikte. İçtikçe daha da berbat oluyordum, küçük çocuklar gibiydim. Dracula'ya yalvarıyordum nerdeyse 'Bay K gelsin, nolur gelsin! Ara nolur bana geri dönsün, ölüyorum ben ya!' diye... Ama Dracula'nın da Bay K ile konuşmaları hep sonuçsuz kalıyordu. O kadar kötü olmuştum ki, Orçun ( Bay K nin o zamanlar ki ev arkadaşı.) işini gücünü bırakıp Dracula'ya beni almaya gelmişti. Karşıma oturup saatlerce konuştu, herşey mantıksızdı. En sonunda, yine yağmurlu sokağa çıkıp beni Bay K ile yaşadığı eve götürdü.

İçeride Mevlüt, ve Yogican vardı, selam verip oturdum koltuğa. Kendi aralarında birşeyler konuşuyorlardı, bense zorla getirdiğim birayı çantamdan çıkarıp yudumlamaya başlamıştım bile. Dayanamadım ve izin isteyerek Bay K'nin odasına geçtim. Onun yatağı, onun yastığı, yorganı, eşyaları, herşey buradaydı ama o yoktu! Bu o kadar canımı acıttı ki, sabahın ilk ışıklarına kadar ağladım, Dracula'da kalsaydım bu kadar kötü olmazdım belki de, onun eşyalarına dokunmak daha da acıttı canımı, ve sabahın ilk ışıklarıyla evden kaçtım...

Sokaklar bomboştu, otobüs durağına oturup düşünmeye başladım, ilk otobüse binmedim, sabahın soğuğu yüzüme çarptıkça intikam alıyordum 17 Aralık'ta ki halimden. Donmalıydım, soğukta hatta daha soğuk olmalıydı hava ve ölmeliydim belki de.

Ölmedim, okuldaydım yine... Arkadaşlarım 'çivi çiviyi söker' diyerek bana sürekli çocuk göstermeye başlamışlardı. Israrla Bay K'nin yerine birini koymam gerektiğini söylüyorlardı. Çocukların yüzüne anlamsızca bakıyordum uzaktan, Bay K'yi tanımadan önce karşıma çıkmış olsalardı aralarında dış görünüşüne bakıp aşık olabileceğim manken gibi herifler vardı. Ama üşeniyordum, kimseyi de yara bandı olarak kullanmak istemiyordum üstelik...

Emel'in ısrarı üzerine Telve'ye gittik bi gün. Sevgilisi orda çalacak o gece, bana da arkadaşını ayarlayacaklar. Oturdum masaya ve çocuk her slov şarkı söylediğinde delirip Bay K'yi aramaya başladım.

'Alo, sesi duyuyor musun?'

'Nerdesin Missbone sen?'

'Telve'deyim içiyorum, sevgili yapıcam burdan, sırf sana inat, sırf sen üzül diye!'

'Saçmalama! Kendini düşün, sen böyle basit biri misin?'

'Kıskanıyor musun? Bırakmasaydın beni, kaşar olucam artık ben, hep öyleleri mutlu oluyor! Ay kapatıyorum kusacağım galiba.'

Telefonu kapatıp masaya oturdum, her tarafından piercing sarkan bir herif yan masadan dik dik bakmaya başladı. Emel'in baby face'de sahneden her indiğinde 'Ay bilseydim slow söylemezdim, üzülme bu kadar' diye beni teselli etmeye başlamıştı. Delirecektim artık ki, yurda giriş saatimiz geldi. O piercingli herif, Emel'in baby face ve Emel yürümeye başladık Kızılay sokaklarında. Piercingli cool cool yüzüme bakıp 'Numaranı verecek misin?' diye inledi resmen. Hiç onla uğraşacak halim yoktu, telefonumu çıkarıp, numaramı yazdım ve telefonu yapıştırdım eline.

Metro'ya binip yurda geldik, 10 tane mesaj vardı telefonumda, Bay K den geldiğini düşünüp hızlıca açtım. Ama hepsi o piercingli cool heriftendi.

'Prenses bu akşam gözümü senden alamadım!'

'Sen benimle ilgili ne düşünüyorsun?'

'Missbone gerçekten, biz birlikte güzel bir çift olabiliriz.'

'Dış görünüşüm seni yanıltmasın, beni tanıman için senin şerefine bir akşam düzenleyeceğim evimde, lütfen gel, baby face ve Emel'de gelir, lütfen buna evet de.'

Daha fazla uzatmaması için 'tamam' yazarak bir mesaj gönderdim, ama Emel o gece o kadar ısrar etti ki, sabah kendimi yurttan izin almış şekilde buldum. İçinde bulunduğum durumdan it gibi tırsıyordum, ama gidecektim! Hem neden gitmeyecektim ki? Çocukta benden etkilenmiş zaten, belki Bay K'yi unutabilirim, belki aklımdan onunla ilgili herşey silinir? Niye Emel haklı olmasın ki...

Okul'da akşamın tedirginliğini yaşarken ve biraz daha kendimi iyi hissederken Bay K aradı. Ankara'ya gelmiş, onunla son kez yüz yüze görüşmek istemiştim ve beni evine davet ediyordu! Tam da gününde! Şansa bakar mısın? Koşarak Latte ile Yeşil'in oturduğu masaya gittim, nefes nefese kalmıştım.

'Beni çağırıyor!' dedim gülümseyerek. 'Kesin barışacaksınız!' dediler tereddütsüzce. Şaka mı yapıyorlardı? 'Heyyy! Adam beni terketti.' dedim hatırlatmaya çalışarak...

Ama içimde yeşeren umutların olmadığı anlamına gelmezdi bu. Ne diyebilirim ki cidden çok umutlanmıştım... Telefonumdan Kenan Doğulu Aklım Karıştı' yı açarak klip kıvamında yürümeye başlamıştım.

'Hangi rüzgar attı seni?

Niye döndün ki geri?

Kimseler seni sevmedi mi? Umduğun gibi deli deli...

Küllenip giderken acılar, kendi kendime yaşamaya...

Donmuş bir gözyaşı gibi akmayan şu yaşantıma.

Alışıyordum...

Öğreniyordum...

Savaşıyordum...

Kusura bakma, başarıyordum!'

Aklım buz gibi yanına koştu...

Ellerim ellerine kaçtı, bu ziyaret amacını aştı

Kaderim yolundan şaştı.

Yüreğim bana karşı çıktı.

Karışmam bu iş beni aştı, olan oldu ateşini yaktı.

Yine aklım çok karıştı.

Kendi halime kendim acıdım önce, gözyaşlarımı sildim, rujumu tazeledim ve zile bastım. Sevdiğim adam kapıyı açtı ve tokalaştık. Onun o yanaklarını ısırmamak için zor tuttum kendimi, o kadar görmeyip sarılamamak iki yabancı gibi davranmak bok gibi bir histi. Karşılıklı koltuklara oturup 'modern' eski sevgililer havası yakalamaya çalışsakta, içimde ki alaturka sevgi yüzünden boynuna atlamamak için zor tutuyordum kendimi.

Zaman geçtikçe birbirimizi suçlamaya başladık, ve komik bir bahane ile 'İnşallah çakmamıştır' diyerek yanına oturdum. Bana 'Senin yüzünden!' dedikçe, sinirlerime hakim olamıyordum. O da sinirlenmişti ve artık burun burunaydık. Tek bir hamle ile öpebilirdim. Zor değildi. Ve öptüm. Anında ittirdi beni. Kızdı. Arkadaş kalmak zorundaymışız. Neyin kafası bu? diye sordum. Düşünsene bi, ileride orospunun birini koluna takıp sevgilim diye benimle tanıştıracak! Hayır buna asla tahammül edemem!

'Ben arkadaş kalmak istemiyorum, senin yüzünden ne hale geldim baksana! Telefonuma bak! Eserine bak! Lanet olsun kaşar telefonu gibi oldu telefonum! Bak bak ne yazıyor! Prenses yazıyor! Bana söylüyorlar, bir zamanlar senin herkesten kıskandığın kıza! Sen bunu nasıl yediriyorsun kendine ya nasıl! Sevmiyor musun artık!' diye bağırıp çağırmaya başladım, hızımı alamadım ve.

'Bu gece sırf sen kıskançlıktan geber diye hiç tanımadığım bir çocuğun evine gidicem! Sırf sen kudur diye, ne yaptım ben diye kafanı duvarlara vur! diye anlıyor musun? Belki de, tüm kurallarımı yıkarım, belki de.' dedim ve ağlamaya başladım. Kapıdan giren güçlü kız değildim artık, çok güçsüzdüm ona muhtaçtım. O an ağlarken bile, onun göğsünde ağlamak istiyordum. Hiç susmayayım ama, onun göğsünde olayım. Kendimi güvende hissedeyim. 'Sen benimsin, kimseye gidemezsin' desin istiyorum ve ıslak gözlerimle yalvararak bakıyorum yüzüne.

Gözlerini halıya dikti, ve bağırdığım esnada sinirle yere çarptığım telefonumu getirmemi söyledi. Kalktım telefonu yerden kaldırıp eline verdim, hattımı çıkarıp iki parmağının arasına alıp yüzüme baktı.

'Yeniden sevgilim olmak mı istiyorsun?' dedi. Tereddüte düştüm bi an, tamam aşk acısından ölüyorum, onun sevgilisi olmak istiyorum. Ama içimdeki şeytan da rahat durmuyor 'Al hattı elinden çarp kapıyı çık!' diyor. 'Özgür ol, bak bir hafta boyunca kimseye hesap vermeden fıstık gibi yaşadın, acıların da azalıyordu' diyor. Ama diğer yanım 'Saçmalama, sen onu seviyorsun!' diyor... Ve ben düşünce bulutlarını parçalayıp,'Evet' diyorum burnumu çekerek. Ve odanın içinde 'Çıt' sesi yankılanıyor. O ses bana sıkıcı derslerin ortasında çalan zil sesi gibi geliyor, ve Bay K'ye kocaman sarılıp yeniden ağlamaya başlıyorum.

17 Aralık 2010'da başlayan ayrılık 23 Aralık 2010'da bitiyor. Bay K'ye her kızdığımda o 6 gün geliyor aklıma, yumuşuyorum. Ve bu kez, kaybettikten sonra anlamak istemiyorum değerini. Nefes aldığım, aldığımız her an onu kırmamaya çalışıyorum.

'İnsanlar robot değil'

2012-02-25T20:25:00.001+02:00

Küçükken çevremdeki herkesin, benim hizmetime sunulmuş birer robot olduğunu düşünür kendi kendime mutlu olurdum. İnsanların ne düşündüğünü asla önemsemezdim, sonuçta onlar birer robottu ve beni mutlu etmek için gelmişlerdi Dünya'ya. İsteklerim vardı, ve asla 'hayır' denmesine müsade etmezdim. Yeni tanıştığım insanlar, küçücük bedenimde ki yüksek egoyu fark ettiklerinde önce şaşırır, sonra öylece kabul ederlerdi beni.

Annem okuldan almaya gelirdi her akşam beni, sınıfın kapısında diğer velilerle dakikalarca bizi beklerlerdi ve ben her akşam annemi görür görmez çantamı yere atar atlardım boynuna, eve giderdik birlikte. Bir gün annemin boynuna atlamış, ayaklarımı sallandırırken, öğretmenimin bakışlarını hissettim üstümüzde. Şikayet mi edecek acaba? düşüncesiyle kaşlarımı çattım ve anneme 'Gidelim!' dedim...

'Missbone, sen biraz bahçeye çıkar mısın? Annenle konuşmam gerek' dedi Öğretmenim... Oflaya puflaya çıktım dışarı ve beklemeye başladım...

Annem dışarı çıktığında, normaldi. Yüzünde hiç bir duygusal tepki yoktu, kızgınlık, öfke, üzüntü, mutluluk... Eee yani? Neden çağırmıştı o zaman annemi? Eve gittiğimizde rutin işlerine döndü annem, bende çizgi filmime. Ama hala herşey normaldi, yolunda gitmeyen tek bir şey yoktu. Babam geldikten sonra, annemle fısır fısır saatlerce konuştular ve 'Senin yüzünden!' diye bağırdı babam. Anlam veremedim... Ev'in havasından rahatsız olup, 'ben çıkıyorum!' bile demeden kapının önüne çıktım, saatlerce sek sek oynadım, ip atladım ve dilim damağım yapıştığı an eve geri döndüm.

Yemeklerimizi yedikten sonra, kumandayı kaptığım gibi koltuğa yerleştim, çizgi film aramaktı niyetim, ama babam elimden aldı kumandayı. 'Haberleri izliycem ben!' dedi ifadesizce. 'İzleyemezsin çizgi film izlemem gerek' dedim hiç oralı olmayarak. 'Ödevin yok mu kızım senin?' dedi bu sefer de, 'Var ama yapmasam da olur' dedim sinir olmuş bir şekilde.... Ama benim sinirim, ağlama krizlerim, huysuzluklarım, patlattığım balonlar, kafasını ısırdığım cindy bebek ve saçlarını yoluk yoluk yaptığım Fatoş bebeğim hiç bir işe yaramadı. İzleyemedim o gün çizgi film.

Okula gittim sabah, tenefüste Dilek, Sevgi, Funda ile bahçeye çıktık. Her zaman ki gibi istediğim oyunu onlara zorla oynatmaya çalışıyordum, onlarsa 3'ü birlik olmuş gibi 'aç kapıyı bezirgan başı' oynayalım diye direttiyorlar. Oysa ki ben spor salonun arkasında sakladığım ve ordan burdan topladığım evcilik oyuncaklarıyla oynamak için sabırsızlanıyorum. Küçücük ağzımı açıp bağırmaya başlamıştım ki dibimizde öğretmen bitti.

'Ne oldu Missbone, neden bağırıyorsun?'

'Evcilik oynamak istemiyorlar örtmenim.'

'Tamam bugün de sen onların istediği oyunu oyna!'

'Hayııırr! Ben ne zamandır burda biriktiriyorum bunları, onlarla oynıycaz!'

'Ama kendin söyledin, onlar evcilik oynamak istemiyorlar.'

'Ben evcilik oynamak istiyorum ama!'

'Bazen arkadaşlarımızında ne istediğini dinleyip, onların istediğini yapmamız gerek ama.'

'Canım istemiyor ama, hiç istemiyorum.'

'Gel Missbone, arkadaşların burda oynasın biraz, biz seninle konuşalım bir kaç dakika.'

Karşımda 40'lı yaşların sonunda ki öğretmenimi, elimde ki bana aldığı simitle dinlemeye başladım. Çok mantıksız konuşuyordu o an benim için. 'Offf sussa artık' modundaydım, ama sevgi dolu konuştuğu için arkamı dönüp gitmemi engelliyordu sanki bir güç. O gün söz verdim ona, 'insanlar robot değil.' dedim. Ve ben cümlemi bitirir bitirmez kocaman bir kahkaha attı. 'Evet kimse robot değil, herkesin senin gibi duyguları var, sen üzüldüğünde nasıl mutsuz oluyorsan onlar da çok mutsuz oluyorlar.'

Sınıfa girdiğimde sıra arkadaşımın yüzünü incelemeye başladım. Birden garip hissettim. Benim canım yandığında hissettiklerimi, onun da hissetmesi o an için bana acaip garip gelmişti. Tamam ağlıyorlardı, üzülüyorlardı ama ne bileyim, hissettiklerimizin birbirine yakın olması. Tuhaftı...

O günden sonra bunu hayat felsefem yaptım diyemeyeceğim ama, hala kulaklarımda 'insanlar robot değil' dediğimde, öğretmenimin patlattığı kahkaha var. Ara ara aklıma geliyor ve bu kez bende gülümsüyorum. Şimdi farkındayım, biliyorum. Cidden. İnsanlar robot değil, her birinin duyguları var, içinde saklı tuttuğu sırları, mutlu oldukları zamanlar, sevdikleri insanlar var.

Ama neden hala bazı insanlar, bırakalım bazı insanları, neredeyse hepimiz ısrarla 8 yaşında ki Missbone'muş gibi davranıyoruz. Çöplerimizi her akşam sektirmeden alan apartman görevlisine gülümseyerek 'Kolay gelsin' demek neden bu kadar zor geliyor. Onun duyguları yok mu? Ya da market kasasının yanında ki kasiyer kız 'Üff hadi biraz çabuk olsana' diye söylendiğimizde acaba ne hissediyor? Peki sınıfın ortasında rencide edilen öğrenciye kahkahalarla güldüğümüzde onun kızaran bedeninde hissettikleri? Yaptığı yemeği beğenmediğimizde suratımızı ekşittiğimiz annelerimiz? Bitip tükenmeyen isteklerimizi yerine getirmeye çalışan babalar?

İnsanlar arasında ne çok duygu yoğunluğu var değil mi? O an önemsizmiş gibi ağzımızdan çıkan bir söz bile kiminin bedenini pembeleştiriyor, kiminin kalbini paramparça yapıyor.

Teoride hepimiz herşeyin farkındayız, ama 8 yaşında ki Missbone olmak, hepimizin daha kolayına geliyor anlaşılan.

Misbone kısa kısa vol1

2012-02-24T21:22:00.002+02:00

* 0 devamsızlık olayım artık bugün itibariyle sona erdi. Sabah bir uyandım göz kapağım şişmiş ve gözüm küçücük kalmış yine. Zaten dünden belliydi bu kez, tam şişmemese de dün göz kapağım da bir ağırlık vardı, bu sabahsa aynaya bakmaktan korktum. Çünkü kendimi o halde gördüğüm an ağlamaya başlıyorum, bir an için hiç geçmeyecekmiş gibi hissediyorum. Yastığa kafamı bastırıp, Bay K'nin patates getirmesini bekledim ve gözümde ki patatesle bir saat kadar put gibi yattım. Sonuç olarak zaman ilerledi ve dersi kaçırdım, Bay K de öyle.

* Yatakta kaybolan taşlı hızmalarımdan gına geldi ve gittim halka hızma aldım, az önce taktım ve takar takmaz hayal kırıklığına uğradım.

'Ohhh hadi göster bakalım, hamamda kadınlar nasıl bayılır?'

'Aşkım ne diyosun?'

'Ayı gibi oldun bebeğim ya.'

* İnternetimin kesildiğini anlamayan kaldı mı? TTNET 'Ağaçlar kesilmesin!' demiş fatura falan göndermiyor, bizim de aklımıza ödemek gelmiyor doğal olarak ve bir sabah ' Borcunuzu ödemediğiniz için......' tarzında bir sayfa geldi ekrana. Uyuz oldum, bari mail at dimi faturaları o da yok? Bir de ödedikten sonra saatlerce bekliyorsun ki açılsın. İlla ki ya arayacaksın? Ya da twitterdan mesaj göndereceksin. Allah'tan sadece twitter ve google açılıyor da, twitterdan mesaj atıp hallettim. Bay K'nin telefon faturasını kabartmamış olduk.

* Dişi Dracula ev değiştirdi dün, ve tabii ki onu böyle bir gün de yalnız bırakamazdım. Okuldan çıkıp, pıt pıt gittim peşinden, önce eski evine gidip, kıyafetlerini topladık. Abartısız beş bavul! Daha sonra evdekilerle tartışıp apartmandan söylene söylene çıktık. Bir taksi çağırdık ve bavulları zar zor sıkıştırdık taksiye. 'Dikimevi' diyerek yeni evine doğru yol aldık. Bizim eve yürüyerek 10 dakika falan... Yakınlarda... Ama hiç girmediğim bir sokak, Dracula'da akşam gözüyle yolu çözemeyince olan oldu tabii. Taksici başladı sokak sokak gezmeye. Ön koltukta adam söyleniyor, arka koltukta da Dracula bir yandan adama laf yetiştirip, bir yandan eski ev arkadaşına mesaj gönderiyor. Tabii biz o ara, tüm sokakları teker teker geziyoruz ve Dracula bağırmaya başlıyor.

'Dolandırıcı! Dolandırıyor bizi ya! Dolandırmasana bizi, sağ mı dedim sana, sol dedim sola dön sola!'

'Alllllaaaahh yine yanlış sokağa girdi.'

'Sana bilmem kaça kaç diyorum, ne biçim taksicisin sen ya!'

'Karakol orda mı karakol diyoruz sana ya! Şikayet edicem seni dolandırıcı!'

'Nereye gidiosun be adam! Yokuş yoktu, yokuş yoktu!'

'Yanlış gidio Missbone, yanlış gidio bu adam, dolandırıo bizi, dolandırmasana!!!!'

Adam sürekli 'La Havle' diyor, Dracula sinir krizi geçiriyor, ben ortada hem taksiciyi hem de Dracula'yı sakinleştirmeye çalışıyordum ki, durduk. Gelmişiz. Dracula'nın yeni ev arkadaşı Can bekliyormuş bizi. İndik, çocuk bağıra çağıra inen Dracula'yı görünce şok olup, sakinleştirmeye çalıştı direkt ve taksicinin söylene söylene arabaya binişini izledik. Apartmana girince Dracula'nın annesi aradı bu kez de. Eski ev arkadaşı arayıp şikayet etmiş Dracula'yı, mesaj çekmesin Savcılığa veririm vs vs. konuşmuş bir ton. Öyle olunca Dracula'nın ailesi de sinirlenmiş doğal olarak ve bir gürültü de telefonda koptu. Mutfağa oturmuş kahvelerimizi içerken bile Dracula'nın babası arıyordu sürekli. Dayanamadı açtı ve yeni ev arkadaşı olarak telefonu yapıştırdı elime. Adam bas bas bağırıyor telefonun ucunda, ne söyleyeceğimi bilemedim bir an. Ama en ufak potumda kötü sonuçlar doğurabilirdi bu konuşma. Kocaman bir nefes alarak, olgun kız moduna bürünüp, kibar kibar konuştum ve kapadım telefonu. Başımın ağrıdığını hissettim sonra ve sinemaya gitmek için ayaklanan Can ve arkadaşının peşine takıldım. Evin yakınlarında bıraktılar beni... Dracula'da yeni eviyle başbaşa kaldı...

* Can arkadaşıyla beni bıraktıktan sonra cebimde sadece 2,50 TL kaldığını fark ettim ve bankamatikten para çekeyim diye İş Bankası'nın önüne geldim. İşte tam o an, karnımda bir baskı hissettim. Yine aniden ve en gelememesi gereken yerde çişim gelmişti. Gözlerim sulanıyor, yerimde duramıyorum. Beynimden geçen tek soru var. 'Hazır akşam karanlığı, altımda da koyu renk kot var, koyversem fark ederler mi?' Fark ederler! Burda kimse farketmese bile 14 haneli apartmanımızda illa biri merdivenlerde bana 'Hahaha işemiş' bakışı atar. Ayrıca Bay K evdeyse, kıçı ıslanmış pantolonumu ona açıklayamam. Zıplaya zıplaya geldim apartmanın önüne kadar ve yine bir baskı hissettim. 'Yeter lan aman koyvereyim artık!' derken kapının önüne geldiğimde birinin kapıyı açmaya çalıştığını gördüm! Yine o gerizekalı demir kapı sıkışmış, birine zorluk çıkartıyordu, dayanamadım 'Açıl, ben bakayım!' dedim zorla gülümseyerek ve çocuğu ittirdiğim gibi yapıştım kapıya ve tık diye açıldı anında. Koştura koştura çıktım merdivenleri ve ayakkabılarımla daldım tuvalete. Klozette hissettiğim o an... Çizgi filmlerde ki yarışmalarda birincilik kürsüsüne çıkanlar gibiydim, bir mutluluk, bir başardım bakışı.

* 1 yıldır bilgisayarımın şarj aleti bozuk! Eğe büke çalıştırıyorum salak aleti. Bay K yokken de onun şarj aletini kullanıyorum rahat rahat. Ama bir kaç gündür eğsen de büksen de bana mısın demiyordu. Yeter dedim aradım babamı, adam 100 TL yolladı, gittim 40 TL'ye garip bir markanın şarj aletini satın aldım. Eve geldiğimde sorunsuz çalıştı, ama bugün göbek havası oynuyor sanki. Sinir oldum, bir de herşey ters gidiyor ya diye Bay K ye ağladım. Adam eğdi büktü, üzerine kumbaramızı falan koydu eski şarj aletini çalıştırdı, yarına kadar yine böyle idare edeceğim galiba. Yarın da gidip değiştirecek aşkoş, değiştirmezlerse yakarım o dükkanı.

* Doğal gaz almaya metro altına gittiğimizde Bay K 'Hocalı Katliamı'nın fotoğraflarını görüp beni çekiştirmeye başladı ve tek tek fotoğrafları inceledik. Dondum kaldım. İnsanların insanlara bunları nasıl yaptığını beynim almıyor.

Ve Bay K arkadan bağırıyor.

'Yemek isteriz! Yemek isteriz.!

Bu kadar sevimli olmasa, 'Kalk kendin yap' diyeceğim ama, neyi nasıl isteyeceğini gerçekten iyi biliyor bu adam. Gidipte Aşkoş'a yemek yapayım ben.

Mim vol1

2012-02-21T20:28:00.000+02:00

Aslında mim vol 1 falan değil, ama öyle kabul etmek istiyorum. Yoksa ki mimlere yazacak başlık bulamıyorum, ıkınıyorum falan ama bana mısın demiyor.

cherry' cim 'En sevilenler' mimini göndermiş bana, onu 1 numarama koyarak başlıyorum o zaman!

1-) En sevdiğin şeyler nelerdir, nelerden hoşlanırsın?

Bahar aylarında yağmur sonrası, toprağın kokusunu içime çekmeyi severim. Sevgilimle yediğim yemekleri, sevdiklerimle geçirdiğim vakitleri, tırnaklarım da ki ojeleri bile severim. En önemlisi, hatta özellikle şu sıralar kendimi çok seviyorum ve kendimi sevdikçe sevmediğim çok az şey kalıyor.

2-) Bilgisayarda vaktini neler yaparak geçirirsin?

Bir günü baz alırsak;

2 saat blog okurum, yazarım.

En fazla 30 dakika facebookta kim ne bok yemiş onu incelerim.

Ara ara beşer dakikalık zaman dilimlerinde twitter'a bakar çıkarım.

Ödevlerim varsa onları hallderim.

Müzik dinlerim.

Ve rahatlamaya ihtiyacım varsa Batak oynarım. Ki bu beni hep rahatlatır.

3-) En sevdiğiniz filmler nelerdir, veya kesinlikle izleyin dediğiniz.

En son Zamana karşıyı izleyip beğenmiştim. Justin Timberlake oynuyor zaten, kim bilir belki de sadece Justin'e büyülenip filmi de sevdiğimi sanmışımdır. Ha ha :)

4-) Şu sıralar almak istediğiniz şeylerin listesini yapsanız bunlar neler olur?

Burdan Hindistan'a kadar bir liste yapıp, çevre kirliliği yaratmaya niyetim yok açıkcası. Gerekli gereksiz herşeyi alan bilinçsiz bir tüketiciyim ben. Ama bence bunu 5 ile sınırlandırabiliriz. Öyleyse.

- Şu filmlerde, dizilerde ne sikim olduğunu anlamadığım bir alet var. Hani adamın boynuna değdiriyorsunuz adam bayılıyor. Elektrik şoku falan veriyor heralde. Ondan istiyorum. Sinirimi bozanı hemen bayıltıp yüzünü tekmelemek istiyorum.

- Yedek laptoplar istiyorum, böyle biri kastığı an 'Ahh sen çöpe bebeyyyim' diyerek hemen ötekini kullanayım istiyorum.

- Biber gazı istiyorum. Nolur nolmaz çantamda bulunsun.

- Kaybolmayan çakmak istiyorum. Çakmağa verdiğim paraları biriktirseydim şimdi bir Chanel çantam vardı.

5-) Şu sıralar en çok dinlediğiniz şarkı? 3 tane.

Sevdiğim tüm şarkılar bu kadar popülerleşip, boku çıkmışken şarkı falan dinleyesim gelmiyor açıkcası. Arayış içindeyim. Siz yazın da bana fikir olsun.

Ve mimlediğim bloglara geçiyorum;

KY Diet, pembefiyonk, NeSLiNaMe, BukiBuki, Hangimiz hangimizin? Sonra karışıyor., 'ofelya..., Zift'n pekiyi.,

! Vişne Çürüğü !, Şanslı Kedi, Pembe Topuklu Kız, ÇİLEKLİ TSSB GÜNLÜK, missypink,

Ve blogunda bu mimi cevaplamak isteyen herkesi...

Resimli Günlük vol2

2012-02-19T20:14:00.000+02:00

Söz konusu pazar kahvaltısı olunca ve benim üşengeç kedim yataktan kalkıp ekmek almaya gitmeyince kalan ekmeğin yetmeyeceğini düşünüp hemen bunları uydurukladım. Aslında annemde çok yapar bunları ama görüntü olarak aralarında 44384343 tane fark var. Mesela; normalde bunlar kabarık kabarık olur, içi bomboş olur. Ama oklava almamakta ki ısrarım yüzünden böyle birşey çıktı ortaya. Tadı anneminkiyle aynıydı ama. Güzel yani. Hatta Latte'nin sabah kalkıp bunu sayıkladığı günler var.:P Hala yapıcam kendisine. Ama her haftasonu planı var hanımefendinin, bu haftasonu da İstanbul semalarında görüldü. Umarım haftaya haftasonu gezecek bir yeri olmaz.

Bu akşam ki menümüzün ana kahramanı kendisi. Figüran olarakta çiğ köfte vardı. Köfte'den gidiyoruz bir kaç akşamdır. Not olsun Bay K'ye 2 hafta köfte yok.

Karın ağrısını geçirecek şey bir adet majezik değil bunlar aslında. Bay K çözmüş olacak ki eli kolu dolu geldi eve.

Bay K'nin sigarası. Kamyoncu sigarası diip duruyorlarmış bebeğimin sigarasına! Hepsini kınadım, hepsini!

3. fotoğraftan geriye kalanlar. Hepsini yedim, hepsini. Bunları da geceye sakladım, yetmeyecek farkındayım.

Yarın tırnaklarım da olacak bu güzellik. Hep böyle abuk renkler sevmek zorundayım zaten ben. Normal insan gibi kırmızı süreyim gideyim yok.

Pudram bitince en yakın kozmetikten bunu buldum. Aslında elime garip bir marka almıştım ama öyle kötüledi ki adam bunu almak zorunda kaldım. Utandım ötekini alamadım.

Bu gün de böyle bitti gitti yani. Bok götüren evimi temizledim, bir tek bulaşık bırakmadım.Yerleri süpürdüm, sildim şimdi de sıra bende! İnsanın kendini düzene sokması zor işmiş lan. Valla geçen dönem ki parazit halimi özledim.

Yeşil; troşkimona viyutimi hesim tur haha :D

Kusursuzluğa giden yol değil belki, ama Mükemmel hissetmek diye bir sey var!

2012-02-17T21:30:00.000+02:00

Evde savaş çıkmış sanırım, ölü veya yaralı yok hatta kan izleri, ya da savaş aletleri... Ama yere saçılmış defterler, kol çantalarım, ağzına kadar dolu bir küllük ve boş coca cola şişeleri! Şimdi fark ediyorum desem abartmış olur muyum? Dün gece sırf 8:30'da ki derse geç kalmamak için kot pantolonla yatacak kadar delirdiğimi düşünürsek bence abartmıyorum. Bütün gece belli aralıklarla uyanıp kaşındım! İnanılmaz rahatsız ediciydi, ama sabah beş dakika bile sürmedi hazırlanmam, kafama da lastik tokayı geçirip çıktım evden mal gibi.

Bu haftalık amacıma ulaştım, kaçırdığım ders ya da anlamadığım her hangi bir konu yok. Abarttım hatta kalan dönemlerde ortalama yapayım da Ales falan uğraşayım diyorum kendi kendime. Okulu bitirmek hayalken, şimdi Ales diyorum? Olaya bak.

Ama bir gerçek var ki kendimi inanılmaz ihmal ettim. Mesela;

Saçımı hafta boyunca bir kez düzleştirmedim.

Ufak tefek çıkan kaşlarımı görmezden geldim

Topuklu ayakkabı giyemedim

Üst üste iki gün aynı kot pantolonu giydim!

Kantinde gözlükle dolaştım ki bunu asla yapmazdım.

Yarısı çıkmış ojelerle ortalıkta dolandım.

Makyajımı çıkarmadan yattım. ( ki makyajımı çıkarıp yatmaya yeni yeni alışmıştım.:P )

Ayakkabılarımı silmedim.

Sonra bugün dersten çıktığımda aynada ki görüntüme baktım! Lanet olsun bu ben değilim! Saça bak, kaşlara bak! Ayrıca giydiğim kazakla alakasız fular da ne öyle? Ya saçım? Yataktan kalkıp gelmiş gibi diyeceğim ama zaten öyle! Yeşil sürekli 'Çok beğendim saçını' dese de o görüntüden sonra bunun doğruluğuna inanasım gelmiyor, zaten saçlarım yoluk yoluk olsa kız yine 'Aaa negzel olmuş' diyecek. O hep öyle, olumsuz konuşmuyor hiç... Oturduğum yerde oturamıyorum, zaten perçemim ortadan ikiye ayrılıp duruyor, rastgele topladığım saçım arkada şekilden şekile giriyor, ayağa kalkasım yok! Hatta mümkün olsa kalkıp eve geleceğim, ama staj defterimi teslim etmem gerek. Kendimi deli gibi huzursuz hissediyorum ve tam o sırada deli gibi flaşlar patlıyor! Yeşil yeni aldığı fotoğraf makinasını çantasında tutamıyor bir türlü! Kız sürekli magazinciler gibi olur olmaz fotoğraflar çekiyor. Ağzımda çubukla mı dersin, gözlerimi kocaman açmış bakarken mi dersin? Nasıl dersen de! Facebook'a atıyor bir de onları tabii. Normalde eğlenirim bu durumla, özürlü gibi çıksam da sorun etmem pek. Ama bugün nasıl batıyor o flaşlar! Ofluyorum yok, pufluyorum yok, götümü dönüyorum yok! Çektikçe çekiyor. En son ne söyledim hatırlamıyorum ama koydu çantasına makinayı da rahatladım... Yalnız bunun öcü alınacak, bundan sonra fotoğraf makinamla gidicem bende okula, bu da bana not olsun. ( Bunu okuyan Yeşil'e not! Bok ye! Deli ettin beni! )

Sonra tabii gerginlik geldi gitmiyor üstümden, staj defterini teslim ettikten sonra, Latte'ye resmen yalvardım.

'Kuaföre gidelim! Sen olmazsan gidemem bak saçımı yeşile boyatır çıkarım biliyorsun? Kendimi kaybediyorum ben o koltukta!'

Kırmadı beni, okulun kuaförüne gittik birlikte, bi gazla hemen anlattım derdimi.

'Kırıklarını alın ama göğüs hizamda falan kalsın çok kısalmasın, yakışmıyor çünkü öyle. Bir de perçemim ayrılıyor ortadan hep, onu da düzeltirsen süper olur!'

Yaklaşık bir buçuk saat süren bir operasyonun ( operasyon diyorum çünkü adam cerrah gibi tutuyor makası, nasıl özenli, nasıl özenli! Sanki yanlış saç telimi kesse ölücem! ) ardından saçım katlı bir şekilde kesilmiş, kırık fön yapılmış, perçemim kozmetik mağazalarında ki sarışın kızların perçemlerine benzemiş bir şekildeydi. Üstüne bir de krepe atmaya kalktı kalp krizi geçiriyordum nerdeyse! Ne zaman krepe atsam o saçı açamıyorum, yoluk yoluk geziyorum resmen. Kızarıp, bozarıp yalvarmaya başladım.

'Yapma onu!'

'Yapmam lazım, perçemini basık yaptık, kafan yamuk görünecek!'

'Hayır yapma! Açamıyorum sonra ben o saçı, yoluk yoluk geziyorum!'

'Açacaksın, azıcık yapıcam, olmaz bırakamam böyle!'

'Bırakırsın!'

'Ama basık durur kafan?'

'Gerçekten?'

'Hı hı!'

'Tamam azıcık yap o zaman!'

Krepe de yapıldıktan sonra kırık fönümü dağıttı bu kez de! Kına gecesi durumunu yok edip, seksi kız yaratmaya çalıştı sanırım benden. Latte kesime de föne de bayıldı, onun gibi elit bir varlık 'oldu' diyorsa olmuştur diye düşündüm bende. Zaten olmasaydı ilk kahkahayı o basardı. Emo kesimi yaptırdığım zaman ki dalga geçişleri belleğimde hala kayıtlı.

'Kınalı yapıncak gibi olmuşsun haha!'

'Ayyy naptın saçına ya!'

'Yapma bi da böyle bebeğim!'

Herşey bittikten sonra 'Nasıl?' sözlerine aldırmadan çantama koştum, oldum olası utanırım bu durumlardan. Şu saçlarına bakıp 'Hıı hımm hııı hımmm çok güzel' diyenlere hayretle bakarım hep. Sanki ben öyle dediğim zaman kuaför arkamdan 'Bok gibi oldu yeaa, hee hee nası yedi Kamile, güzel diyo bi de o kafaya napsak olmaz?' diyecek gibi geliyor.

Bir keresinde ayakkabı denerken 10 cm topukla mağazada turlamıştım ve ayakkabıcı şu cümleleri kurmuştu;

'Maşallah ya, hem manken gibisin hem de süper yürüyorsun! Ya inanır mısın? Bazı kızlar geliyor, öne kaykıla kaykıla yürüyor, popo böyle dışarıda? Öyle Kezban'lara da 'Harika oldu' demek senin gibilere büyük haksızlık.'

Yanımda Bay K olduğundan olsa gerek o an adamın tavrı acaip hoşuma gitmişti, 'Bak sevgiline ne harika!' bakışı atmıştım, ama adam bildiğin yalakası olduğu müşterilerle dalga geçmişti. Yani bu bigün benim de başıma gelebilirdi ve o neden kuaförlerimden biri olmasındı?

İyi yaptım o zaman bence, oh süper falan demedim, sadece 'eline sağlık' la geçiştirip koşa koşa çıktım oradan ve bakım konusunda da ilk adımı attım! Yani dersler süperken, bende süper olmalıyım! Bu denge oturmalı, üzerine bir de alışveriş yaptım ki! Allah'ım şu an süperim, evi de temizlersem uçmaya başlarım artık!

Bu sefer olcak!

2012-02-15T22:47:00.000+02:00

'Neden geç kaldın?'

sorusunu sormayan hocama minnettarım! 'Dan!' diye sorulunca yalan da söyleyemiyorum, lanet suratım pancar gibi kızarıyor, konuşamıyorum, kelimeler ağzımdan çıkmıyor. Doğruyu söylerdim yani...

'Ya hocam şimdi biz dün gece içkiyi biraz fazla kaçırdık tamam mı? Kafam falan güzel oldu, gece internete giremeden uyumuşum! Sabah blogumu bir açayım dedim, ama yeni kayıt kısmı öyle güzel bakıyordu dayanamadım iki yazı yazdım! Haa bu arada ellerimde hala pütürlü ojelerim vardı! Ayrıca leş gibi rakı kokuyordum, duş almam gerekliydi. Derse 30 dakika kala çıktım evden, metroya da binmedim üstelik, Beşevlerden buraya yürümek ölüm bildiğiniz gibi, otobüsle geldim bende. Ama o otobüs! Lanet şöför! Hocam bir görseydiniz adam nasıl gıcık! Hissetti tabii acelem olduğunu uyuz uyuz sürüyor, böyle her kırmızı ışıkta duruyor, kırmızı ışıkta duruyor derken? Yani tabii duracak, durmasın demiyorum, ama adam az hızlı gitse o ışıklara yakalanmayacak, bilerek yakalandı yani adım gibi biliyorum!'

Sormadı, benim de çenem de yorulmadı, çaktırmadan geçtim yerime hemen... Dünkü romantik günü beynimden silerek tüm benliğimi derse verdim, elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. Ders çıkışı yine vicdanım rahattı. '0 devamsızlık' dedim kendi kendime ve gülümsedim! Kendimi ödüllendirmesem olmazdı, göbek falan düşünecek halim yoktu! Karnımın tok olmasına aldırmadan, en sevdiğim bol kaşarlı tosttan istedim. Ve onu 3 hamlede bitirdim. Kolam öylece kalakaldı, yalnız...

Vicdanım o kadar rahat ki, psikolojimde bir o kadar düzgün. Geçen dönem herşey anlamsızdı. Mutsuzdum. Derslerimi düşündükçe nefes alamıyordum resmen ve düzeltebileceğime asla inanmıyordum. Derslere girmiyordum, çünkü geçemeyeceğime adım gibi emindim. Tonla ödev vardı, ve bir çok dersi sırf ödevleri yapmadığım için bırakmıştım. Şimdi herşey yeniden başladı, çok sevdiğim bilgisayarımdan uzak kalıyorum, bazen erken kalkmak çok zor geliyor, asla çıkmam! dediğim şekillerde sokağa çıkıyorum ama vicdanım çok rahat ve bu hepsine değer.

En güzel 14 Şubat

2012-02-15T12:05:00.000+02:00

'Sevgililer günü bize özel bir gün değil ki!'

'Hımm dışarı çıkmasakta ses etmem ben!'

diyerek kendimi sevgililer gününde evde olmaya hazırladım. Sabah saks mavisi kazağımı alalade kotumun üstüne geçirdim. Saçlarım! Onları da düzleştirmeye vaktim yoktu, yandan bağladım, ojelerim çıkmıştı ama tazelemeye kalkarsam derse geç kalabilirdim! Üzerinden geçeyim dedim, sonra tam 3 parmağımın üzerinden araba geçmiş gibi oldu. Pütürlü iğrenç bir hal aldı. 'Bu halde okula gidemem!' kompleksini geçip 'Aman' diyerek evin kapısını çarptım ve kendimi metroya attım.

Yine tam vaktinde okuldaydım, sevgililer günü gibi değildi. Herkes kantinde vakit geçirme peşindeydi. Sevgililer Gününün S'si vakit geçtikçe kendini göstermeye başladı ama.

'Eee Missbone napıyosunuz?'

'Bilmem. Sanırım hiç bişi. Ya bizim zaten her günümüz sevgililer günü gibi inanabiliooo musun?'

'Hıı peki.'

Dudak büküşlerden banane! Sevgilimin bana gösterdiği değeri sadece 14 Şubat'la tartıya alamam geri kalan 364 güne çok yazık olur çünkü... Arammayacaktım. Arkadaşı sordu, okula gelmemiş hala uyuyormuş! Sinir oldum, nasıl okula gelmezdi! Fırça atmak için aradım ve;

'Ne zaman okuldan çıkıyorsun, Kızılay da görüşelim Kızılay'a gel' dedi. Sürpriz kokusu alıyordum! Yüzüm gülmeye başladı, zaten sabahtan beri ota boka sırıtıryordum ama daha çok sırıtmaya başlamıştım!

Dracula ile Kızılay'a geçtik o evine gitti bende Bay K ile buluştum, elinde kırmızı bi gül utana sıkıla yaklaştı yanıma ve gülü uzattı. Kokladım, elimde taşıyordum ki bakış attı yüzüme.

'Çantana koysana aşkım, zaten kurutacaksın onu!'

'Hımm peki koyayım.'

Hiç bir şey sormadan takip ettim onu, en sevdiğim restoranta gittik. Mor yelekli garson kapıyı açtı ve gösterdiği yere oturduk. Yalnız hiç romantik romantik şeyler yiyesim yoktu! Beyti yemek istiyorum dedim utana sıkıla, o da gülümseyerek 'İskender yerim ben de o zaman!' dedi ve siparişlerimizi beklemeye başladık.Siparişler gelene kadar önümüzde ki 4 çeşit meze çoktan bitmişti.

Restorant'tan çıktığımız da Bay K'nin 4 yıl önce takıldığı rock bara gittik! Siyah ojeli, siyah makyajlı kızların arasında deve dikeni gibi duruyordum resmen! Masalar dib dibe yan masadakilerle akraba olacağız nerdeyse!

Canım bira içmek istemiyor, ama tüm masalarda bira var, utanıyorum başka birşey istemeye ve önümde ki 50'lik birayı hızlı hızlı içmeye başlıyorum. Yalnız canlı müzik harika! Ona bayılıyorum...

Yanımızda ki çift kalkıyor, başka bir çift geliyor. Sürekli ayaklarımız dolaşıyor onlarla. Ben ayağımı bi kaldırıyorum yanımda ki çocuğun bacağına tekme atıyorum yanlışlıkla! Bay K de kızla çarpışıp duruyor. Huzursuzlandım, bi yandan da elim sürekli çantamda, çalarlar diye iki de bir yokluyorum. Bay K dayanamadı 'Hadi Barbella'ya gidelim!' dedi.

Kalktık, her zaman gittiğimiz mekanın kapısndan girdik bu kez de. İçerisi full dolu, pistte garip garip dans eden insanlar var. Garson yaklaştı ve ikimizde birbirimizden izin alır bakışlarla 'Rakı!' dedik. O saatten sonra cidden hamallık yapasım yoktu birayla, hem göbeğim için doğru bir seçim değildi zaten. Rakılar geldi ve yuvarlamaya başladık. Pistte dans eden insanlar daha da komikleşmeye başladı gözümüzde. Bir adam en hareketli şarkılarda bile ayakta mal mal dikilip sadece kafasını aşağı yukarı kaldırıp indiriyordu Bay K onu gösterdi gülerek! Ve yanımızda kamera olmadığına lanet ettik.

Romantik şarkılar başladığında, ortada zıplayan zilli'den (Golden cinsi köpek) kaçarak dans etmeye başladık. Pist doldu bir süre sonra, ve çarpışan arabalar gibi bi görüntü çıkmaya başladı ortaya. Tombul kızın kalçaları sürekli ittirip durdu beni. Ayrıca kızla yanyana durunca, farkettim! Evet oldukça zayıfım ben!

Yerimize oturduktan sonra, zillinin masaya yaklaşmasından dolayı korkup tuvalete koştum! Çişim yok ama, sadece biraz bekleyecektim tuvalette duvara yaslandım ve birinin zilliyi çağırmasını bekliyorum. Aynaya bakmak için arkamı döndüm ve dansözle gözgöze geldim. Sevgililer gününde dansöz! Allah'ım kaç kız katil olacak bu gece? Bir kahkaha attı benim mal mal baktığımı görünce.

'Nasıl olmuşum?'

'Harika!' dedim sendeleyerek.

'Saol. Alıştırma yapıyorum biraz, çıkıcam şimdi!'

'Aaaoo çok güzel, beni de rakı çarptı heralde rahatlamaya geldim biraz.'

Koşa koşa içeri geçtim, ama Bay K masada yoktu, etrafıma bakınırken anons yaptı sahneden bir ses ve inanılmaz bir alkış koptu. Az önce prova yapan dansöz döne döne sahneye çıktı ve göbek şovuna başladı. Tanrım ne kadar seksi! Bay K yanıma oturup gülümsedi, birlikte dansözü seyrettik. Az önce paniklemiştim, ama dansözü izlerken hiçte panikleyecek birşey olmadığını fark ettim. Ne olabilirdi yani?

'Kalkalım mı aşkım?' Ne dedi bu? Dansöz varken kalkalım mı dedi? İyi ki geceyi zindan etmeye kalkmadım çocuğa! Hesabı ödeyip, sarılarak ayrıldık bardan. Eve geçecektik ki, kestane kokusu yayıldı sokağa ve kokuyu uçarak takip ettim.Çizgi filmlerde olurdu ya, aynı öyle... 200 gram istedik ve biraz daha yürümeye karar verdik... Birbirimizi dinledik ve ona itiraf ettim.

'Geçirdiğim en güzel sevgililer günüydü...'

'Gerçekten mi aşkım?'

'Evet. Geçen sene kuaförle uğraş, yok topuklu ayakkabılarla yürü, aman bu çorap elbiseme uymadı! Saçmasapan gereksiz bir ton ayrıntıyla uğraştım. Ama bu sene çok rahattım, bak bardan çıktığımız halde hala ayaklarım ağrıyor çabuk taksi bul diye bağırmadım sana.'

İkimizde kahkahalara boğulduk. Ve biraz daha soğuğun ve kestanenin tadını çıkardık.

Kararlıyım! Sosyalleşirken, çalışkan da olabilirim!

2012-02-13T20:22:00.001+02:00

Al dedi git dedi çocuklarını dedi, nereye gidersen git dedi Abla'yı görüyorum rüyamda. Müge Anlı'dayım böyle oturmuşum köşeye kadını izliyorum huzurla. Derken arka planda bir şarkı çalmaya başladı, Müge'cim ve ben 'Aaa neler oluyor?' derken gözümü bir açtım ki stüdyoda değil, bildiğin bizim siyah başlıklı bazanın tepesindeyim! Alarmım da son ses ötüyor! Elimi telefona atıp, önce alarmı susturuyorum, daha sonra da 15 dakika sonraya kuruyorum. Rüyaya geri dönmem lazım, olayın devamını öğrenmem lazım! Lan okula gitmesem mi? Neyse bunu düşünmek için 15 dakika var, alarmı kurup sevgilimin yanına sıvışayım bari. Sıcacık öküz.

Ve başarıyorum! Yeniden rüyadayım, ama 15 dakika sonra gideceğim diyorum kendi kendime! Hadi kadın 'dedi, dedi!' demeyi bırak, sonuca gel diyorum-diyemiyorum-yeniden alarm çalmaya başlıyor. 'Söylesene sevgilim, aşk kaç beden giyer!' Gözlerim yarı açık yarı kapalı, uyanmak istemiyorum, kalkmak istemiyorum, o an okulu 10 sene uzatmak bile umrumda değil! Azıcık uyku istiyorum sadece, yatak sıcacık, dışarısı kimbilir nasıldır diye bahane üretmeye başlıyor bilinçaltım. Yatalım Missbone diyor ısrarla, ama mantığıma yeniliyorum, kirpikleri upuzun olan sevgilimin yanağına sabah öpücüğünü kondurup kalkıyorum. Ve o an onu deli gibi kıskanıyorum! Bende uyumak istiyorum!

Ev soğuk, beş on dakika kalorifere yapışıyorum. Sonra da kombinin sıcak su ayarını en yüksek dereceye getirip kaynar suyla elimi yüzümü yıkıyorum. Aslında sabahları buz gibi suyla yüzümü yıkamanın, kırışıkları önleyeceğinin farkındayım, ama çok soğuk hava, yüzüm isterse tavuk götüne dönsün yani. Umrumda değil!

Hazırlanma rekorunu kırıyorum! Saat 8'de saçımdan makyajıma herşey hazır! Evet yine 0 devamsızlık! diye keyifleniyorum bir an ve yıl sonuna kadar bunun böyle gitmesini diliyorum. İmza listesinde bir çarpıya bile tahammülüm yok artık. D harfinden de nefret ediyorum ayrıca!

Sınıfta bir tane bile samimi olduğum arkadaşımı görememek canımı sıkıyor. Ne yani tek ben mi aldım Özel Öğretimi? Latte geçti biliyorum, Dracula tek ders sınavına bıraktı, Yeşil seneye alacak ama Kırmızı ve Yağmur almalıydı! Onlar da yok. Sessizce bir köşeye oturup hocayı bekliyorum. O sırada da dersi alma ihtimali olan herkese tek tek mesaj çekiyorum. Ama yanıtlar hep aynı 'Almadım ben canım.' Tamam neyse... Ben de dersi en verimli halde geçiririm, hatta kendime hedef koyarım. Koydum da! Bu ders için 90 barajım var. Ayrıca gerçekten ilgi çekici bir ders. Mesela Bilinçaltımızın ortalama yaşının 9 olduğunu biliyor muydunuz? Ama benimki kesin 4, 5 yaşında şımarık bir kız çocuğu!

Dersin sonunda Diyafram'dan nefes almayı, nefes alma tekniklerini falan gösteriyor hoca. Bunca zamandır yanlış nefes almışım inanabiliyor musunuz? Sigara'yı çektiğim gibi nefes almışım paso. Diyafram'ım patlamış lastiğe dönmüş.

Kırmızı gözlüklerimle, vicdanım rahat bir şekilde kantine giriyorum. Oh! herkes orada. Yemekhane'ye gideceklermiş Zeytin iddalaşıyor 'Para da geçiyor karta gerek yok!' Hayır gerek var diyorum bilmiş bilmiş. Defalarca söylediler, ayrıca tam yemekhane açıldığı sırada, okulun önünde ki Halkbank'ın önünde oluşan kuyruk buna en güzel örnek. Dinlemiyorlar beni gidiyorlar, biz de Dracula ile diğer kantinden ekmek arası göbüş yapan bişiler alıyoruz. Üzerine sigara falan içip, tekrar diğer kantine geçiyoruz ki bizimkiler önlerinde ayran aç gözlerle etrafa bakıyorlar. Tutamıyorum kendimi, kahkahayı patlatıyorum! Sinirlerini bozacak kadar dalga geçiyorum...

Dakikalarca dedikodu yapıyoruz sonra kızlarla, Dracula yeni evinden ve hayatına yeni dahil olmuş insanlardan bahsediyor övgüyle. Yeşil ve Tubiş telefona sarmışlar. Dracula ara ara onları kesiyor gözleriyle ve patlıyor 'Yeter ya! Bırakın şunu, beni dinleyin!' Sallayan yok tabi. Dracula nefes alıp, kaldığı yerden devam ediyor ama konsantre olamıyor bebeğim. Sürekli gözleri Yeşil'ler de en sonunda 'Annaaa! Offf' diyerek telefonu kapıveriyor ellerinden. Sonra da iki resme bakıp, koyuyor yanına. O sırada ben can sıkıntısından patlamış bir şekilde; 'İkea'ya gitsek ya diyorum!' Dracula hemen onaylıyor ve biz arkamıza bakmadan okuldan çıkıyoruz birlikte.

Otobüs durağında tam 45 dakika Ege mahallesi otobüsünü bekliyoruz. Kızılay geliyor, Allah'ın Gölbaşı'sı bile geliyor ama Ege'cim yok! Bekle Allah bekle götümüz donuyor? Hayır durakta bir kızı gözümüze kestirip çekiştirmeye başlıyoruz, tam en heyecanlı yerinde kız 'Siz donun sümükler, otbisim geldi hahay' dercesine gidiyor yanımızdan. Şarkı söylüyoruz, insanlar 'Sesiniz olsa bari' dercesine bakışlar atıyorlar. Onların benim karaoke birinciliğimden haberleri yok tabi! Ayrıca mikrofon olmadan söylediğimde konsantre olamıyorum.

Şarkı söylemekte kesmiyor! İlk gelen otobüse atlayıp, Beşevler metrosunda otobüstekilere küfür ede ede iniyoruz. Dracula cinnet geçirecek artık 'Çekilin, çekilin ya incez öff öküzz çekil diyoruz dimi?'. Olaysız metroya biniyoruz. Paso sormayan güvenliğe 'Neden paso sormuyorsun, biz boşuna mı aldık!' dediğimizi saymazsak tabi.

Metro'dan çıkamıyoruz tabi, 5 TL'lik pantolon taytlara bakıyoruz. Alsak mı? diyoruz. Sonra tabii 'Ya burdan aldığımızı anlarlarsa' kompleksi giriyor bedenlerimize almadan kaçıyoruz ordan ya da kaçamıyoruz mağazadan çıkar çıkmaz 'Missbone!' diyor biri. Gülümsemeye çalışıyorum. Sınıf arkadaşım 'Özkan!' Ayaküstü okuldan konuşuyoruz, ve karanfil çıkışında ayrılıyoruz. Aynı çocuk Ege Mahallesi otobüsünün kuyruğunda yakalıyor bizi 'Napıyosunuz ya burda?' 'Elimde simit Ege mahallesi otobüs kuyruğunda cool olmaya çalışıyorum, napıyorum! Ezilen Halk modundayım şu an, görme böyle git!' diyesim geliyor. Ayrıca az önce gelen otobüsten dolayı da tedirginim, kesin bizi ezerler çünkü Halk konseri izdihamı var kuyrukta. Şöfor arada kalkıp bağırıp çağırıp oturuyor, otobüs dışarıdan bakıldığında gerçekten korkunç bir hal oluyor. Özkan'a dönüp 'İkea'ya gitmeye çalışıyoruz' diyorum. Gülüyor 'Samanpazarından alsanıza!'

Hayal kırıklığı içerisinde kuyruğun yanında dolanmaktan vazgeçiyoruz. Güçsüz ve tecrübesiziz. Bu halde başaramayız! 'Eee Ankamall'da Tepe Home vardı' diyerek güzergahımızı değiştiriyoruz. Tepe Home haricinde ki bütün mağazaları gezdikten sonra, geliş amacımız gümbürtüye gitmesin diye Tepe Home'a şöyle bir göz atıyoruz. Ve tabii ki İkea'nın yerini doldurmuyor!

Ama Ankamall'da ki Dilek ağacını görünce birden neşeleniyoruz! Telefon numarasını yazan apaçiler mi ararsın, aşkını en dipte yaşayan melankolikler mi?, yoksa tikkycanların süper lüks istekleri mi? Okudukça gülme krizine girdik resmen. Ve boş durmadık tabii, hemen renkli post-it'lerden birini, pardon bir kaçını kapıp yazmaya başladık.

'Bak K Seni Seviyorum!' MİSSBONE yazdım önce, sonra da kendi orjinal ismimi kullanarak tonla dilek sıraladım! En çok ta yazdıklarımın olacağına inanıp, evrene pozitif enerji saçtım!

Şimdi evdeyim ve yarın hangi çeşit bok yesem onu düşünüyorum! Dünya'da ne kadar kalpli eşya varsa birilerine armağan edilecek, ya da aşkların belki de sevgililerin mezesi olmak zorunda kalacak! Bazıları içtenlikle bugünü sevgilisine sarılarak kutlayacak, bazıları da içinden gelmeyerek aldığı hediyeye bakarken dalıp 'O ne aldı bana acaba?' diyecek. Belki pazarlık olacak, belki içtenlikle kutlanacak. Ama sanırım 14 Şubat benim için çok bir anlam ifade etmiyor, bana özel bir gün ya da bize özel bir gün değil sonuçta. Kalbim delice atmıyor. Harika sürprizler beklemiyorum, yemeğe çıkmasak evde yesek te ses etmem belki de. Sonuçta sırada bekleyen kapı gibi bir doğum günüm var!

Resimli Günlük vol1

2012-02-12T18:11:00.001+02:00

Bu benim en sevdiğim kupam. Zeytin tarafından doğum günümde hediye edilmişti geçen sene. Altlığı da var ama kocaman ismim yazdığı için paylaşamıyorum şimdilik. Bu postun da başkahramanı kendisi, dumanı üstünde bana yardımcı oluyor şu an.

Pembesi benim, moru Bay K'nin! ^_^ Mutfak havlularımız bunlarda, ben bulaşık yıkadıktan sonra ellerimi siliyorum. Bay K de genelde çaydanlığın sapını tutuyor bununla.:/ Aslında çok işlevsel olduğu ya da çok şık olduğu söylenemez. Ama renklerine ayılıp bayılıyorum, ocağın yanından kaldırmıyorum onları.

Almak zorunda kaldığım yeni gözlüklerim.( neden gözlüklerim yazdım 2 tane mi gözlük var orda ?!? Zaten gözlüğüm demiyorum gözlüklerim diyorum. Neden ki :D ) Sadece derslerde ve bilgisayar başında kullanmama rağmen almak zorunda kaldım üstelik. Eski gözlüklerimin çerçevisini yamultmuştum ve Latte ile Bay K sağolsun kendimi ucube gibi hissettiriyorlardı. Ne zaman eski gözlüklerimi taksam geçen muhabbet aynen şu şekildeydi;
'Ahahahah tipe bak. Aşkım gözlüklerin çok komik yaaa! Yamulmuş bi de ahahahah! Sana derste herkes gülüodur ya!'
'Missbone bakma suratıma puhahah! Tutamıyorum kendimi pardon.'
Hatta Latte'nin bir gece Facebook duvarıma bu konuyla alakalı yazdığı bir söz vardır ki 'Yeter la' dedim. Dişi Dracula'yı taktım koluma optiğin birine gittim ve adama yalvar yakar acaip bir indirim yaptırıp bu gözlükleri aldım.

Yeni aldığım kokulu çiçeğim! 2 günde soldurdum, hergün suluyorum üstelik. Bay K'nin iğrenç esprilerine maruz kaldığı için solmuştur belki de.
'Aşkım Doğuş'un çiçeğine benziyor bu!'
'Doğuş'un saksısı naber?'
'Aşkım saksıyla beni çeksenee?'

Şu sıralar okuduğum üç kitap, Gülse Birsel'in 'Hala Ciddiyim'i bitirdim. Sevdim mi? Hayır sevmedim. Ve bu olaya oldukça şaşırdım. Gülse Birsel'in dizilerine bayılırım, G.a.g'ı minik halimle kaçırmazdım ama kitabı sevemedim! Yazım dili çok sıradan geldi, hatta blog yazarlarıyla bile kıyasladım ve sanırım bu tarz yazan bloggerlar daha başarılı.-bence- bak polemik olmasın sonra bence diyorum.

Sophie Kinsella hakkında yorum bile yapmaya gerek yok, kitabın yarısındayım ve bir sayfasında bile sıkıldığımı hatırlamıyorum, zaten bu kadının tüm kitaplarını sevmişimdir. Keşke daha kalın olsalar, ve keşke daha çok elime geçseler.

Onur Gökşen'i sona sakladım sindire sindire okuyacağım. Uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı zaten.

Pembe ve kırmızı tonlarında ki ojeleri zaten severim, ama bu renk oje sepetinin içinde 'beni al beni al' diye bağırmıştı sanki. Tereddütsüz almıştım ve geçen haftayı sırf bu oje ile geçirmiştim ve hala tırnaklarımda, çıktıkça yeniden sürüyorum. Ama artık ayrılık vakti geldi bence, yeter la başka ojesi yokmuş gibi!

Bu da en son alışveriş yaptığım mağazanın hediye paketi. Kendime stok yaparken Bay K'ye de bir kazak almıştım. Allaam deli gibi indirim vardı! Keşke alışveriş bütçemi bitirmeseydim, daha alacak çok şeyim vardı.

Bu son. Gerçekten son.

2012-02-12T00:27:00.000+02:00

Tombik olma yolunda hızlı adımlarla ilerliyorum. Tamam diyorum bu kez son! Ekmek yok, şeker yok, Burger King hiç yok! Ama dışarda acıktığımı hissettiğim an, ağzımdan çıkan ilk kelime; 'Burger'a mı gitsek?' oluyor. Bok ye Missbone! Allah'ım salatayla doyan kızlara o kadar özeniyorum ki... Halbu ki bende onlardan biriydim. Zapzayıftım. Üflesen uçardım, rüzgarda sokağa çıkmaz, çıkarsam da mutlaka uçmamak için birine yapışırdım. Zayıf olduğum için genelde üst kıyafetlerimi hep dar seçer, olmayan göbüşümle hava atardım. Ya şimdi? O giydiğimde kendimi adeta Tülin Şahin gibi hissettiğim kıyafetlerim, kendimi damacana gibi hissettiriyor. Göbeğim haricinde fazlam yok aslında, belki biraz arka kısmım. 58 kilo, 1.72 boyundayım ve bu durumdan nefret ediyorum!

Burger King yemini etmiştim, biliyorsunuz! Gitmeyecektim. Peki bugün ne yaptım? Öz ve Jelibon'la yine Burger King'e gittim. Ve sanırım Öz'ün 'manken gibisin, fazlan yok bi kere' lafına inandım. Kız dışarıdan deri ceketin altında ki göbeği görmüyor tabi. Ama o beni o kadar rahatsız ediyor ki anlatamam...

Burger'dan çıkınca Saha'ya geçtik. Hamburger'le iyice devleşen göbeğimi saklamak için ceketimi üzerimden çıkarmadım bile. Şapır şapır terledim, fenalıklar geçirdim yerimde duramadım masa masa gezdim ama o ceketi çıkarmadım!

Eve geldik. Elimizde kocaman bir cips. Tava da kızaran köfteler, ve tencere de ki pilav. Üstelik Light olmayan bir Coco cola! Tanrım! Az hareket etsem bari, ama ona da halim yok. En iyisi bu kez son diye, yine kendi kendimi kandırıp vicdanımı rahatlatayım.

Bazen çenem kopsun istiyorum.

2012-02-10T15:51:00.004+02:00

Ben şimdiye kadar hiç bir zaman haksızlıklar,iğnelemeler, hakaretler karşısında susmadım. Susamadım. Yeri geldi belki de hayatımda en çok değer verdiğim insana bile davranışları yüzünden bağırdım, onu yok saydım. Hatta abarttım. Haklıyken çok güzel haksız konumuna düştüm.

Çünkü insanlar artık fazla akıllı! Mükemmel derecede duygularını bastıracak kapasiteye sahipler. Devlet yurdunda da böyleydi mesela kızlar birbirinin arkasından acımasızca konuşup eleştirirlerdi, ama yüzleri kızarmadan arkasından konuştukları insanla sözde dost olmaya devam ederlerdi. Bense sırf bana karşı ne hissettiklerini bildiğim için onlardan kaçardım. Duygularımı bastırmak, yüzsüzce suratlarına bakmak çok zor olmamalıydı aslında, çünkü artık hayatın kuralı bu azıcık gururun varsa kaybetmeye mahkumsun!

Blog'lar da öyle. Her türlü eleştireye hakaret içeren yorumlara bile açık olmamız isteniyor. Ama ben olamıyorum, kimin ne ima ettiğini anlayacak kapasiteye sahibim Allah'a şükür. Ve böyle ters, yolunda gitmeyen bir şey gördüğümdeyse kendimi tutamayıp polemik içine giriyorum. Sonrası derin bir pişmanlık! Hayır ne gerek var? İstediğini yazsın, dilediğince laf soksun, belki cevap vermesen insanlar kimin ne olduğunu daha net görecek. Ama olmaz içimdekileri kusmam, kendimi suçlu duruma düşürmem gerek!

Daha önce de böyle oldu 2 kez. Yine çenemi tutamadım, hatta tepkiler, sitem dolu mailler aldım. Sokakta görsem tanımayacağım insan ya bu! Milleti kandırmasından banane! Onun o yarattığı sahte kişilikten banane! Ama kendini 'mükemmel adam' mükemmel dost olarak göstermesine tahammül edemedim, yazdığı her samimiyetsiz yorum sinir katsayımı arttırdı. Sonra bir mail ve bir uyarı aldım ki haklı çıktım. Adam bildiğin... Neyse yine de onu deşifre edip, yoluna taş koymak istemiyorum. O adamın kim olduğunu ve nasıl dudak ucukladan şeyler yaptığını en az 10 blogger biliyor ve bu olayı yakın buldukları Blogger'lar la paylaşıp birbirlerini uyarıyorlar. Ve umarım kimseye zarar gelmez bu konudan...

Öyle işte. Çenemi tutamamaktan oldukça sıkıldım. Resmen kendimi her defasında Magazin kavgalarının ortasında buluyorum. Oysa ki burada bulunma amacım tamamen içimi boşalttıktan ve bir iki hayata dokunduktan sonra siktir olup gitmek. Ama o lanet çenem durmuyor. Sinirlerime hakim olamıyorum, ve sinirlendiğimde insanları ne kadar kırdığımı farketmiyorum. Herşey anlık bir sinirle ağzımdan çıkıyor. Belki bir yanlış anlama, belki de yine haksızlığa uğrayıp sinirlerine hakim olamama artık ne isim koyarsanız buna.

The Plastic Clown'a ( bana değmeyeceğini düşündüğünü söyleyip, fikirlerini beyan ettiği için.)

İpek Böceği'ne ( Başkalarının da gerçekleri olabileceğini gösterdiği için.)
çok teşekkürler.

Yine de kalbini kırdığım herkesten özür dilerim. Ve tabii ki en çok kendimden, rahatladığım huzur bulduğum bir ortamı böyle mahvetmeye hakkım yok. İnsanlarla ilgilenmeyi bırakıp kendimle ilgilenmeyi denemeliyim sanırım, ve benimle iyi ya da kötü düşünen insanların fikirlerine önem vererek.

Bu yazıyı dalgaya ya da ciddiye almakta serbestsiniz.

Ben sürprizlerle dolu çikolatadan bir yumurtayım!

2012-02-09T13:20:00.001+02:00

Bizde ki bu hırsla bu dönem 'tembel öğrenci' kaderimizi değiştiririz bence! Millet daha memleketinde gece üçlere kadar film izleyip akşam beşlere kadar yatarken biz DYM (Dracula Yeşil Missbone ) olarak sabahın yedisinde kalkıp okula gidiyoruz!

Dün bölümde öğrenci yok, ama biz Yeşil'le ortak aldığımız derse giricez diye koştur koştur sınıfa gidiyoruz. Bölüm kapısında ki iki salak biziz tabii ki. Başka öğrenci falan yok. Dracula'nın zaten dersi iptal, yanımızda bekliyor bizle derse girecek sözde.

Fotoğraf çekip bu 'inek!' hallerimizi ölümsüzleştirerek vaktin geçmesini bekliyoruz. Sonra hoca uzaktan bize bakıp 'Kızlar kantine geçin gelen yok 2 kişiyle ders olmaz!' diyerek hayallerimizi yıkıyor. Çantalarımızı, montlarımızı alıp kafamız önde yürümeye başlıyoruz. O sırada bölüm başkanıyla karşılaşıyoruz. Adamın gözleri yaşarıyor ve yanımızda durup;

'Ooo bölümün 3 tembel öğrencisi ilk haftadan derse gelmiş, sizde ki bu istikrarı dönem içinde de görmek istiyoruz!' diyor ve biz ağzımızı yaya yaya 'Bu dönem akıllandık hocam, hepsi AA olacak, çok fena gaza geldik hocam, arkadaşlarımız mezun oluyor biz kaldık hocam!' diye cidden istikrarlı olduğumuzu adama göstermeye çalışıyoruz. Ama ben olsam inanmazdım. Sonuçta karşısında okulun gelmiş geçmiş en tembel öğrencileri var. Zaten bizim derse geldiğimizi gören tüm hocalar şaşkınlıkla bakıyor yüzümüze.

Aslında bizim kendimizi avutma şeklimize bakarsak biz tembel sayılmayız. Sonuçta sadece okul ile yurt ev arasında mekik dokuyup başka hiç birşeyle ilgilenmeyenler mezun olduklarında zaten bocalıyor. Boşluğa düşüyorlar, oysa ki biz yediğimiz 'Sen eziksin, sen tembelsin!' bakışları yüzünden oldukça gaza gelmiş durumdayız. İntikam yeminleri edip, ileride yapacağımız 'Ben Üniversite'de tembeldim, derslerle ilgilenmezdim beynim çok yönlü çalışırdı, ilgilendiğim çok fazla şey vardı. Ama bugün buradayım, çalışkan arkadaşlarımdan çok çok önde, onlar sadece derslerle ilgilenirken ben kendimi bu alanda da geliştirdim. Ve evet bu holding benim, şu spor araba, şu güzel pahalı villa da benim, umutsuz olmayın gençler, ben ve benim gibi olanlar bu ülkenin kinder sürpriz yumurtaları!' tarzında ki konuşmaları hazırlıyoruz.

Ve Missbone olarak size göstereceğim bol AA'lı transkript için oldukça sabırsızım. Çünkü o geçen dönem burada yayınladığım salak transkript yüzünden oldukça yanaklarım elma kırmızısı. Çok utanmıştım ama yayınlamıştım belki gaza gelirim diye. Geldim de. İşe yaradı yani, daha sistemli çalışan, bol gazlı, bol umutlu bir Missbone'un transkripti dönem sonunda bizimle. Ama siz yine de şans dilemeyi unutmayın.

Ayrılmam, kafamı taşla parçalarım!

2012-02-08T08:51:00.001+02:00

Rüyamda Bay K'nin kıçıma tekmeyi vurması Allah'ın 'Missbone şu çocuğa adam gibi davran alıcam yoksa elinden' diye mesaj göndermesi galiba. O kadar saçma ki, ahşap eski dökülen bir evin içindeyiz. Eve girmek için örümcekli yollardan, çukurlu topraklardan seke seke gidiyorsun. Kapısı korkunç. Korku filminde ki kapılar gibi gıcırdıyor. Bay K karşımda ifadesiz oturuyor. Gülerek yanına öpmeye gidiyorum ama itiyor beni. Sonra gözlerimin içine bakıp 'Bitti' diyor. Allah'ım kalp krizi geçiricem sanki! Elim ayağım titriyor, Bay K'den ayrılmak ölmek gibi bir şey geliyor o an. Şımarıklığa vuruyorum işi 'Ehe sen beni terk edemezsin ki' diye gülüyorum. Ama adam gayet ciddi bitti diyor ve ekliyor. 'Biz birlikte olmuyoruz, her sevgili birlikte oluyor! Ben de erkeğim!' Ter içinde kalıyorum ve ağlamaya başlıyorum. Hani böyle hiçte aklıma gelmiyor 'Tamam lan birlikte olalım' demek. 'Aman annem çok üzülür, yapamam ben onu, evlenmeden olmaz!' düşüncesi bilinçaltıma nasıl işlemişse artık arkamı dönüp çekmeceye yaklaşıyorum. Para dolu içi! Elimi paralara atıp Bay K'ye çeviriyorum kafamı.

'Görürsün sen! Şimdi bara gidip yeni bir sevgili bulcam! Çok pişman olcaksın çok! Hem de bulduğum adam beni böyle kabul edecek, fikirlerime saygı duyacak!'

Bekliyorum ki kolumdan tutsun, seni seviyorum desin. Yaşamak istediği olayı evlendiğimiz geceye ertelesin ama yok! Gayet biraz sonra beni sepetleyince bi karıya gidip 4 yılın patlamasını yaşayacak gibi bakıyor!

Evden sinirle çıkıp kaldırım taşlarını sayarak gidiyorum, kalp şeklinde olan var aralarında elime aldığımda hisleniyorum ve taşı alıp kafama vurmaya başlıyorum elim yüzüm kan içinde kalıyor. Panikleyip koşmaya başlıyorum yolllarda bağıra çağıra. Orçun'la karşılaşıyoruz, beni öyle görünce noldu sana? diye sarılıyor. Anlatıyorum bi çarpıda adam inatlaşıyor

'Bay K aklı çükünde bir erkek değil, seni bi şeye harcamaz' diye. Gidelim diyorum, gidelim de görelim nasıl amsalak olmuş! Geri eve döndüğümüzde Bay K beni kanlar içinde görüp panikliyor ve koşarak sarılıyor. Az önce 'vermezsen biter!' diyen adam o değil sanki. Barışıyoruz ve yatak odasına gidiyoruz, ilk kez onunla orada olmaktan korkuyorum. Yüzüne bakıyorum ve o her zaman ki gibi gülerek 'Gel' diyor, sarılıp omzuna yatıyorum...

Uyandığımda Bay K masum masum yatıyordu yanımda. Ama sinirden kalbim sıkışacak nerdeyse! Çocuğu tokat manyağı yapasım geliyor. 'Lan seni beni nasıl terkedersin kıç!'

Ankara'ya geldim geleli menopoza girmiş kadınlar gibi davranıyorum. Nasıl sinirliyim. Herşeyi Bay K'ye bağlıyorum. Geçen gün sabaha kadar uyuyamadım ve uyuyan Bay K'yi sabaha kadar sözlerimle taciz ettim.

'Ben senin yüzünden uyuyamıyorum sende uyuma lan!' Halbu ki çocuğun suçu yok ama bok atmakta da benim üzerime insan yok! Kahvaltı hazırla dediğinde cırlıyorum, canım sıkıldığımda uykusuz dergisinde ki Fırat gibi saçmalıyorum. Dün okula gelirken gözlüklerimi unuttuğu için kıyametleri kopardım. Ama aynı gözlüğü sabah çıkarken bende unutmuştum! Çok üstüne gidiyorum, çok üzüyorum bazen. Sanki ben mükemmel sevgiliymişim de o hep üzen tarafmış. Aslında tam tersi. Ben şımarık, ne istediğini bilmeyen, işi gücü eğlenmek olan bir manyakken, o hep ileriyi düşünen, mantıklı bi adam.

'Aşkoş özür dilerim!'

Çok zor değil, yapabilirsin.

2012-02-06T08:32:00.003+02:00

Her çocuk doğuştan şanslı olmuyor malesef. İçinde yüzme havuzundan spor salonuna kadar herşeyi barındıran okullar kadar, tüm bunlardan uzak, hatta bir kütüphanesi bile bulunmayan okullar da var.

Kitapkolik blogunun yazarından bir mail aldım. Belki bir çoğunuz biliyordur, kendisi bir köy okulunda sınıf öğretmeni. Okulların da bir kütüphaneleri yok ve maddi olanaklar çok sınırlı. Onlar da bir kitap projesi başlatmışlar. Şu şekilde;

- Hikaye, roman, dergi, ansiklopedi türü kitapları okulumuza kargo olarak yollayabilirsiniz.- Projemizi arkadaşlarınıza, akrabalarınıza vs duyurarak daha geniş kitlelere ulaşmamızı sağlayabilirsiniz.- Facebook,twitter,friendfeed ve bloglarınızda projemizi duyurarak ve bu sayfaya link vererek destek olabilirsiniz.

Okul Bilgileri: HATAY’ın Reyhanlı ilçesine bağlı Karasüleymanlı Uzunköy İlköğretim OkuluKargo Adresimiz: Karasüleymanlı Uzunköy İlköğretim Okulu, Reyhanlı/HATAYDaha detaylı bilgi almak için:mail: mahmutadin@hotmail.comface: http://www.facebook.com/kutuphane.olusturuyoruzblog: http://www.kitapkolik.net/koy-okulu-icin-kutuphane-projesiNot: Okulumuz köy okulu olduğundan dolayı bazı kargo firmaları tarafından sorun-gecikme olabilir. Bu yüzden kitapları kargoya verdikten sonra kargo firmasını-kargo bilgilerini mahmutadin@hotmail.com mail adresine yollarsanız daha iyi olur. Böylece kargonun takibini daha iyi yapabiliriz.

Umarım proje sonun da o okulun da kocaman bir bilgi ve hayal denizi olur! Hadi evde ki kullanmadığınız kitapları toplayıp kargoya.

Sikayet var.com gibi kızım!

2012-02-05T22:58:00.003+02:00

Senin içinde bulunduğun durum bir başkasının hayallerini süslüyor ama sen mutsuzsun. Alışmışsın çünkü o duruma. Yıllanmış bir ilişki ya da mesleğinin zirvesinde bir iş adamı gibi. İlk gün ki heyecanın yok, hatta belki de içinde bulunduğun durumdan şikayetçisin. Ona ulaşmak için ne kadar çabaladığını, hayaller kurduğunu unutmuşsun. Her şey sıradanlaşmış ve sen bu sıradanlıkların içinde boğulmak üzeresin.

Ne garip. Bu okul, bu ev, Bay K... Hepsi benim için ulaşılmazdı bir süre öncesine kadar. Deli gibi çalışmama rağmen umutsuzdum mesela Üniversite için. Koskocaman Lise'de her yıl taş çatlasa 10 kişi kazanırdı Üniversite'yi. Ağzı açık bakardım panodaki isimlere. Ve bir gün o panoda ismimim yazacağını asla tahmin edemezdim. En fazla 2 yıllık bir yere yerleşirim derken, bu okul kapılarını açmıştı bana. Mutluluğum 'Üniversite'liyim' kelimesi sıradanlaştığı an bitti.

'Neden benim düzgün ilişkim yok?' diye neredeyse filozof olacak hale gelmişken de Bay K ile tanıştım. 2 Romantik Komedi, 1aksiyon macera filmi çekecek kadar çok şey yaşadık onunla. 'Bir ilişkide olmaması gereken 100 şey!' bile bizim ilişkimizde olduğu halde kopmadık. Seviyeleri eksi 36 dereceye kadar indirdik ama ilişkimizi dondurmadık. Hala tepemizde ki güneş parlıyor.

Ama düşündüğün zaman ben yine hep bir beklenti içerisindeyim. Sürekli konfetiler patlasın, adam her gün sürpriz yapsın, kapıdan çiçeksiz girmesin, benim heykelimi diktirsin, hergün hediye alsın istiyorum. Sanırım delirdim. Sanırım Allah'tan belamı istiyorum. Sanırım ben bir pisliğim. Beklentiler içine girdikçe, ilişkimizin güzelliğini göremiyorum. Şikayetvar.com gibi oldum. Halbu ki 'Seni Seviyorum Çünkü...' adlı kitap gibi olmam gerek. Çünkü Bay K mükemmel bir adam, çünkü Bay K bu sabah bana kahvaltı hazırladı,çünkü Bay K sırf ben mutlu olayım diye normalde delirdiği şeylere ses çıkartmıyor, çünkü Bay K herşeyden önce iyi bir insan.

Peki bu ev? Yurtta süründüğüm 'Ölmek istiyorum!' diye ağladığım günleri çok çabuk unutturdu bana. Yemekhane'de ki mide bulantılarımı, banyoda ki saç kıllarını, gerizekalı oda arkadaşlarımı. Çok değil daha geçen sene yurtta 8 kişilik odamda, tek kişilik dev kadromla 7 kişiyle birden uğraşıyordum.

'Missbone ayakkabılarını bavula koy, herkes 2 tane ayakkabı koyabilir oraya!'

'Missbone bilgisayarını kullanabilir miyim?'

'Missbone ses yapma!'

'Missbone odada telefonla konuşmak yasak!'

'Missbone gece 12'den sonra ışığı yakma!'

'Missbone sen sevgilinde kalınca onunla mı uyuyorsun? Nasıl nasıl nasıl beynim almıyor!'

'Missbone sen zaten bok gibi para harcıyorsun, git evde kal ben senin yerinde olsam durmam burda, buraya da bizim bölümden kız gelir hem?'

'Missbone dolabına parfüm sıkma bi daha boğulcam çok ağır!.'

'Missbone masayı sen mi ojeledin?'

'Missbone o sandalyeye oturma! Ağda yaptım ben orda, yapışaktır, ama şimdi silemem ders çalışıyom!'

'Missbone gece 00:00'dan sonra yatağa çıkma, beni uyandırıyorsun!'

'Missbone duşa mı gireceksin? Önce ben girecektim bekle sen!'

'Missbone biz gezmeye gidiyoruz ha, dolaplarımız açık bak sen bunlara!'

Kaltaklar! Çok sinirlendim şimdi lan! Zaten durup durup yazı yazarken kendimi sinirlendirmeme hastayım. Böyle bilgisayarı falan fırlatasım geliyor. Ama sakiiin... Nefess al, nefes ver... Balkona çıkkk...

Donarak geldim. Ne diyordum? Şu anda bulunduğum ortamdan ve hayatımdan şikayetçi olma lüksüm yok, çünkü bunlar benim hayallerimdi ve gerçekleşti. Şimdi yapmam gereken tek şey beklentisiz hayaller kurmak ve içinde bulunduğum durumun değerini fark edebilmek. Sanırım en çok ta okulun! Bu dönem de ders geçemezsem Missbone'un ruhune El-Fatiha. Babam öldürmezse de ben stresten giderim!

Mimlemediğim blogger kalmadı sanırım.

2012-02-05T00:50:00.001+02:00

Daddy's Girl yeni bir mim fırlatmış bana. Sorulu mim üstelik, en çok sevdiğim mim türü. Böyle kendimi önemli bir insan gibi hissediyorum bu tarz mimlerde. Röportaj yapan bir popstar edasıyla cevaplıyorum. Hadi yine biraz havaya sokayım kendimi!

1. Sence çok anlamlı bir söz?

'Benimle Evlenir misin?'

Bu da evlilik delisiymişim gibi oldu. Bay K'ye burdan mesaj gönderir gibi oldu ama çıkma teklifi bile etmeyen adamın evlenme teklif etmesini bekleyemeyiz dimi? Elimi şak diye tuttuğunda 'Haa çıkıyoz biz galiba' demiştim, nüfus cüzdanımı da istediğinde 'Heyoo evleniyoz lan!' olurum.

2. Makyajında olmazsa olmazın?

Rimel

Bana kirpik koymayı unutmuşlar.:(

3.Uyguladığın güzellik tüyosu nedir?

Yüzüme bal,yoğurt,salatalık,patlıcan fasulye ne bulursam sürerim. Yediğimiz ne varsa zaten, yüzümüze de sürünce hemen böyle fıstık gibi oluyormuşuz. Hatta bir efsane vardır ki Rus kızları yüzlerine şey sürüyorlarmış falan. Tamam iğrençleşmeyeyim en iyisi. Buz koyuyorum! Evet sanırım bunu yapıyorum.

4. En sevdiğin içecek?

Selülit yapan her içecek favorimdir.

5. Nefret ettiğin bir şey?

Blendax reklamlarında ki kızların saçları, hatta kendileri. Hepsi mi itici olur? İğrenç! İğrenç! İğrenç! Hele o yavaş çekim anında taş gibi bebelerin o hatunları kesmeleri! Bi gidin ya.

6. En çok sevindiğin iltifat?

Sen normal değilsin!

7.Favori kitabın?

Safiye sultan- Hadım edilmiş bir Aşk - Ann Chamberlin ( Hatta serisi süper.)

White Tiger: Aravind Adiga

Beni Hatırladın mı? Sophie Kinsella

8.Sana görünüş olarak yakın bulduğun ünlü?

Ben hiç bir ünlüyü kendime benzetmiyorum. Ama şimdiye kadar insanların söylediklerini söyleyeyim.

Asena, Hande Yener, Petek Dinçöz, Sinem Kobal. ( Nası bişisin sen deme, küçümseme! Boğazlarım.)

9. Herkesin beğendiği ama senin sevemediğin bir ürün?

Yüz temizleme jellerinin tümü? Bana aşırı derecede gereksiz geliyor.

10. Şu an en çok almak istediğin kozmetik ürünü?

O beni çok almak istesin.

Mimlediklerim;

cherry, hayalci, Bir ince ses, Bi düşün, Çirkin Hatun, enes, Ayben, profosör, Milena, esved, Sen kısa F. de, Cadente, Mia Wallace, Beste'nin Oje Dünyası, Kafe de Mola, Vişne Çürüğü, Selinka, Gece yürüyüşü, Süslü ve pembe dünyam, Firste, Modafobik, Junkhead, Sylvie_RibeL, özz*, Bebelac, Zift, Kırmızı başlıklı Pollyanna, Bri., Dilara,Sesiber, Krem karamel, 1'i yok mu?, bayan mikrop, Kuulumsu Kadın, MİSİ, hana yori darko, magendiea, darkolivee, Volante, İpekböceği, Bir prenses masalı, Nora'nın Ütopyası, naley, biricitconsungünlüğü, Outlet make up, @uenE, seymsomething, A-H, justuntitled, irene, Barney Sikerson, nini, rujlubardak, Ecehan, essu, Fluu, Küçük şeyler, Grace.

Çok oldu galiba. Ama sakın bana mimleyecek kimse kalmadı demeyin. Türkiye'de kaç blogger var hatırlayın, sonra araştırın bulun ve onları mimleyin! ha*ha :)

-----

Latte'ye 04.02.2012'imi de Bay K ve arkadaşıyla erkek muhabbeti yapmaktan kurtardığı için teşekkür ederim bu arada! Birlikte harika bir gün geçirip, fotoğraf çektik bol bol. Yalnız o fotoğraflardan sonra köy ekmeğine ( yuvarlak,topak topak.) dönen suratımı farkedip, kendime hamburger yemeği yasakladım. Eriyene dek. Yol yakınken önlem almak lazım, zayıf kız sıfatıma geri döneyim, normal olmak hiç yakışmadı, bir de az şişik olsam kendimi bıçaklayacağım demek ki.

Elveda Big King! :(

***

Bu arada;

Fırat sevenler 2012 takvimini görmüş müydünüz? Görmediyseniz görün ve gidin o harika takvimi alın. 7 TL sanırım. Dost kitapevinden kaptı Latte. Bu arada evet fotoğrafta ki Latte'nin kaşları Latte nin gözleri. Hepsini gösteremeyiz. Ama bu bekarlık hali devam ederse, sanırım blogta bir catwalk yapacak kendisi.

Bu Dost'tan benim kaptığım! Dergiyi okumadım bile attım kenara. Ama o defter? Aşık oldum ben ona. Floral desen ve puantiye sevenler de onu kaçırmasın! Evbahçe diye bir derginin hediyesi o da, 5 TL sadece.

Tek kelime ile Missbone

2012-02-04T00:48:00.000+02:00

Canım sıkıldı, yakaladığım herkese beni tek kelime ile özetle diye baskı yaptım! Ve ortaya bunlar çıktı!

Yasemin: Paranoya!

Bingo! Beni bu kadar az tanıyan bir insanın bu kelimeyi söyleyebilmesi. Aman Tanrım! Gerçekten kendimi fazla ele veriyorum.

Ahmet: Psikopat!

Bu çocuğun bana psikopat demesine gerçekten şaşırmadım. Adam sevgilisiyle Ankara'ya gezmeye gelmişti ve resmen günlerini zehir etmiştim... Yüzümü falan yırtmıştım sinirden.

Çağlar: Civciv!

Bu tamamen saçımla alakalı bir durum sanırım. Yoksa ki hiç civcivlik durumum yok benim, olsa olsa tavuk olur benden.

Bay K: Harikasın!

Sevilsem mi üzülsem mi bilemedim, sorar sormaz söyledi çünkü. Ben olsam böyle bir saat falan düşünürdüm, ona konduracak kelimeyi bulmak için. Öküz ya.

Nikotin: Imm tek kelime mi söyleyeceğiz? Çatlaksın! Yok dengesizsin. Ağzı boşsun, yok ya ağzı boş değilsin. Dengesizsin dengesiz! Dengesiz dengesiz konuşuyon.

Adam dolmuş. Daha fazla hakaret yemeden kaçtım.

Espresso: Baş belası!

'Neden öyle?' , 'Neden böyle?' , 'Niye?' sorularını daha az sormam gerekiyor galiba...

Yakup: Deli!

Cool kız olma çabalarım hep boşa gidiyor. Cool olayım derken deli gibi gözüküyorum ben hep. 10 adımda nasıl cool olunur öğrenmem gerek

Devrim: Güzellik!

İşte götümü tavan yapan, egomu dünya'da ki lego sayısından çok yapan hatun.

Orçun: Yetinen!

Ben ne demek istiyor acaba? derken o anladın mı diye sordu? Ve ekledi...

'Daha fazlası olabilecekken, kendi kendini harcayan olarak algılayabilirsin. Çünkü farklı bir çevrede farklı bir ülkede doğmuş olsaydın bu kadarıyla yetinir miydin, yoksa şimdi ki gibi duyularını sessize mi alırdın bilmiyorum. Duyularını sessizden al ve gerçekten bunu mu istiyorsun, ne istiyorsun kimseyi düşünmeden duvarlar koymadan bi düşün.'

İşte gelen cevaplar böyle, aslında daha soracaktım önüme gelene ama Orçun öyle birşey söyledi ki takıldım kaldım ben. Oturup bir düşüneyim istiyorum, ama isteklerimden korkuyorum. Çünkü istediğim herşey, karşılığında ağır bedeller ödemem gereken şeyler. Ve ben buna hazır mıyım? Bilmiyorum.

Uykusuzluğuma rağmen, Ankara'nın dogal buz pistinde düşmedim. Süperim!

2012-02-02T00:15:00.001+02:00

Ankara'da sokağa çıkacak bayanlara ciddi uyarı 'Çantanızla kombin yapabileceğiniz birer buz pateni almanız önemle duyrulur!' Erkeklere uyarı yok, düşerken izlemesi çok zevkli. Poşet giysinler hatta mümkünse.

Zayıfsa 'çat' diye, hafif topluysa 'güm!' diye, çocuksa 'Pıt' diye düşen insan manzaraları vardı bugün Ankara'da. Harç paralarını yatıracak olmasak evimde miskinlik yapar, balkona çıkıp düşenlere gülerdim ne güzel. Ama çıktık bir kere... Üstelik ben yine uykusuzum! 00:15'de güne çok çok erken merhaba dersen gece boyunca uyuyamazmışsın öğrenmiş olduk, aslına bakarsan bak hala uyumuş değilim. 24 saat mi ne olacak, yıkılmadım ayaktayım!

Halkbank yolunda emin adımlarla yürürken, ruhumuz mehter marşı yapıyordu aslında. 'Paraları versem mi, vermesem mi? Vermessem bence o parayla uuuuu neler yaparız, saçmalama 188 TL ile mi neler yapacaksın? Ver hadi ileri, yok lan verme bara gider coşarsın. Yok ama olmaz, o kadar Öss falan atlattık, bar için değildi neticede. İleri!'

Halkbankın önüne geldiğimizde içeride ki kalabalıktan ürkmedik değil. Çankaya Üniversitesi'nden bir bebe mırıl mırıl mırıldanıyordu. 'Yeeaa emin misiniz? Benim şeye yattı dime? Bak yatmadıysa ya? Kontrol etçem ben!' Kızın biri dudaklarını büküp erkek kesiyordu, iki yaşlı teyzenin arası boştu ve ben anında Bay K yi ekip oturuverdim oraya. Kendimi sandwiçin arasında ki, ucu gözüken sosis gibi hissettim resmen. Kadınlar birbirlerine laf atayım derken ketçap gibi sıktılar beni.

'Uyhhh burası niman doluymuş böyle'

'Heee Üniversite öğrencileri harç yatırıyoollarmış.'

'Ağmaaan. Nasıl bitcek bu sıra bilmen ben gayrı. Gerçi bende okuttum 2 evlat. Allah'ım şaşırtmasın, emeklerini ziyan etmesin yareppim.'

........

O deli gibi sıra yarım saat sürmedi bitti. O kadar hızlıydı ki görevliler, çat çat kestiler makbuzları. Sıra bize gelince adeta havaya girdim ve ' sıfrsküzyononyediiiüüzooossüç' dedim. Adam kaldı, tekrarlar mısın dedi, yine aynı şekilde ' sıfrsküzyononyediiiüüzooossüç' dedim Gülerek 'Tamam sakin' dedi. Bozuldum ve yavaşş yavaşşş 'sıfır sekiz yüz....' diye 3. kez tekrarladım. Daha numaramın sonu ağzımdan çıkmadan 'Missbone?' dimi? dedi evet demeden de çat diye koydu makbuzu önüme. Sırıtarak çıktık bankadan.

'Eve gidelim var yaaa bir uyuyacağımmm on gün!' dedim Bay K'ye... Yüzüme sert sert baktı ve uyuyamayacağımı söyledi. Uyku düzenim bozukmuşmuş, okullar açılınca böyle olmazmışmış falanmış fismanmış ve beyfendi karar vermiş akşam 9 dan önce beni eve sokmayacakmış!

Saha Cafe'ye gittik, iki tanıdık görür dedikodu yaparız diye. Oturduk masanın birine, masada konudan konuya yatay geçiş yapılıyor, ama ben kendimi rüyada hissediyorum. Gözlerim açık ama kendimi uykuda ki gibi huzurlu ve sakin hissediyorum. Sordukları her soruya verilebilecek en saçma cevapları veriyorum. Hatta sanırım 'Yaaa Murat Boz'u varyaa buraya getirin, öfff! Çalgı çengi ekibi ne Murat gelsin, hatta o gelince siz gidin ben kalayım' falan dedim. Evet dedim. Hatta Bay K 'Ağzına sıçarım' bakışı attı o an, ama şimdi unuttu dizi izliyor kareli battaniyesi ile.

Kafe'de bir kız başlamış işe. Ben potansiyel kıskanç olarak kız geldikten sonra bir huysuzlandım, bir tuhaflaştım. Durup durup Bay K'ye sataştım. En sonunda dayanamadım 'Kalk gidiyoruz!' dedim. Bulut abi de çıktı bizle, karda yamula yamula Beşevler metrosuna geldik. O an ben 'Burger'a gidelim' diye tutturdum, Bay K evde bir ton yemek var bozulur diye tutturdu ve 3.cü dünya savaşını başlattık. Yolun ortasında bağırmaya başladım, kolumdan bir tuttu silkeledi ama kendime gelmedim. Bağırmaya devam ettim, o da beni sürükleye sürükleye soktu metroya.

İçeri girdik, metroyu bekliyoruz. Bay K 'Noluyo sana ya!' dedikçe çıldırıp orda da bağırmaya başladım. Hatta ağzımızdan tonla küfür çıktı ve yine kolumdan sürüklenerek binmek zorunda kaldım metroya. Dikildik bir köşeye, önüme geldi, yüzü gülüyor. Az önce birbirimize küfür eden biz değiliz sanki? Ne gülüyorsun lan? diye bende kendi iç sesimle sinirlerimi yatıştırmaya çalışıyordum ki metro da ki biyonik ses Kızılay dedi. Kolumdan tuttuğu gibi çıkardı dışarı sürükleye sürükleye. Doğru Burger King'e gittik oturduk. Evde ki yemekler negzel aşkım, onlardan yiyelim hamburger ne yea diye sayıklayan herif tam üç tane whoopper yedi. Ben de önümde ki bir taneyi kemirip mutlu oldum.

İlk kez güler yüzlü Burger King çalışını gördüm. Aferin onlara.

Yüzü gülüyordu, benim de öyle. Sarılarak burger kingten çıkıyorduk ki soğuğu yediğimiz an birbirimizden ayrılıp montlarımızı kapatmaya çalıştık... Fantasyland'e girdik sonra, hayaller kurduk. Bay K tüm gücüyle bana ayıcık almak için sürekli para bozdurup jeton aldı. O paralarla direkt ayıcık almayı akıl edemedik ama. 100 TL de bayılsan, birini tutturup'Yeaa 50 kuruşa geldi işte' diye bir olay var çünkü bu durumda. Dandik saatler için de uğraştık üstelik, yolda 3 tl deseler almam ama orada bir kıymetli görünüyor, bir güzel görünüyor sanırsın altın kaplama, hatta kaplama değil direkt altın. Öyle kıymetli... Baktık gelmiyor hiç bişi makinaları boklamaya başladık.

'Aşkım Gaz hangisi? Bu araba gitmiyor'

'Aşkım bunlar hileli yeaa.'

'Evet aşkım.:('

Kalan jetonlarla da araba yarışı yaptık, elimize tüfek alıp hedef haricinde ki heryere ateş açtık, en sonunda da böyle sallanan koltuklu bişeye oturup bişiler yaptık. Ama ne yaptığımızı hala anlamadım ben.

Çıktık dışarı ve sanırım 20 kadar mağaza gezdik. Dayanamadım...

'Beşevlerde ki Burger'a neden gitmedik, neden evdeki yemekleri bahane ettin?' diye sordum.

Sürpriz yapacakmış ama bozmuşum. Bağırmışım, pislikmişim ben. Ama pislik falan değilim bence, o kadar uykusuzum ki, salak gibiyim. Gözlerim açık olsa da beynim ara ara uyku moduna geçiyor sanki.

Ps: Metro altında Yeşilçam filmlerinin orjinal posterleri vardı. Harikaydı! Üşenmeden hepsini teker teker 1 saatlik bir zaman diliminde inceleyip, izlemediklerimizi not ettik. Ankara'da olanlara Missbone tavsiyesi, en azından metroyu kullandığınızda Kızılay'da bir inip göz gezdirebilirsiniz. Biz çok sevdik ^_^

Sen bunu okuyorsan, bunu rüyamda yazmadığıma emin olabilirim

2012-02-01T01:53:00.001+02:00

Bütün gece uyuyamadım dün... Sabah ezanlarına kadar gözüm açık Bolu'dan ayrılmayı bekledim. Hayal kurdum, bu sefer Ankara sürpriz yapsın dedim. Dersleri düzelteyim dedim, ya annemleri çok özlersem, giderken ağlamaktan gözlerim şişerse dedim. Acaba Bay K Ankara'da ne fındıklar kırıyor dedim. Düşüncelere daldım, bir gram uykum kalmadı ve sersemledim...

Sabah ezanlarında kalktım yataktan. Eşyalarımı topladım, sandalyeye oturup dışarısını izledim. 8 tane köpek geçti yoldan grup halinde... Acıdım. Acaba aşağıya inip yemek versem mi dedim? Sonra Büş'ün daha yeni köpekler tarafından ısırıldığı aklıma geldi korktum ve izlemekle yetindim... Saatler geçti sandalyenin üstünde, annemler kalktı ve bir tiyatrocu edasıyla yanlarına gittim.

'Ayyyhhh nasıl dinlendim! Erken yatıp erken kalkmak süpermiş cidden.'

Kahvaltı, kahve derken otobüs saatim geldi. Annemlere sarılıp bindim otobüse, gözlerim yanmaya başladı, uykusuzluktan mı yoksa boğazımda ki yumrudan dolayı mı anlayamadım. Koltuğa oturup derin bir nefes aldım, ve otobüsün hareket etmesini, hiç sevmediğim vedalaşmanın bir an önce son bulmasını istedim...

2 saat sonra Ankara'ya girdi otobüs, Bay K'yi aradım hemen, Emek'te arkadaşlarındaydı, hemen evden çıkmasını söylemiştim ama Aşti'ye geldiğimde Bay K'nin K'si yoktu ortalarda. Uykusuzluğunda vermiş olduğu sinirle aradım bağırıp çağırıp kapattım. Bavulun tepesine oturup bir sigara yaktım ve beklemeye başladım. Uyku çöktü, o bavulun tepesinde uyumamak için zor tuttum kendimi. 20 dakika sonra yanıma gülerek yaklaşmaya başladı ama öyle sinirliydim ki ne sarıldım ne de güzel bir söz söyledim. Sadece elinde ki adidas deftere bakıp 'Bunu bana verseneğğ' diye saçmaladım.

Eve girdiğimizde ikinci şoku yaşadım. Apar topar gittiğim için ortalık dağınık kalmıştı ve ben erken dönen Bay K'ye yüz kere oraları toplamasını söylemiştim. Ama değil toplamak bir olanı yüz yapmış evde ayak basacak yer yok. Evin o halini görünce yine bağırıp çağırmaya başladım ve önüme geçmesiyle itip yatak odasına koştum. Ağlıyordum. Ve o ağlamamın tamamen kendisiyle ilgili olduğunu sanıyordu. Ama benim onun suçluluk hissiyle uğraşacak halim yoktu. Ankara yine 'Hoşgeldin' dememişti bana, o küçücük prüzleri yine karşıma çıkarıp, mutluluğun çevresine bariyer koymuştu sanki.

Ben ağlarken 'Dünya'nın en rahat yerine gelmek ister misin?' diye sordu tüm sempatikliğiyle. Kafamı omzuna koyup sarıldım. Uyumuşum, yarım saat sonra açtım gözlerimi. Bay K yanımda yoktu ama sabah o dışarıda ki köpekler gibi üşüyordum, acıkmıştım. Yataktan kalkma çabalarım sonuçsuz kaldı, buz gibiydi oda... Kaloriferlere dokundum, el yakıyor ama ben hayvan gibi üşüyorum. Bağırdım ve yanıma geldi koştur koştur.

'Üşüyorum.'

'Aşkım ev sıcak.'

'Ama ben çok üşüyorum.'

En kalın pijamalarını giydirdi bana, yatağın da kalorifere yapışık olan tarafına geçtim. Üstümü çift kat örttü, ateşime baktı ve beni tüm huysuzluğumla,uykusuzluğumla başbaşa bıraktı. Bayılır gibi uyumuşum... 00:12 gibi falan uyandım, üşemem, uykusuzluğum,sinirim geçmişti. Kola oldu ağzımdan ilk çıkan kelime, ama boş bir kola şişesiyle karşılaştım. Hayvan herif! Hepsini kendi içmiş, kalanını da balkona dökmüş. Kalp yapmış, kolayla isimlerinizin baş harflerini yazmış.

Ankara'ya geldim yani onu anlatmaya çalışıyorum bir saattir. Ama hala sersemim ve sanki şu an rüyadayım.

Bu da mesajım:

'Gündüz uykusu gece uykusunuz tutmaz.' Tüm Anneler.

Tamam biraz pislik bi insan olabilirim

2012-01-29T22:39:00.001+02:00

Lanet olsun. Hırsımı içimde tutamıyorum. Duygularımı saklayamıyorum. Gerçi kime ne anlatıyorum? Siz zaten benim bu huyumu çoktan biliyorsunuz.

'Hııaaa o izleyici toplamak için öyle davranıyor!' diye bile post girmiş insanım ben. Babamın deyimiyle kendimi her yer de belli ediyorum. Şimdi bakalım daha nerelerde belli etmişim.

MP3

Lise'de mp3,mp4 çalarların elden ele gezdiği zamanlarda 10 kişilik Grafik atolyesindeyiz. 9 kişide mp3 var sadece bir kız da yok. O da fakirliğinden falan değil yani, cimriliğinden. Evleri arabaları var, kızın hattı faturalı. Bunları şimdiden belirteyim de sınıfta yediğim 'Acımasız Missbone' darbesini sizden de yemeyeyim. Bir gün kulağımızda kulaklıklar önümüzde test kitapları kendi halimizde soru çözüyoruz. Baktım bu mp3 almamakta direten kız kendi kendine söylenip duruyor.

'Öfff pööfff'

Dayanamadım, çıkardım kulakları 'Ne söyleniyorsun ya Noldu?' dedim.

'Ya kısın şunları, cıstak cıstak bunaldım.'

'Tamam.'

O önünde ki çizimine döndü, bende testime döndüm, diğerleri yine kendi halinde. Beş dakika geçti geçmedi bu yine söylenmeye başladı.

'Offf ya otobüste de deli oluyorum, takıyorlar böyle kulaklarına.'

İkide bir bik bik konuşup dikkatimi bozmasına uyuz oldum, ama kız hocanın 1 numaralı yalakası olduğu için sinirlerimi bastırıp gülerek;

'Ayyy Reyhan ya al sen de tak bi tane duymazsın o zaman.' dedim. Ama yemin ederim o an onu aşağılamak aklımın ucundan bile geçmedi. Sadece sussun istedim ve yanlış anlamasın diye de güldüm. Bir baktım hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Hoca da dahil herkes başına toplanmış kızı sakinleştirmeye çalışıyor. Ota boka ağlayan insan kadar da uyuz olduğum bir şey yoktur zaten, sanki sınıfın ortasında 'ehehe he ezik' demişim gibi. Demedim ben öyle bişi. Mp3 al dedim, sen fakirsin alamazsın mı dedim. Değilsin zaten.

****

SİGARA

Geçen yıl, baya sağlam bir hocanın dersindeyiz. Bana kalırsa sadece o hoca gerçekten Üniversite'de olduğumu hissettiriyor, adamın dersinde aşırı rahatım, kasılmıyorum falan. Ve öğrenciyle nasıl iletişim kuracağını çok iyi biliyor. Ondan olsa gerek, kaptılar bizden, özel bi üniversiteye gitti. Neyse bi gün bir dersinde, alakasız konular konuşuyoruz. Ama bu konular tamamıyla bizi geliştirmeye yönelik. Mesela kendimizi doğru ifade edebiliyor muyuz, duygularımızı gizliyor muyuz falan... Benim bi kulağımla dinleyip diğer kulağımla dedikodu yaptığımı görünce kaldırdı beni ayağa ve sordu.

'Şu an ne düşünüyorsun?'

'Ders arasını hocam.'

'Neden sıkıcı mıyım?'

'Hayır yaa sigara içmek istiyorum.' dedim yavşak yavşak.

Sınıf gülmekten koptu, ama hoca sigara içmeye yollamadı ve ayrıca o dersten kaldım Tamam paniklemeyin hocaya iftira atmıycam, beni bıraktı bik bik bik diye, kendim kaldım. Çalışmadım.

***

'MÜKEMMELİM BEN YA' = Stoklarla sınırlıdır.

Lise'ye dönelim yine. En yakın arkadaşım 'Ben ne kadar güzelim ya' diye gezen bıyıklı yarmanın biri. O güzelim dedikçe kendime hakaret edilmiş gibi hissediyorum. O her güzelim dediğinde, 'Ben daha güzelim anladın mı? Hem sen nasıl güzelsin ya bıyıklarını lapidenle alıyorsun lanet olası karı' diye saçını başını yolasım geliyor. Bir gün böyle süslendim püslendim okula gittim. Bu gelmiş salkım saçak. Sınıfta ki kızlar bana iltifat ettikçe bu çıldırıyor. Dayanamadım yine.

'Ay canım ne bu halin, öff dişlerini de mi fırçalamıyorsun sen? Saçın da kepek dolmuş seni bir bakıma sokalım' dedim. Suratı saniye saniye düşerken, içimin yağları saniye saniye eridi. Alınmadı, küsmedi. Yapamazdı da. Kendine mükemmelim ben ya diye sürekli iltifat eden bi insan hakaret yemeyi göze almak zorunda. Kız güzel değildi, ama güzel olsaydı da kendini övdüğü her dakika çirkinleşecekti. Bir kız ya da bir erkek, ne kadar yakışıklı ne kadar güzel olursa olsun kendini övdüğü ve kendinin övülmesi için bir şeyler yaptığı sürece çirkindir, çirkin olmaya mahkumdur. Bunun için onu tanımak yeter, o yüzden napıyoruz? Vitrine aldanmayıp, mağazayı şöyle bir turluyoruz.

***

UZUN SÜRELİ İLİŞKİNİN KISA KAÇAMAKLARI

Lise de yine;

Öpüşmek ne biliyorum, uygulamış olabilirim. Ama eller sabitti benim ilişkilerimde, yani öyle sevişelim koklaşalım diyen adamın ağzına banyo terliğini yapıştırırdım. Kimseden saklamazdım yaşadıklarımı da, bağlanmak dersen çok kekoydu o zamanlar benim için. Uzun süreli sevgilisi olan kızların kırolaştığına inanırdım ben. Bir gün sınıftan kızın biri çekti kenara, aklı sıra nasihat verecek.

'Missbone 16 yaşındasın artık ciddi bir ilişkin olsun.'

'Sen mi söylüyorsun bunu?'

'Evet Oğuz'la uzun süredir birlikteyim ve çok mutluyum.'

'Hımm. Evet. Mutlusundur tabii. Oğuz'la çıkarken Serkan'la Sercan'ın pipilerini ezberlemişsin çünkü. Harem kurmuşsun, sen mutlu olmayacaksın da ben mi mutlu olacağım?'

'Ne saçmalıyorsun?'

'Bi siktir git ya ayak yapma bana. Serkan la Sercan bizim komşumuz. Söylesene grup mu yaptınız? İki kardeşle sen yani, hiç hoş değil.'

'Sana kim söyledi?'

'Serkan söyledi. Paslaşmışlar seni ahahahah.'

Kız ağlar, missbone susar. Sonrasında yalvarmalar, aman kimse duymasınlar.

***

KANKA BANA PİÇ DEDİ

Bir gün Bay K'nin eski evine gittim. Samsun'dan arkadaşı gelmiş, çocuğa zaten uyuzum sevemiyorum ısınamıyorum falan. Zamanla birbirimize olan gıcıklığımız laf çarpıtmalarla beslendi ve ikimizinde nefretten gözü dönmeye başladı. Ama ileri gidemiyorum, çünkü Bay K çocuğa kardeşim diyor. Bebe de tam kıro zaten, bişi söylesem arabeske bağlayacak. Bari dedim şu Norm şarkılarından birini dinleteyim de uyuz olsun. Laptoptan şarkıyı açtım yanlarına gittim. Norm söylemeye, bende eşlik etmeye başladım.

'Tipsiz kemik aynalara mı küstün. Seni sıçtığı için anan da üzgün.'

İşte o an çocuğun içinden tanımlanamaz bir cisim çıktı. Nasıl Bay K nin odasına kaçtım bilmiyorum. 'Bana piç demek istedi ya, bana piç dedi.' diye bağırıyordu en son. Sonra bir daha hiç konuşmadık, Barbella da kafalarımız güzel olunca birlikte zıplamıştık bir kez. Ama ertesi gün yine aynı tin tin kaçtık birbirimizden.

***

OJELER İĞRENÇLİĞİN SEMBOLÜ DEĞİLDİR KÜÇÜK KIZ

Ortaokulu bitirip yeni yeni düzenli oje sürmeye başladığım günler. Canım sıkıldıkça ellerime bakıp mutlu oluyorum. Mahallede ki kızlarla birimizin evinde toplaştık. 10 kız falanız toplamda. İçlerinden samimi olduğum bir tanesi döndü ve;

'Missbone tırnaklarında ki pislikleri örtmek için mi oje sürüyorsun?' dedi. Beynim döndü bi an. Ne desem bilemedim, önce ne saçmalıyorsun ehe ehe diye geyik yapayım dedim ama yok içimde ki yanan ateşi söndüremem öyle. Kız yakın arkadaşım birde, diğer gerizekalılar ciddi sanacak üstelik. Yeni yeni tırnaklarına oje sürmeye başlayan her hatun gibi bu konu da fazla titizim üstelik. Elimden törpü düşmüyor. Ama bunu açıklarsam mal gibi gözükürüm. Gülümsedim ve;

'O ne demek öyleee yaaa' diye carladım. Bu atıldı hemen;

'Hıh oje sürmek bence saçmalık, ayrıca tırnakların çok uzun yani ben güvenemem, oje sürüp tırnak uzatan birinin evinde bişi yiyemem.' Bir kez daha beynim döndü ve onu kurşunlamaya karar verdim.

'Hımm öyle mi? Özgür'den ayrıldığın günü hatırlıyor musun? Ece ile seni teselli etmeye gelmiştik.'

'Evet te ne alaka?'

'Yatağında pis kanlı pedin vardı, almışsın atmışsın oraya! Yani oje süren insanlardan tiksinme lüksün yok senin!

Sustuğum an, diğer kızlar ellerinde yedikleri ne varsa bırakmışlardı. Herkesin gözü Zeynep salağındaydı ve o an ağlamakla meşguldü. Üzgünüm ama haketti yani.

Bir de bir kez daha evet. Damarıma basıldığı an çirkinleşebilirim, damarıma basılmasa da basılmış gibi davranabilirim. Ama sonuçta ben buyum, çok fazla sorgulamamak lazım dimi? :)

Çayları saralım, sigara masrafından kurtulalım.

2012-01-28T21:33:00.002+02:00

'Tiryaki oldun iyice, evlenince hamile kaldıktan sonra ne yapacaksın.'

'Ehe he ben istediğim an bırakırım, bağımlısı değilim bi kereee!'

'Bırakırmış hah. Bok bırakırsın sen o zıkkımı.'

'Üff annee, ne bileceksin sen yaa hiç sürekli sigara içtin mi sanki?, Bırakılmayacak bi durum yok.'

'Üf Missbone bırakamayacağını bilmek için hergün sigara içmem gerekmiyor! Tipine bakmak yeterli.'

'Aman ya bi sigaramız var.'

'Bir de internette biralı fotoğrafların!'

'Ne diyorsun sen ya?'

'Emel söyledi valla, böyle biralar önünüzde sigaralar eliniz de fotoğrafların varmış internette.'

'Yalan söylemiş o sana, ben sadece düğünler de falan o da babamın yanında bir kadeh içerim sadece.'

'Sıçtırma şimdi kadehine gösterdi kız resimleri.'

'Ben o emele gösteririm ama!'

'Ne gösterecekmişsin sen Emel'e, bak söyleme sakın sana söylediğimi!'

'Banane!'

'Missbone.'

'O zaman sigarama karışma!'

'Sen de bağımlı olduğunu kabul et ve ilaç kullan.'

'Kullanmam ben ne bok olduğu belli olmayan şeyler! Bak zayıflama hapları yüzünden kadının biri öldü!'

'Aman ne bok yersen ye, ama bağımlısın işte.'

'Değilim ya!'

'Hayır öylesin.'

Bu muhabbetten 4 gün sonra annem odama geldi ve carlamaya başladı.

'Naptın sen ya, her taraf çay olmuş? Çay mı yedin?'

Uyku sersemiyle öttüm tabii.

'Ne yiycemm yağğ, sigaram bitti çay içtim.'

'Eee demlik temizdi sabah, sen içsen pis olurdu yıkamazsın ki sen!'

'Öff be sardım içtim çayı!'

'Sen salak mısın çocuk ya!'

Öyle bir bağırdı ki fırladım yataktan. O da öyle bir sinirli ki öldürecek beni! Çık git salona diye kovdu beni odamdan ve bağıra çağıra süpürdü odamı. Nasıl bir keşlikse benim ki çayı kağıttan çok yerlere dökmüşüm.

Kriz anına geliyoruz şimdi.

Misafirlerin geldiğini ve benim sigaralarımı fosur fosur içtiğini yazmıştım. Son sigaramı da bundan önce ki post için kullanmıştım... Saatler ilerledikçe, blog gezmekten sıkılıp iki batak atayım dedim. Nescafemi de aldım yanıma, girdim facebook batağa... Tam ihaleye giricem, etrafıma bakınmaya başladım. Önce kendi kendime sigaram nerde yaa diye söylendim ve sonra farkettim ki benim sigaram yok! Süslü ve Pembe Dünyam'ın bahsettiği çay sarma olayı geldi sonra aklıma, gittim bir kaşık çay çaldım mutfaktan ve onu sarmaya çalıştım. Hatta o anı bol bol fotoğrafladım (yukarıda.). Çünkü sigarayı bırakıp çaya başlayacaktım, tütün den bile güzel bir tadı olabilirdi... Sonra da blogumda Çay sarma hakkında 'Herkes yapsın negzel lan bu' diye post girecektim. Ama olmadı. Sanat eserim bittiğinde çakmağı çaktım ve bir nefes aldım. Önce kağıt tutuştu ve evi yakıcam diye ödüm bokuma karıştı. Sonra kağıdı üfledim ve tütmeye başladı. Herhalde böyle oluyor, diye söndürmedim tamamen ve bir nefes daha aldım. Dumanın yarısı gözüme girdi gözüm yanmaya başladı, bu arada deli gibi öksürdüğümü söylememe gerek yok herhalde.

Hemen kağıtları imha ettim, ama yere saçtığım çaylar gözümden kaçmış tabii. O hengame içinde yorulup yatağa girdim zaten ve sabah annemle burun buruna geldim. Çocuk gibi ceza verdi bana ya! Resmen 1 gün bilgisayarıma el koydu... Ne kadar saçmasalak dizi varsa onları izledim. Uyuyamadım ve delirecektim artık, İstanbul'un altınları diye bir dizi varmış, en son ona bakıp kahkahalar atıyordum.

Şimdi cezam bitti, ama pazar günü Ankara'ya gitme planlarım suya düştü. Sanırım üç dört gün daha Bolu'dayım... Bay K Ankara'da üstelik.:(

Paketime dokunma!

2012-01-27T01:49:00.001+02:00

Yabancı turistler bile ülkemize geldiklerinde ne kadar misafirperver olduğumuzdan bahsediyor. Millet olarak çok misafirpervermişiz falan. Trafikte yerli yabancı affetmeyiz 'kırmızı yandı yürüsene lan'larız o ayrı tabii. Ama konumuz bu değil şimdi.

Konumuz benim yeni icat etmek istediğim alet. Misafirsavar! Hatta misafirçocuklarınıdöver! Ve evet ben o ünlü genellemenin çok dışındayım!

Daha yatakta debelenirken odamın kapısı güm diye açıldı ve bir çocuk sesi duvarlarda yankılandı.

'Baniniiii yiiiiaa bilgisayağ oynıcam ben!'

Sıç bokunla oyna gerizekalı çocuk. Ben uykumu alamadığım anlarda nasıl olurum sen biliyor musun? 'Ayiyy ablanın dip boyası gelmiş ama o bile yakışıyor negzel abla bu' desen bile beni tavlayamazsın!

Mırın kırın ( çıkın odamdan yağğğ anlamı taşıyor bu. ) ede ede kalktım yataktan. 'Giyineyim ben en iyisi' dedim, ama yengem oralı bile olmuyor, parfümlerimi falan kokluyor, ayakkabı kutularımı açıyor teker teker...

Sonra parlak ten çorabıma gitti gözü ve İvana Sert edasıyla ' Ben parlak çorap sevmiyor, 22 yaşında hiç yakışmıyor, ben beğenmedi, bizimle değilsin diyor' dedi ve ben o parlak çorabı yengemin kafasına geçirmek istedim.

Baktım kıymetli oğluşunu alıp gitmeyecek odamdan, pijamaları çıkarmaya başladım. Bir yandan da 'arkanı dön yengeee' diye panik halindeyim. Üstümü çıkardım kazak geçirdim, tam altımı çıkartıyorum ki küçük velet elinde ki oyuncak tavşanı yere atıp bana bakmaya başladı.

'Ne bakıyosun lan!' diyorum.

'Hıığğ' diyor.

'Dön arkanı pipini keserim.' diyorum.

Şapşal şapşal gülüyor, Eeee ehh dedim seninle mi uğraşıcam küçük sapık bakarsan bak diye çıkardım pijamamı, gülerek gözlerini kapattı bu kez de...

Olaysız çıktık odadan, el öpme ve yanak mıncıklama merasiminden sonra sigarası gelmiş insanlar birer birer odama doğru yönelmeye başladı. Google Chrome'da çat diye görünen blog sayfam olsun, facebookta onlardan gizlediğim albümler olsun beni korkutmaya yetti ve peşlerinden gittim tin tin... Birer sigara yakıp, dumanını birbirimize üflemeye başladık. 'Şu sigarayı da bir bırakamadım' derken aslında hiç öyle bir niyetlerinin olmadığını, bir paket Winston'umun içini boş bırakarak gösterdiler. Şu an son sigaramı da içime çekmekle meşgulum, ilerleyen saatlerde küllüğü yalamayacağımın garantisini veremem. Mutsuz, agresif ve komplekssizim.

Annemin yaptığı pastalar, elmalı kurabiyeler yanıma kar kaldı, en azından bu gece karnım tok sabahlayacağım. Yoksa ki sandviç yapamayacak kadar tembelim şu sıralar. Paslandım. Ama sigarasızlığın bende bıraktığı etkiye dayanarak evi darmaduman yapıp, sigara arayışına girebilirim bu gece. Antrenman olur hem. Ne de olsa Pazar günü Ankara yolcusuyum. Sanırım.

Dikkat! Bu yazının götü başı ayrı oynamaktadır

2012-01-26T00:57:00.000+02:00

Herkesin bir şeyler uzmanı olduğu şu günlerde ben de oturarak göt büyütme uzmanı oldum. Evden çıkmayıp, ya televizyon karşısında, olmadı bilgisayar başında götümü iyice yerleştirerek 'Büyü tatlım, büyü de uzmanlık elden gitmesin' diyerek onu sürekli istediği rahata kavuşturuyorum.

Büş en büyük yardımcım. 'Kumandayı ver çocuk!' emirlerimi aksatmadan yerine getiriyor. Böyle yaparak onun benim gibi kariyer yapma olanağını kısıtladığımın farkındayım, ama bir eve bir koca göt yeter. Gerçi o bizim evden değil, annemin teyzeme geçtiği torpillerden biri sadece, ama olsun. Ne zaman ayağa kalkacak olsam etrafımda oluyor ne de olsa, kumanda istemek ve götümün rahatını bozmamak için aynı anneden dünyaya gelmemiz gerekmiyor dimi?

Annem bu alanda kariyer yapmama sinir oluyor. Ona kalsa toz alma uzmanı olmalıydım. Ayrıca böyle giderse emeklediğim günlere geri dönecekmişim. Yürümeyi unutuyor muşum. Tuvalete uçarak gidiyorum zaten ben!

Deli kuzenim geldi bugün, o da 'Asosyal misin sen yea, tipe bak' diye bir ton saydırdı bana. 'Hayır canım, Bolu'da arkadaşım yok, seninle de gezesim yok!' demedim, diyemezdim. 'Göt büyütme uzmanı oldum' dedim onun yerine, o da 'Az daha büyütürsen patlar dikkat et.' diyerek meşhur deli gülüşüyle benimle dalga geçti. Onun tarafından dalgaya alınmak beni düşündürmedi diyemem ama. Düşündüm yani bir beş dakika falan.

'Ankarada da mı böylesin?' sorusu var annemin bir de. O soru benim beynimin error vermesini sağlıyor. Saniyede 43439343834 düşünce ile Bay K'ye gıcık oluyorum. Yanımda olsa şu an 'Neden beni gezdirmiyorsun ulan! diye saçlarını yoluk yoluk yaparım. Burnuna uçan tekme atarım. Hayır hem kendi gezdirmiyor hem de 'Ben ceroşla bara gidiyorum' diyince 'Ayrıl da git.' diyor. Barları nasıl görüyorsa artık?!? Ayrıca barlar bence kızlar için değil erkekler için tehlikeli yerlerdir. Erkeğin orospusu olmuş herifler, bir kız istemedikçe kızı yoldan çıkaramaz. Ama kızlar öyle mi? Giy mini eteği, dans ederken sürekli poponu belli edecek hareketler yap bir de, ilk turu tamamlarsın. İkinci tur için, adamla bakışmak, olmadı elinden tutup dansa kaldırmak yeterlidir. Görmedik mi böylelerini? Gördük! Orospu'nun teki geldi Bay K'nin kolunu tutup üstelik ben yanındayken dansa kaldırmaya çalıştı. Şırfıntı, kaltak! Siktir git diyorum gitmiyor birde, yanımda çocuğu sikecek nerdeyse. Yedirir miyim ben sana sevgilimi? Orospu!

Neyse çok sinirlendim sanırım şu an. Demem o ki, oturmaktan başka bir halt yaptığım yok! Ankara'yı en önemlisi de gezip tozmayı çok özledim. Belki garip ama okulu bile!

Yazının şarkısı yok, ama duası var.

'Allah'ım sen o barda ki orospu hariç, kimseyi asosyal yapma. Ama o barda ki kızın kafasında babası sopa kırıp, bodruma kilitlesin onu. Sonra ondan bir daha kimse haber alamasın. Amin.'

Facebook'ta dış sesim susar, iç sesim konuşur benim

2012-01-24T01:22:00.002+02:00

Elif xxxx Dilek xxxz in albümünde etiketlendi.

Nereye gitmiş bu yelloz yine? Bir insan sürekli gezebilir mi ya, git evinde otur, bi çay demle iç ya! Bu ezik karının bile sosyal çevresi var. Ben resmen bugün 10 yaşında ki kuzenimle gittim kargo göndermeye. Duruma bak. Çok kötü durumdayım, berbat haldeyim. Dilek bu muymuş? Tanrım çok seksi, Bay K görmemeli bu kızı. Görse aşık olur mu acaba? Kesin olur. Ben aşık olucam şimdi nerdeyse, adam niye olmasın!

Ömer xxxx

Şırdan yemek ister misin?

Bana gelseler deseler ki. Missbone ya şirdanın tadına bakacaksın ya da bir avuç kızarmış böcek yiyeceksin... Ver o böcekleri der hepsini ağzıma atarım galiba. Neden herkes bu kadar severken, ben kokusunu duyduğum an bile uzağa doğru koşmaya başlıyorum?

Yeliz albümüne 1 yeni fotoğraf ekledi:

10 beğeni mi? Mouse elinde Yeliz fotoğraf koysa da anında beğensek diye bekleyen insanlar mı var Allah aşkına! Sinir krizine sokacaklar beni yemin ediyorum. Ben koysam 2 tık alır, resmimin 10 beğeni alması içinde 1 yıl beklerim. Çirkinmiyim lan ben yoksa? Yok yok ya değilimdir yaaaa. Dur bugün yüklediğim fotoğrafa bakayım bir daha kaç beğeni almış? 4! rekor kırmışım resmen. O değil de bunların hepsi neden kız ya. O fotoğrafta erkek beğenisi de görmek istiyorum! Olmadı gider sevgili sevgilimin facebookundan kendimi beğenirim. Bu da bir ihtimal.

Arzu;

Kimler burda bakem.

Ben burdayyyııımmmmmm! Napcaz? Beğenmem mi gerekiyor, yorum mu atmalıyım şimdi sana karar veremedim. Ama şu yeni çıkan facebook şeysi var ya böyle kenarlarda çıkıyor ne bok yediğin, o yüzden yokmuşum gibi davranmalıyım sana karşı.:( Üzgünüm embesil kız. Dalga geçerler yoksa benimle de, tıpkı seninle geçtikleri gibi.

Arzu

Niye kimse konuşmuyor

Ayy neyse hadi hadi cevap yazayım bari. Öhööğm ne yazsam?

'Ben burdayım yea, konuşurum ben seninle Latte'de selam söylüyor bak.'

'as'

Hönk! As ne la yemin ediyorum şu an göt oldum. Burnunu karıştırıp ağzına atan bir kız karşısında bu kadar küçüleceğimi asla düşünemezdim. Kendimi mantar yemiş Alice gibi hissediyorum. Dur birşeyler daha yazayım en iyisi ben.

'Özledik çok! Bolu'da görüşelim bi ara!

'İnş inş siz gelinde.'

Ohh sadece 3 harf inş yazacak diye ürktüm bi an.

Mert: 'Kaybettim kendimi hükümsüzdür!'

Melek; Uzaklarda arama, çünkü sen içimdeeeğğsiiiiin!Taht kurmuşsun kalbimeeğğğ en güzel yerindeğğsin.

Mert bu yorumu beğendi.

Melek: ?????

Mert bu yorumu beğendi

Melek: Uzaklarda aramaağğğ.

Mert bu yorumu beğendi

Melek: Çünkü sen içimdeğğğğsin.

Mert: :))))

Offf bu ne beaa! Melek canım şimdi böyle şarkılar türküler kuşlar böcekler çok hoş itirazım yok. Ama madem adama yazılıp arkadaşları tarafından kaşar damgası yiyeceksin direkt 'Veriyorum alıyor musun?' diye sor. Ya da illa ben şarkı söylerim diyorsan sana Neremi Neremiyi tavsiye ediyorum. Maç 90 dakika kabul, ama neden ilk dakika golunü sen atmayasın yavru ceylanım? Ha söyle neden? Ah keşke Missbone ablanın iç sesini duyabilsen de huzura ersen. Az cesaret!

T-rex sana yeni bir mesaj gönderdi

'Selam missbone nasılsın?'

Bu bebe de olmasa facebook sohbetin ne işe yaradığını yemin ediyorum anlamıycam! Okullar kapandı kapanalı bir kez Yeşil ile dertleştim, Latte ile naber nasılsın? moduna geçtim Espresso film sordu, Bulut abi nasılsın dedi ve gittiler. Diğer 200 küsur arkadaşım sanırım kış uykusundalar. Ama T-rex öyle mi? Her yakalandığında bir muhabbet kapıp mesaj kutumda o kırmızı biri gösterir. Acaba havalı kız moduna girip cevap vermesem mi? Aman yaaa 'İiimm sen?'

'Buzda düştüm!'

Melis İlişkisi var olan durumunu ilişkisi yok olarak değiştirdi. ( Yaş 14 )

Emre: Çok güzel oyundu teşekkür ederim.

Melis: Ne oyunu be ßß

Emre: Şerefsiz!

Melis: Noluyo be!

Emre: ßß

Ayşe: Melis özele gel konuşalım.

Ne konuşacaklar acaba? Niye ayrıldılar ki? Emre kim ben neden bilmiyorum kuzenimin sevgilisini! Off amaaan evcilik oynar gibi ilişki yaşıyor bunlar zaten! Öğrensem ne olacaktı ki.:/ Bakayım Emre'yi silmiş mi? Yok silmemiş... Mal mı bu kız ya? Dur sorayım Melis mal mısın diyeyim. Ama öyle de denmez ki şimdi. Tam ergen zamanları bağırır çağırır şimdi bana. Bırakayım da kendi bokunda boğulsun.

Buna baktığım an iç sesim sustu ve kahkahalarım konuştu.

O kadar Byes.

Büyüdükçe aptallaştım

2012-01-22T23:51:00.002+02:00

Açıklanan notlarıma yarım saat baktıktan sonra kapattım not görüntüleme sistemini.Beş dakika sonra babam, içine doğmuş gibi elinde çayıyla odama dalıp 'Bak bakalım, açıklanmayan notların açıklanmış mı?' diye sordu. Hissizleştim bi an. Sonra da tüm soğukkanlılığımla önüne notları açıp lavobaya gittim.

'Missbone!!!' diye bağırdı, ama duymazlıktan geldim. En sonunda sesi yakınlaştı ve aramızda sadece bir kapı kaldı. 'Çık dışarı!' Yüzüme su vurup, kurulamadan çıktım dışarı.

'Aferin sana, bir insan nasıl 9 ders alıp 1 tanesini geçebilir? Hiç mi çalışmadın, ne yapıyorsun sen Ankara da yaa!'

'Ne yapıyorum? Hiç bir şey yapmıyorum.'

'Belli oluyor hiç bir şey yapmadığın. Ben sana geçen dönem ne dedim? O derslerden 1 tanesinden kaldığın taktir de okulu bırakacağını söylemedim mi?'

Ağzımı açmaya hazırlanırken annem koştu geldi sesimize ve bir şekilde ortalığı yatıştırdı. Sinirlerim bozuldu, ama ağlayamıyorum. Oturdum koltuğa sigara içiyorum, annem de 'Sen üzülme şimdi sinirli siniri geçince yumuşar, okuldan falan almaz. Kendi yeğenine baksın o 2 yıllığı 4 yılda bitirdi iş de bulamıyor şimdi. Hayırlısı olsun, okulu bitirsen bu yıl belki iş bulamayacaktın? Ben konuşurum babanla, ama üzülme bak sakın!' diye beni rahatlatmaya çalışıyor. Çünkü annem ben ne zaman üzülsem, panik atak geçireceğimi sanıyor ve asla üstüme gelmiyor. Yine babamın rahat rahat azar çekmesine bile izin vermedi ve ortalığı sakinleştirdi...

Ama ortalığın sakinleşmesi, şu an da babamın hiç birşey yokmuş gibi davranması bile benim içimi soğutmuyor. Bu ben değilim ki? O notlar benim olamaz. Ben ilkokulda bile hep mükemmel olabilmek için kendimi kasar, hoca 1 sayfa masa yazın dediğinde 6 sayfa yazardım. Ortaokul da matematik hariç diğer bütün derslerim mükemmel gelirdi. Okulda ne kadar aktivite var hepsine katılırdım... Okul basketbol takımındaydım, iş eğitimi dersinde en mükemmel ödevleri ben teslim ederdim. Yıl sonu partilerinde en çok görevi ben üstlenirdim. Okul korosunda her zaman vardım, Tiyatro'da hep başrolleri oynardım. Yıl sonu gösterilerinde playback yapar dans ederdim... Yazları asla boş geçirmezdim. Kungfu, atletizm, basketbol kurslarına giderdim. Boş kaldığım her an içim sıkılırdı...

Lise' de değiştim belki de. O kadar saçma insanlarla arkadaşlık yaptım ki, en büyük sosyalliğim çekirdek çitlemek ve onu bunu çekiştirmek olmuştu. Okulda 3 yakın arkadaşım vardı, ikisi şu an da evli, birinin ne bok olduğu belli değil. Onların peşinde onlara benzedim. Ve Lise hazırlıkta ilk kuru karnemi götürdüm eve. Ne taktir vardı ne teşekkür. Mahalle'de ki iki yakın arkadaşım da onlardan farksızdı. Ve bu beşinin en büyük ortak özelliği 'erkekler' di. Sevdikleri ve çıktıkları adamlar farklıydı, sevdikleri aynı kalsa da çıktıkları değişirdi sürekli. Onları eğlenceli buluyordum, çılgın geliyorlardı hep bana. Ve onlarla takılmaktan inanılmaz zevk alıyordum. Gündüzleri okulda dersleri ekip 4 kız sigara içer, arabesk rap dinlerdik. Akşamları 3 kız birimizin evinde toplaşıp romantik komedi izler, erkek dedikodusu yapardık. Kollarını keserler, sigara falan basarlardı bazen. Özenirdim ama kıyamazdım kendime. Sadece bir kez uçlu kalemin metal ucuyla, o zamanlar ki çocuğun baş harfini derime kazımaya çalışmıştım. Kızarmıştı ama ertesi sabah yok olmuştu...

Dönem dönem okuldakiler tarafından dışlandıkça onlara daha çok benzemeye uğraştım. Bir keresinde öğle arasında cadde de turlarken, okulun yanında ki elektrikçi bizi görüp yanımıza gelmişti. Sonra bunlar tutturdular 'Hadi Göl'e gidiyoruz!' diye. Ama sokağın ortasında sikseler, ben o arabaya binemem. Annem öyle işlemişki beynime, o arabaya binersem ya kaza yapacağımızı, ya da tecavüze uğrayacağımızı sanıyorum. Binmedim ve yalnız başıma okula geri döndüm. Ertesi gün mor boyunlarıyla ne kadar eğlendiklerini anlattılar, sonra da tüm gün bana soğuk davranıp kendi aralarında fısıldaştılar.

Bu dışlanma uzadı ve bir gün sınıftan iki kız yanıma gelip;

'Sen onlar gibi değilsin, farklısın. Hiç bir zaman kendini onlarla konuşmak zorunda hissetme. Biz seni artık bizim yanımızda görmek istiyoruz. Sen farkında değilsin ama seni kendilerine benzetmeye çalışıyorlar.' tarzında bir konuşma gerçekleştirdiler ve ben o kızlarla gezmeye başladım. Ama yine de sonradan aralarına katılan biri olarak kendimi hep çektim. Çok fazla yakın olmak istemedim, ki o kızlardan birinin, o konuşmayı sırf arkadaşı istediği için yaptığını biliyordum. Biri bana karşı çok sıcaktı, ama diğeri beni sürekli arkadaşından kıskandı. Ben ne kadar kendimi çekmeye çalışsam da beni aralarına almak isteyen kız bana ötekinden hep daha yakın oldu. Sonra da bu ikisi küstü, ve ben kendimi suçlu hissettim. Bir süre ikisiyle de gezsem de psikopat olan en sonunda beni de canımdan bezdirdi ve tarafımı seçtim... İyi olan ile aynı dershaneye yazıldık, bana hep destek oldu... Daha sonra aramızda bir rekabet doğdu ve ikimiz de nefes almadan test çözmeye başladık. Sonuç olarak ben Gazi'yi kazandım. O da 2 yıl burda okudu. Aklı sıra benden bir intikam aldı, rahatladı.

Üniversite'de sudan çıkmış balık oldum. İlk yıl Latte'nin de dersleri kötüydü, bırak benimle uğraşmayı kendisinin tonla problemi vardı. Ben ilk defa girdiğim yurt ortamına alışmaya çalışıyordum, bir yandan yeni sınıf arkadaşlarımla kaynaşmanın derdine düşmüştüm... Dersler boka döndü. İkinci sene Bay K uzaklaştırma almıştı okula gitmemiştim, üçüncü sene ödevler zor gelmişti, kaçmıştım... Ve dördüncü senenin ilk dönemi de böyle oldu işte.

Ben küçükken, ilkokuldayken ne olacağıma bile karar veremezdim. Basketbol'da kariyer mi yapsam, yoksa atletizmle mi uğraşsam, Tiyatro'ya mı yönelsem diye o yaşta kafayı yerken şimdi 22 yaşımda 1 sene sonra nerede olacağımdan habersizdim. 12 yaşında ki Missbone sistemli çalışıp herşeyi plan program dahilinde yürütürken 22 yaşında ki Missbone ertesi gün için bile plan yapmaya üşeniyor.

Benim acil çocukluğumda ki Missbone olmam lazım. Büyüdükçe akıllanır dedikleri de en saçma yalan oldu benim hayatımda, ben büyüdükçe aptallaştım.

Bir sahne, filmin sonunu değiştirebilirdi oysa ki...

2012-01-21T04:44:00.000+02:00

Lise sona geçtiğim yaz tatilinde, üniversite'yi hatta çokta güzel bir bölümü kazanan arkadaşım vardı. Sözde ailesinin üzerinde ki maddi yükü azaltmak için fabrikaya işe gidiyordu.

Bir akşamüstü iş çıkışı Zeynep'le kapı önü dedikodumuzu yaparken yanımıza uğradı ve mahallede ki kızlarla erkeklerin dedikodusunu yaptık. Zeynep bunaldığını, biraz kafasını dağıtmak istediğini söyleyince 'Aaa sende çalışsana bizim iş yerinde, günlük veriyorlar zaten paranı ama ne kadar iş yaparsan o kadar' dedi. Beni çağırmıyor diye burnumun ucu sızladı bi an. Öyle ya Zeynep giderse ben koca yazı evde geçirmek zorunda kalabilirdim, 'Gitme' bakışı attım hemen... Anladı ve 'Missbone gelmezse gelemem canım yaa' dedi. Kız istemeyerek te olsa beni de dahil etti iş olayına ve biz ailelerimizden zorla izin kopararak sabahın 6 buçuğunda fabrikaya giden servise binerek, ilk işimize başladık. Dikişten çıkan pantolonların ipliklerini falan kesiyoruz, akşam eve geldiğimde burnum iplik toz dolmuş oluyor, ama mutluyum oturduğumuz yerden para kazanıyoruz gibi geliyor o zamanlar. Yemeğimi zar zor yiyip, devriliyorum yatağa... Bir ay falan 'tekstil kültürü' dedikleri olayın içinde geçti günlerim. Mesaiye kalmak istemeyen kadınları 'Kalacaksın!' diye zırıl zırıl ağlattıklarını da gördüm, kocasının kredi borcunu kapatmak için didinen, çay molasına bile çıkmayan kadınları da... Ezenleri, ezilenleri... Zorluklarının yanında, iş arası muhabbetleri öyle güzeldi ki ağlayanlar gülümseyerek onu bunu çekiştirmeye, borcu olanlar 'Amann Dünya' demeye başlıyordu.

Kadınların çoğu 40 yaş üstü ilkokul mezunu, ama feleğin çemberinden geçmişler, kimisi çemberde hala cebelleşiyor. Biz en büyük malzemeleriydik. 'Fidan gibisiniz maşşallah, elleriniz de hızlı, bu yaşta buraları da gördünüz. Bakın biz ne haldeyiz, okuyun kendinizi kurtarın.' derdi kimisi, kimisi de bu sözlere uyuz olup 'Alemsin kıız, okuyupta ne olacaklar sanki iş mi var memlekette, en iyisi gençken bulun bi zengin oğlan evlenin, yıllarca para biriktiricem derdiyle uğraşacağınıza gidin hazır birikmişi yiyin. Salak olmayın' derdi. Onlar böyle atışırken, biz aklımıza sevdiğimiz oğlanları getirip kıs kıs gülerdik.

Bir akşam tam iş çıkışında bizi işe sokan kız geldi yanıma.

'Missbone annemlere mesaiye kaldığımı söyler misin? Benimkiyle buluşacağım ne zamandır görüşemiyoruz.'

İş yerinde ki şen şakrak muhabbete nasıl odaklandıysam.

'Haa git git tamam söylerim canım.' dedim ve mahalleye gelince eve girmeden onlara uğrayıp 'Benay mesaiye kalacakmış Asuman teyze haberin olsun' dedim. O da tamam kızım diyerek gülümsedi ve eve geldim...

Ertesi sabah izinliydik, kahvaltımı falan yapıp 'Ne var ne yok mahallede' diye çıktım dışarı. Zeynep'i de çağırdım ve rutin mahalle turlarımızdan birini gerçekleştirirken telefonum çaldı. Apar topar beni çağırıyordu Benay'ların kiracısı, zile basar basmaz, kolumdan hızlıca çekip attı beni eve.

'Naptın sen!'

'Ne yapmışım?'

'Sen böyle bir şeye nasıl göz yumarsın, o kızın ailesinin ne hale geleceğini düşünmedin mi hiç?'

'Beeen.. Ne yaptım ki?'

'Sus! Bilmiyormuş gibi konuşma bir de.'

'Ben gerçekten birşey anlamıyorum.'

Ben anlamıyorum dedikçe kadın sinirlendi, vitrinin üst gözünde ki sigara paketini alıp hızlıca yaktı ve dumanını suratıma üfleye üfleye...

'Benay Kaçtı ve sen buna yataklık yaptın!' dedi.

Elim ayağım boşaldı o an. Ne söyleyeceğimi bilemedim... Aklıma ilk gelen şey nedense Benay'ın tek çocuk olmasıydı. Sanki 3 kardeş olsa annesinin babasının canı daha az acıyacakmış gibi hissettim. Ve saçmaladım.

'Ama Benay tek çocuk, gidemez ki!'

'Sen salak mısın?'

'Yoo ama ben de tek çocuğum ve ne olursa olsun ailemi bırakamam.'

dedim ağlamaya başladım. Kadın ağladığımı görünce yumuşadı ve bana bir bardak su getirdi mutfaktan. Eline bebeğinin emziğini alıp oynamaya başladı.

'Ailesi perişan olmuş, seni de suçluyorlar. İşin aslı ne anlat Missbone, zan altında kalma.'

Burnumu çeke çeke olanları tüm gerçekliğiyle anlattım. Çocukla ne kadar zamandır birlikte olduğunu, nerelerde takıldıklarını... Öttüm hepsini bir bir. Daha önce birlikte olduklarını bile söyledim o korkuyla... Bir yandan da içim acıdı, annesinin yanında olmak istedim tüm kalbimle, ama o kadının görmek istediği son yüzlerden biriydim... Kiracılarının evinden çıkıp kendimi sokağa attım... Zeynep telaşla geldi yanıma ve sadece 'Benay kaçmış' diyebildim.

Bu olayda tek suçumuz o kızın yalanına alet olmaktı belki, ama ben kızı allayıp pullayıp çocuğun arabasına sokup 'Al götür eti senin kemiği benim' demiş gibi hissettim hep... Aradan yıllar geçti, annesiyle bir kez göz göze gelmemiştik ta ki bugüne denk... Markete sigara almaya çıktığımda alışverişten geliyormuş o da... Gözlerimi çevirmiştim ki 'Nasılsın Missbone' dedi. Gittim elini öpüp başıma koyduktan sonra 'İyiyim siz' dedim yine gözlerimi kaçırarak....

Benay ile Missbone'un konuşma sahnesi bu olmalıydı;

'Missbone annemlere mesaiye kaldığımı söyler misin? Benimkiyle buluşacağım ne zamandır görüşemiyoruz.'

'Hayır saçmalama yalan falan söyleyemem ben senin annenlere, yürü eve gidiyoruz.'

'Lütfen.'

'Hayır dedim!'

'İyi söylemezsen söyleme ben arar söylerim!'

'Hayır Benay buna müsade edemem annenleri arar, mesaiye kalmadığını söylerim, ya da ben de geleyim sizinle oturur bir köşede beklerim sizi olmaz mı?'

Sonunda Missbone fotoğraf makinesine kavuşur! ^_^

2012-01-19T22:55:00.004+02:00

Akşam yeni açıldı şöyle bir gezelim diye gittiğimiz Kipa'da fotoğraf makinalarını uygun görünce, tam yarım saat incelemelerim sonucunda Canon Powershot A2200'ı satın aldık...

Fujifilm'in yarı profosyonel fotoğraf makinasıyla aralarında 100 TL kadar bir fark vardı, elim bir ona gitti, bir Canon'a... Ama sonuç olarak taşınabilirliği açısından bunu tercih ettim...

Hem otomatik çekim modu var, hemde manuel olarak kendin ayarlayabiliyorsun.

Dün gece'de öyle makinaları incelerken bakmıştım bu modele ve aklıma kazımıştım ve bugün benim oldu.^_^

Makro Çekimi;

bu şekilde gösteriyordu internette ve eve gelir gelmez denedim. Ayarını yapıp, denklanşöre bastım ve sonuca inanamadım. Dijital fotoğraf makinalarından beklenmeyecek kadar güzel çekiyor. Ev aydınlatmasında çekmeme rağmen şu yukarıda ki resme benzer bi resim oldu.

Bu da Makine.

Özellikleri;

İnce ve hafif tasarımıyla PowerShot A2200'ü her zaman yanınıza alabilirsiniz. Akıllı Otomatik ve Kolay modu sayesinde mükemmel fotoğraflar sadece tek bir tık ötede.Özellikler14.1 Megapiksel28 mm'lik 4x zoom lensi6,8 cm (2,7”) LCDAkıllı Otomatik, Kolay mod ve İpuçları ve ÖnerilerHD Video (720p)Bulanıklık Azaltma moduÖnizleme Kontrolü ve Yaratıcı FiltrelerYüz Tespiti, Otomatik Kırmızı Göz DüzeltmeDIGIC 4Li-ion pilHer zaman Canon kalitesi14.1 MegapikselHarika bir kompozisyon için size kırpma ve çok büyük baskı elde etme özgürlüğü sunan yüksek çözünürlüklü sensör nesnenizdeki her ayrıntıyı yakalar.28 mm'lik 4x zoom lensiDaha fazla çerçeveleme seçeneği için, 28 mm geniş açılı 4x optik zoom lensi manzara çekimi gibi uzak, çok geniş nesneleri çekmenizi veya parti gibi kapalı iç mekanlarda çekim yaparken daha geniş kapsama alanı elde etmenizi sağlar.6,8 cm (2,7”) LCDGeniş ve net bir ekran, kadrajlamayı ve çekimleri arkadaşlarınızla paylaşmanızı kolaylaştırır. Her ışık koşulu için ayar yapmanıza olanak veren beş farklı parlaklık ayarı sayesinde nesneler son derece ayrıntılı görünür ve çekimleri izlemek bir zevk haline gelir.Akıllı Otomatik, Kolay mod ve İpuçları ve ÖnerilerAkıllı Otomatik mod ile tek bir düğmeye basarak mükemmel fotoğraflar çekebilirsiniz. Fotoğraf makinesi 32 sahne arasından en uygun olanı seçer ve mükemmel bir fotoğraf için en iyi ayarları uygular. İpuçları ve öneriler fotoğraf makinesi özellikleri hakkında kısa bir açıklama sağlarken Kolay mod, ayarları yanlışlıkla değiştirmenizi engeller. Videoda Minyatür etkisiyle HD Video (720p)720p video çekimi özelliği High Definition kalitesinde sahneler kaydetmenizi sağlar. Videoda Minyatür Etkisi ile manzara sahneleri minyatür ölçekli modellerin zaman atlamalı videoları gibi görünür.Bulanıklık Azaltma moduHareket halinde veya düşük ışıkta çekilen fotoğrafların bulanık olması sık rastlanan bir durumdur; Bulanıklık Azaltma modu, bu durumlarda bulanık olmayan net sonuçlar elde etmenizi sağlar.Önizleme Kontrolü ve Yaratıcı FiltrelerÖnizleme Kontrolü, kadraj yaparken çeşitli fotoğraf ayarlarını kolayca yapmanıza olanak tanır. Minyatür ve Oyuncak Fotoğraf Makinesi Etkisi de dahil 6 Yaratıcı Filtre, hayal gücünüzü ateşleyerek etkileyici sonuçlar üretir.Yüz Tespiti, Otomatik Kırmızı Göz DüzeltmeYüz Tespiti Teknolojisi tek bir karede 35'e kadar yüz tespit eder ve kişilerin odak noktasında ve en iyi parlaklıkta olmasını sağlar. Kırmızı göz, çekimden hemen sonra veya izleme sırasında otomatik olarak kaldırılır.DIGIC 4Canon’un DIGIC 4 işlemcisi hassas kullanım, üstün görüntü kalitesi ve renk üretimi sağlar. Gelişmiş Kumlanma Giderme sayesinde yüksek ISO hızlarında bile zengin ayrıntılara sahip net görüntüler elde edebilirsiniz.Li-ion pilLityum iyon piller hafif ve kolay şarj edilebilir bir güç kaynağı çözümü sunar.

KİPA hipermarketlerinde 250 TL bu arada. İlerleyen zamanlar da kendisi ile çekilmiş bir ton fotoğraf göreceksiniz burada. Artık postlarıma kendi çektiğim fotoğraflar eşlik etsin istiyorum.

Bu resme bakınca gerizekalı olduğumu düşünebilirsin

2012-01-18T22:20:00.000+02:00

1. DERS: Geçiyorum bu dersi, üstünü pembelemişim ama söyleyeyim teknik ingilizce kendisi. En kötü BB ile vedalaşacağız.

2.DERS: İstatistiğim benim, biricik sevgilim. Nasıl önyargılıydım bu derse, ama yine de bin bir umutla vizesine 1 saatte olsa çalışıp 68 almayı becerebilmiştim. Sonra Final de 68 almanın rahatlığıyla bildiklerimi de unutarak girdiğim sınavdan 33 almışım. Negzel negzel. Harf notunu bekliyorum heyecanla.

3.DERS: ..... Teknikleri: Nefretimsin.

4.DERS: Vize notuna dikkat! Çalışmadan girmiştim ve 63 almışım! Sınıf ortalaması neredeyse 40'lardaydı. Banko geçerim umuduyla bakıyordum o derse. Ama ne oldu? Kafama laptop düştü ve ben gece uyurken bayıldığım için!!!!! sabah uyanamadım. Bayılma konusunda kesin bi kanıt yok. Ben öyle olduğunu düşünüyorum sadece. Okey ?

5.DERS: Şimdi sırf gıcık olduğum birileri bu dersi alıyor diye derse girmediğimi söylesem? bana ne kadar küfür edersiniz. Ya da nasihatlarınız nasıl olur çok merak ediyorum.

6.DERS: FİZİK! Derse 5 kere falan girmişimdir şimdi hakkımı yemeyeyim, amaaa çok zor ben ne yapayım. İlk konular böyle basit basit. Sonradan bir geliyor sağlı sollu hangisine yetişeyim şaşırıyorum. Ki ben Meslek Lisesi memleket meselesi grubuna dahil oluyorum. Lisedeyken fizikten 98 almıştım, karneme 5 gelmişti. Düşün yani ne kadar kekti. Şimdi finalden 0 almışım, kabul etmiyorum bu notu. Götürün.

7.DERS: Ve çok sevgili salak dostum Matematik. Senden ne kadar iğrendiğimi biliyorsun, x'lerin de y'lerin de senin olsun. O sinüsler götünde patlasın inşallah!

6. sınıfta matematik hocamız kafamızı tahtalara vururdu.

Yanlış= Tak

Ayakta boş boş dikilme= Tak,tok,çaatt!

Titreme= Hocadan korkulur mu lan? E hadi Allah ne verdiyse.

Lise'de ki bağyan hocamız da illallah dedirtmişti. Kadın da bişi bilmiyordu zaten. Böyle kitaptan geçirir dururdu kendi kendine.

Şimdi Üniversite'de Proflar Allah'ı var anlatıyor, ama temel bozuk. Kat çıkamıyoruz.

8.DERS: 4 saatlik ders sabahın 8 buçuğuna konursa, gece 4'te yatan Missbone nasıl uyansın? Uyanamaz ve kek bir dersten daha kalır.

9: DERS: Sürpriz yumurta beklemede. Ne vize notumu ne de final notumu biliyorum.

Ve bu notları görüp öhööm devam edemeyeceğim bu kısma... Anlayın işte ev gergin, ne olacak bu okul? soruları vs. Matematikten özel ders, kurs v.b. bişiler bakmamı istedi babam. Çünkü diğerlerini çabaladığım an geçebileceğimin farkında, ama matematikte ne kadar berbat durumdayım en yakın şahidi.

Bir de ben hala yüzsüz yüzsüz fotoğraf makinası istiyorum diyorum ya hani... Dijital ( 10 - 14 MP ), profosyonel farketmez ama alırsa ben çok mutlu olurum. ^_^ Zaten kendimi cezalandırıyorum evden çıkmayarak. Düşünüyorum da üstelik, hangi dersi alsam nasıl çalışsam... Bunları en kısa sürede seçip, ders çalışmaya bile başlayabilirim hazır evdeyken.

PS: Bu notlara iyi bakın, 2. dönem arada ki 7 farkı bulun diyeceğim. Sizin önünüzde söz veriyorum, 2. dönem derslerimi süpersonik yapıcam. Şans dileyin.

Panik atak *Mutlu Son

2012-01-17T23:42:00.000+02:00

Doktorun karşısına geçmiş delirdiğimi düşünürek ağlarken, gözlerini devirerek 'Panik Atak'sın!' demişti bana. Vücudum benimle oyun oynamak istemiş, tehlike yokken kalp atışlarım hızlanmış ve ben beynimde tehlike sinyalleri yaratmışım...

Alt tarafı babam 'Olsun Missbone, cemaat yurduna yazdırırız seni!' demişti. Bende her zaman olduğu gibi isteklerimi ağlayarak yaptırma yoluna başvurmuştum... Odama gittim, yastığıma sarıldım ve ağlamaya başladım...

Her zaman ki ağlama krizlerim gibi değildi ama. Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı, kalbim çıkacak gibiydi mesela. Başım dönüyordu... Bunların ağladığımdan dolayı ortaya çıktığını düşünerek susmaya çalışıyordum ama susamıyordum. Morarana kadar ağladım. Annem kolumdan tutup yüzümü yıkadı, teyzeme gittik... Kapıdan girer girmez, teyzem 'Büş'e araba çarptı!' dedi ve ben yeniden ağlamaya başladım. Büş karşımda birşeyi yok çocuğun, araba sıyırmış geçmiş. Karşımda sapasağlam durduğu halde, çocuk ölmüş gibi ağladım ve en sonunda nefesimin daraldığını hissettim. Biri beynimi ele geçirmiş, ruhum çıkmak üzereymiş gibiydi... Bedenimden kaçmak istiyordum resmen.

Gerisini net hatırlamıyorum hastanedeydik ve karşımda ki doktor panik atak teşhisi koymuştu... Verdiği ilaçla sakinleşmiştim... 1 ay sonra kontrole gel dedikten sonra yazdığı ilaçlarla eve dönmüştüm. Hepsi beni sabahtan akşama kadar uyutan hissizleştiren ilaçlardı. Uyanık kalmayı becerebildiğim zamanlarda, interntten panik atak yaşayan insanların yazılarını okuyordum...

Bunun gibi;

şuanda öyle kötü bir durumdayım ki ben ilk defa eşimden 2 dolu dolu 2 gün ayrı kalıcam..gülmeyin bana kızmayında..o hayatında ilk kez ucağa binicek..ben ondan daha heycanlıyım..ve neden sizden saklıyorum ki korkuyorum..ya uçak düşerse diye..ve ben gideceğini duyduğumdan bu yana sürekli yine ve tekrardan baş dönmesi yaşıyorum..bu seferde ya bana bişey olursa kime ulaşırım.

( Uludağ gezisinde Bay K'ye öldün sandım demem sanırım bundandı.:P )

Ya da Bunun gibi;

ben saat öğlen 1 de uyandım uyanmaz olaydım!!!! yine her yer dönüyor..zor tel ulaştım eşimi aradım acikle ve bir iğne yat müşadede bekle...bekle bekle 1 saat sonra anca her yer durdu ve dönmekten vazgeçti..şimdi öyle bitkinimki...yorgunumki...evet ben bu pa..yenicem bir daha olmıcak dedim ama oldu..ve hep olabilecek...evet ÇOK KORKUYORUM.......yine ve ne zaman nüksedecek belli değil..kesinlikle ölmek istoyorum...böyle yaşanmaz ve bitti herşey bitti.........

Böyle böyle tonlarcası. Evden çıkamayanlar, banyoda kalp krizi geçireceğini düşünenler, uçağa asansöre binemeyenler. ( Bu arada ben hala asansöre binemiyorum ama bu Panik ataktan değil, Klostrofobi'den kaynaklanıyor, ha çok yorgun olursam binerim tabii.)

Yalan söylemeyeyim etkilenmiştim o zamanlar o yazılardan, ve tabii ki iyi bir etkilenme değildi bu. Her tekrarlanan panik atağımda 'böyle de yaşanmaz ki yaa' diye kendimi yerlere atıyor, doktora gidip sakinleştirici iğne, hap ne bulursam vücuduma stokluyordum...

Sonra benim için dönüm noktası olan 2 atak yaşadım.

1'i okulda ki tiyatro klubünün toplantısındaydı.

En önde oturuyorum pür dikkat Orçun ne söylerse dinliyorum falan... Sonra beynimin karıncalandığını, kalp atışlarımın hızlandığını hissettim. Ve o an tek istediğim şey 'Ölüyorum ben' diye ağlayıp zırlamaktı. Ama gururuma yediremedim tabii, tam yarım saat kendimi sıktım ve dikkatim başka yöneldiği an hissettiklerim bitti.

Böylelikle anladım ki, istersem panik atağı görmezden gelebilirdim, kendimi sıkabilir onu yenebilirdim.

2'si Bay K'lerde uyuz olduğum bir kızla tartıştığımda gerçekleşmişti.

Kızı Bay K'den kıskanıyordum ve ne yapsa bana batıyordu. En sonunda 'o maydonoz öyle mi doğranır' dedi ve ben bağırıp çağırmaya başladım. Sonra yine nöbet, yine hoşgeldin panik atak! Apar topar hastahaneye gittik, kendimi deli gibi aciz hissediyordum, bir yandan da ölücem ölücem diye dakikaları sayıyordum. Hastahaneye girer girmez korkularım bitti. Etrafıma baktım ve tonlarca berbat durumda olan hasta gördüm. Bir de o halde, Acil'de sıra bekliyorlar. Üstelik psikolog yokmuş, kadın tutturmuş sakinleştirici yapalım diyor. Yo canım yo, sevgilimin önünde o sakinleştirici serumu yiyip daha fazla rezil olamam. Zaten geçti. 'Kalsın' dedim çıktım dışarı, temiz havayla iyice kendime geldim. Ve ilaçsız, iğnesiz, serumsuz 2. atağı atlatışım oldu bu da...

Sonra ara ara, tam bir nöbet olmasa da yoklamaya başladı vücudumu. Ama sallamadım bile... Ne yapıyorsam onu yapmaya devam ettim, bir dönem de böyle geçti ve sanırım bitti. En önemlisi ataklara karşı gram korkum kalmadı artık. Ölmeyeceğimin farkındayım, en fazla yarım saat bungee jumping yapıyormuş gibi hissederim. O da oturduğum yerden eğlenceyle kar kalır cebime. Zaten hayatımın monoton olduğunu düşünürsek iyi bile gelir belki...

Kısacası yenilmesi çok güç bir hastalık değil, hayatın sonu da değil. İlaçlar, sakinleştirici serumlar geçici bir kurtuluş yolu şimdilik. Önemli olan insanın kendine inanması ve kendini iyi hissedecek şeyler yapması. Bir de 'Dünya sikime minare' tarzında dolaştın mı tamamdır. 'Bu kedi neden siyah? O adam beni neden terketti? Off hayatım ne kadar bok' dedikçe hiçbir şey düzelmiyor. Kara delikte değiliz sonuçta, önümüz de hep bir aydınlık var. Görmesini bilene....

Beni sevmeni istemiyorum!

2012-01-16T17:34:00.000+02:00

Bolu'dayım... Ergenliğimde fırtınalar kopardığım, yastıklarımı parçaladığım odamda... Saatlerce başından kalkmadığım siyah masaüstü bilgisayarım var karşımda. Babam bozmuş, öylece bozuk bozuk duruyor orda. Bir gün tamir edilmeyi bekliyor sanırım, ama laptoplar bu kadar ucuzlamışken bence en güzeli onu gömmek. Ama anlatamıyorum... 'Dursun lazım olur, ihtiyacı olana veririz, dayının çocuklarına veririz olmadı oyun oynarlar yaptırırlarda' diip duruyor annem. Üstelemiyorum. Ergen günlerimde ki hırçınlığım olsa balkondan atarım o bilgisayarı, ama zaten artık burası benim odam değilmiş gibi. O bilgisayar orda kalsa da olur, kalmasa da. Tanrım nasıl sakinim...

Kanadını yere fırlatınca parçaladığım melek bibloma gitti gözüm. 'Beni sevme ya sevme!' diyerek fırlatmıştım o bibloyu yere.. Telefonu nasıl fırlatmadım hayret. Çok sinirliydim çünkü. Ama ergenlikte telefon önemliydi tabii, ondan fırlatmamışımdır.

'Sen beni sevemezsin bücür Allah'ın bücürü pislik, tipsiz maymun' diye bağırışlarım geliyor kulağıma. Gerçekten acımasız, burnu bir karış havada olan bir ergendim. Çirkin bir bebe vardı, kendini Mecnun sanıyor, beni de Leyla'sı yapmak istiyordu. Vitrinime aldanmıştı, dışarıdan gördüğü kadarıyla seviyordu. Bende Vitrinine aldanmıştım, dışarıdan gördüğüm kadarıyla tiksiniyordum.

Özel numara aradı birgün. Telefonu açar açmaz;

Yetinmeyi bilir misin,

Sana verdiği kadarıyla hayatın?

Hoş, bilsen de bilmesen de

Yara bere içinde bu yollardan geçeceksin

Kazanmayı isterdim, kaybetmeyi değil

Ama olmadı yar

Kendini kayırıyor her insan önce

Bu yüzden aşka kıyar

Giderim, alışığım gitmelere

Direndi bu can ne bitmelere

Giderim, alışığım gitmelere

Gerek yok isyan etmelere

diye şarkı girdi, ses yok. Şarkı bitene kadar küfür ettim durdum. O gerizekalı olduğunu anlamıştım. Ben bu derece ondan tiksinirken onun böyle şeyler yapma cesareti beni çileden çıkartıyordu. Siktir git sevme beni dediğimde 'sen duygularıma karışamazsın' demesi bende ki bardağı taşırdı. Ağzıma ne gelirse saydım çocuğa, ne kadar ezik olduğundan girdim, sana sümüğümü atmam sevme beni salaktan çıktım.... Gerçek aşkı bulana kadar hastalıklı sevgisine devam etti, küfürlerimle yanıt verdim her seferinde. Bir gün beni sevdiği gibi onu da biri sevdi ve unuttu beni.

Yaşıtım olan ergen genç kızlar, kendilerinden hoşlanan çocukları kullanırken ya da onlar sayesinde prim yaparken, egolarını okşarken, tam unutulduklarını hissettikleri anda kaş göz yaparken bende ki bu hırçınlığın sebebi neydi acaba?

Aslına bakarsan hala böyle. Ben istemediğim adamın beni sevmesine kendi kendine umutlanmasına katlanamam, hele bir de o senin için gram anlam ifade etmiyorken trip atmaları yok mu! Vur terliği ağzına.

Bay K Allah'tan ilk aşık olan olmamıştı, yoksa ona da sinir olurdum. Allah'tan ben sevdim ilkte, onun geri pasladığı kalpleri tuttum hemen.

Şimdi Bay K'den dolayı böyle olaylar yaşayamıyorum. Kimse bana aşık olma cesaretini gösteremiyor.:P Sevgilim sert. 'Duygularına saygı duyuyorum' falan demez gömer kafayı... Ama Latte'ye aşık olan bebeler var. Böyle facebook'tan falan yazıp kendi kendine triplere giriyorlar kız cevap vermeyince.

'Selam Latte nasılsın?'

'İyiyim sen?'

'İyii nasıl olsun, mesaj atacaktın atmadın?!?'

Ufff sanki kız cevap atmak zorunda sana beyinsiz! Bu tripleri görür görmez Latte'ye tersle ağzına sıç diye yalvarıyorum. Çünkü nerdeyse çocuğu bulup ekleyip ben hakaret edicem. O derece uyuz oluyorum.

Ama Latte 'Boşver ya kalbini kırmayayım, arkadaş olarak iyi biri hem' diyor ve ben Latte'ye uzaylı görmüş gibi bakıyorum...

Çoğu konu da iyi niyetli saf olan ben, karşılıksız aşk yaşayan ve karşılarında ki kıza yapış yapış davranan erkeklere uyuz oluyorum. Bir de trip atmaları yok mu?

En kısa yazım olsun bu da.

2012-01-13T23:10:00.002+02:00

edit.. foto güm!

Fotoğraflarıma baktım bugün ( şu yukarıdakiler bir kısmı.) hep eğlenirken şebeklik yaparken çekilmiş. Mutsuzken bir tane fotoğrafım yok. Sabah duraculanın beni dürtükleyip flashı patlattığı an bile poz vermeyi becerebilmişim...

Bir çok insanın aksine, mutsuzken de fotoğraflarım olsun istiyorum. O fotoğraflara bakıp 'Geçti, gitti' diye Allah'a şükretmek istiyorum. Ya da o günleri gözümde canlandırıp, yaptığım hataları analiz etmek istiyorum.

Bolu'ya gitmeyi planlıyorum yarın, daha bilet almış değilim. Neden alayım ki son dakika panikleri yaşamayı seven bir insanım sonuçta. Bakalım istediğim fotoğraf makinası tüm FF'lerime rağmen hediye edilecek mi?
Belki de bir daha Ankara'da fotoğraf bile çekemem.Babamın 'Okulu'u bırakıyorsun Missbone' demesi an meselesi.

Yine de umutsuz değilim. 2012' de şans benden yana. Hem, benim yere düşerken birden var olan 2 ayağım daha var.

Burger King kasiyerlerine ve FF'lere rağmen 2012 güzel geldin

2012-01-12T23:41:00.000+02:00

2011-2012 Güz Dönemi dün itibariyle bitmiştir benim için. Sınavlar diyorum? Geçirdiler işte teker teker...

FF görmekten midem bulanıyor artık!

Her ne kadar 'Benim suçum değil' diye savunma mekanizmamın dengeleriyle oynasamda %30'luk bir suç potansiyeli de kendime pay biçmiyor değilim. Hayır madem alttan dersleri verdiler, git onlara çalış dimi! Ama yok, çalışamazdım. Neden? Hevesimin ağzının üstüne bir tane çaktılar çünkü, bir tekme attılar dizime oturdum kıç üstü.

Ya da 2011'in uğursuzluğundan da olaylar böyle gelişmiş olabilir. 2011 değil miydi beni sevgilimden 1 hafta da olsa ayırıp, Emre Aydın şarkılarıyla ağlatan? Tabii ki oydu. Ama neyse ki ben, 404 ruh halimle yeniden barışmayı becerebilmiştim. Unutturmayın yazı bitince öpücem kendimi.

Neyse ki 2012 geldi de imdadıma yetişti. Ufak tefek olumsuzlukları saymazsak güzel şeyler oluyor şimdilik. 15 günlük staj olayını Latte'nin katkılarıyla da olsa hallettim mesela. Sonra insanlara olan saygım arttı. Her gördüğüm surata 'hırsız, hilekar, yalancı, pislik' bakışları atmıyorum artık. Gülümseyerek bakıyorum. İnsanlar da pek sinirlerimi zorlamıyor şu sıralar. Mesela bugün nt mağazalarında (Tandoğan şubesi.) yarı profosyonel bir fotoğraf makinası gördüm ve stokta ne kadar kalmış ona kadar öğrendim. Adam gık demedi, tüm güleryüzlülüğü ile sorularımı yanıtladı, makinayı elime verdi falan. Normalde mağaza görevlilerinden tiksinirim, ama onlara da sempati duymaya başladım...

Beşevler Burger King'te ki kasa görevlileri saygı duyduklarım arasında değiller tabii ki. 2 menü alıcam diye doğum sancısı çektim resmen. Kuyruk olsa upuzun anlarım, ama 3 insanın da siparişini yarım saatte almayı nasıl beceriyorsun? Biri de kasanın önüne dikilmiş biblo görevi üstleniyordu sanırım. Gittim 'kasa kapalı' dedi suratsız suratsız. Madem kasa kapalı, git arkadaşlarına yardım ette, çabuk versin hamburgerlerimizi. Dayanamadım bağırdım da öyle verebildim siparişleri, neyse 2011'den kalma cazgır bir Missbone hala içimde bir yerlerde zombi şeklinde dolanıyor da hakkımı arayabilirim.

Ne diyordum.

Evet Polyanna gibiyim. Tüm FF'lerime ve Burger King'ler de ki kasa görevlilerine rağmen umutluyum. Bak hıncımı alamadım bir şey daha var!

Bir kere Dracula ile Kızılay'da ki ( Konur'dan çıkınca hani cadde üzerinde ) Burger King'e gitmiştik, deli gibi kalabalık var. Müşteriler açlıktan olsa gerek oldukça sinirli. Ama öyle bir kasa görevlileri var ki resmen müşterileri dövecekti. Hatta hızını alamayıp işi dalga geçmeye kadar götürmüşlerdi. Hah işte onları işten atsınlar, aç kalsın bunlar. Belki o zaman insanlarla iletişim halinde olmak zorunda oldukları mesleklerini gülümseyerek yapabilirler. Yapamıyorsan yer işgal etme orda.

Konu yeterince ordan oraya zapladı zaten. Cumartesi günü Bolu'ya gidecek olmamı da yazarsam 'kel alaka' demezsiniz umarım.

Bir de bu saatte canım çiğ köfte istedi diye bana çiğ köfte almaya giden sevgilim var. Çiğköfteyi mi yesem, onu mu öpsem bilemiyorum şimdilik.

Laptopumdan dayak yedim!

2012-01-11T18:31:00.000+02:00

Uyku dizisi dediğim dizilerden birini açıp uzandım koltuğa. Evin buz gibi soğukluğundan olsa gerek, çektim yorganı iyice üstüme, sıcak su torbasını da alıp mayıştıkça mayıştım. Uyuyakalmışım...

Gece pat diye birşey düştü suratımın orta yerine! Deprem oldu tavan yüzüme çöktü sandım, ev zifiri karanlık... Dondum kaldım suratımda ki ağırlıkla, elimi yüzüme götüremiyorum. Sonra sonra kendime gelip yüzümü yokladım, bir baktım ki laptop! O panikle doğrulmaya kalktım, ama bu seferde çat! diye bir ses yankılandı evin içinde. İşte o an yüzümün ağrısını unutup, hızla kaldırdım bilgisayarı yerden. Bozuldu diye ödüm patladı, açtım hemen baktım çalışıyor mu diye? Ve yine beni utandırmadı 4 yıldır beni terketmeyen, sevgilime kızdığımda sakinleştiren, canım sıkıldığında eğlendiren biricik laptopum. Adamsın lan! dedim bağrıma bastım...

Uykuma kaldığım yerden devam etmek için kafamı yastığa koydum yeniden. Nasıl uyuduğumu hatırlamıyorum, sabah Bay K evden bin bir gürültü ile çıkmış, Dracula benimle sabah sohbeti yapmış ama ben şu an da hiç bir şey hatırlamıyorum. Hatırladığım tek şey baş ağrısıyla uyanıp telefonumu elime almam ve şok üstüne şok yaşamam. Sınava 15 dakika var! Ve Dikimevinden Beşevlere 15 dakika da gitmem imkansız, telefonuma gelen tonlarca mesaja da cevap vermek istemiyorum. İnsan saat 1'de ki sınava nasıl geç kalır aklım almıyor, hadi onu geçtim o kadar aramayı, kurduğum alarmları nasıl duymam. Bayılmış olabilir miyim?

Ama bayılsam laptop kafama düşer düşmez bayılmaz mıydım?

1'inden oldum 2.sinden de olmayayım diye apar topar saçımı falan düzleştirmeden gittim okula. Ama nasıl utanıp sıkılıyorum anlatamam. Kafam da hep aynı perde canlanıyor.

'Missbone sen salak mısın? Neden gelmedin sınava?'

'Ya uyuya kalmışım işte, alarmı, aramalarınızı falan duymamışım!'

'Ya bi git Allah aşkına, nasıl duymazsın!'

'Duymadım duysam gelirdim neden kaçırmak isteyeyim sınavı ya!'

Otobüsten inip ağır adımlarla girdim okula, Korktuğum başıma geldi tabii, sorular sualler kesilmiyor. En sonunda dayanamadım 'Yüzüme laptop düştü bayıldım heralde yeaa' dedim. Ve millet gülmeye ve olayın ayrıntılarını öğrenmeye çalışırken kaçırdığım sınav unutuldu gitti.

Diğer sınavımsa mükemmel geçti, karnemde bir kırmızılık daha beyaz olacak sonunda... Ama aldığım dersten sadece 3'ünü 4'ünü geçecek olmam canımı yakıyor. Yine de hayırlısı olsun demekten alamıyorum kendimi.

Bazen tanımadığın yüzlere gülümseme armağan etmek istersin

2012-01-10T23:58:00.000+02:00

Ortaokuldan mezun olurken, fotoğraf makinası yoktu evimizde. Çok gerek duymamıştık nedense, ama benim mezun olduğum gün istedim ki tonla fotoğrafım olsun! Annem'de en yakın arkadaşından bir günlüğüne ödünç istedi makinalarını. Kadın canla başla didindi ve o makinayı bin bir bahane ile vermedi bize. Götümüze mi sokucaz makinayı? Vericez işte akşam, ama nasıl kıymetli bir malları varsa; kimsenin eli değmesin istediler.

Şimdi düşünüyorum da annemin can dostu, bayram dolmalarının kurtarıcısı o kadın, söz konusu malı olunca, canı istenmiş gibi davrandı. Hani kadına de ki 'Sakine 48 saat oturmadan dolma sarıcaz var mısın?' varım der. Ama 1 saat kullanmak için malını iste, soğuk soğuk terler akıtmaya başlar, kem küm eder sonra sallar bir bahane ve inanmasakta inanmış gibi yaparız.

Ama şimdi hiç tanımadığım bir adam kargo parasını da ödeyerek bana fotoğraf makinası yolladı. Adam orta yaşlı ve inanılmaz derecede saygılı, kargonun üzerine not yazmış ve 'Sayın' olarak başlıyordu o not. Kutunun içinde ki herşeyi de özenle yerleştirmiş, piller, aparatlar özenle jelatinlere sarılmış. Nasıl şaşırdım.

Hemen teşekkür etmek için mail adresimi açtım ki yolladığı maille bir kez daha duygulandım.

anan baban merak etmesin. toplumda maalesef, niye verdi ki, kimse karşılıksız birşey vermez, anlayışı yerleşti. ben veriyorum!
beni tanımana gerek yok. unut gitsin.

hep yurt dışından alışveriş yaparım. bu da öyle denk geldi bir vakit, öyle almıştım.
kızlar erdemlerine daha çok sahip çıkıyor. erkek olsaydın belki yapmazdım. "taam verirrim deyip vermeyen, evime gelip ben çay ikramı için odadan çıkınca ortalıktan "götüren" o kadar çok ki. ama hiç bir kız bunu yapmıyor. onca vermeyen götüren yanında bunu da ben gönlümden vermiş olurum.

böyle bir çok kişiye, orda burda soyulmasın diye yardımcı olmaya çalışıyorum. merak etme, bana bir yükü yok.
dünyada insanlar bizden dürüst. eğer gelenin bir kusuru olursa ödediğim kargo dahil bütün parayı iade ederler. sistem böyle. kandırılma şansı yok.
başka aldıklarımla birlikte bütün paramı iade eden dahi vardır.
siz kızlar erkeklerden epey ilerdesiniz. bu kadar yazabilen bile çok az. ki çoğu okuduğunu bile anlamıyor : )

kargo ödemiyceksin, ben ödedim. adrese teslim edilecek (bugün). ..:)

Şimdi bu adama ne yaparsın?

Uzun bir teşekkür maili attım bende, cevap verdi, yeniden attım derken böyle bir mailleşme trafiği oldu. Ama adam öyle ufku açık bir insan ki, 'Alla allaaa peygamber soyundan mı geliyosun be adam!' demeden duramadım. Ücrette kabul etmiyor üstelik, bende sonuç olarak ona hediye göndermekte buldum çareyi, Bolu'ya gider gitmez içinde 'Bolçi'de bulunan çam sakızı çoban armağanı bir koli hazırlayacağım kendisine. Bu kadar mükemmel bir insanın yaptığı iyilik karşılıksız kalsın istemiyorum. En azından onun için de bu bir anı olsun ve o paket aklına geldiğinde gülümsesin.

Makinaya gelirsek, o adamın insanlığının yanında kaynadı gitti tabii... Elimde şu an, pil kapağı kırılmış sadece, ama bunu mailde belirtmişti zaten. Küçücük bir bantla yapıştırdığım da bile sorunsuz çalışıyor. Ama ben şu 'weheartit' sitesinde ki fotoğrafları geze geze öyle bir fotoğraf çekme aşkıyla doldum ki, bu makina da bana yetersiz geliyor.

'Missfoto bir' de görüldüğü üzere şeker gibi fotoğraflar çekmek istiyorum, ama hepsi missfoto iki kıvamında oluyor. 2 defa fotoğrafçılık dersi aldığımı düşünürsek bence elimde sağlam bir makina olsa o tarz birşeyler çıkarabilirim bende ortaya. Dayanamadım, aradım babamı ve sakız ister gibi profosyonel fotoğraf makinası istedim. Hayatımda bir kez olsun maddi isteklerimi reddetmeyen babam ona da 'Tamam gel Bolu'ya bakalım' dedi.

Ama yine de o profosyonel makina bile, şu elimde ki makina kadar kıymetli olmayacak. İnsanlık kokuyor resmen.

İnternetten alışveriş yapayım dedim, öğrencisin hediyem olsun dedi!

2012-01-09T21:54:00.001+02:00

2 haftadır rüyalarıma ekranı patlayan dijital fotoğraf makinam geliyor. Telefonumla çektiğim fotoğrafları bilgisayara attığımda dudağımı büzüştürüp 'Bu ne yeaa?' oluyorum. Sabahları uyanıp 'fotoğraf makinası istiyorum ben yeaa' diye Bay K'yi dürtüklüyorum. Hayır profosyonel falan da istemiyorum, dijitalede razıyım ama gidip nereye sorsam en az 200! E haliyle bende öğrenciyim, kırdığım makinadan sonra babama yeniden al diye de diretemiyorum. Dedim en iyisi 2. el birşey bulayım internetten...

Gece Dracula'yı da yattığı yerden kaldırıp oturduk bilgisayarın başına. Ne yapıcam, ne edicem bir tane temiz birşey alıcam ucuza. İnternet deniz, ben balık dolaştım durdum tüm siteleri, tam vazgeçmek üzereyken bir ilan takıldı gözüme, yüksek çözünürlüklü bir tane dijital fotoğraf makinası, kullanılmamış, üstüne üstlük 50 TL bile değil fiatı...

Gecenin 1 olmasına aldırmadan mesaj çektik adama. İnsanların %60'ı o saatte 3. rüyalarını görüp salya akıttığı için geri dönen olmadı tabii. Dayanamadım bir de ilanın olduğu siteye üye olup o şekilde mesaj yolladım adama ve nasıl olsa yarın cevap atar diyerek uyudum.

Sabah bir uyandım. İlk işim o siteye girip mesaj gelmiş mi diye bakmak oldu. Ve mesaj kutumda gördüğüm '1' yazısısının üstüne tıkladım hemen. Olumlu cevap gelmiş, bunun üzerine mesaj çektiğim, yani oraya yazdığı telefon numarasını aradım. Konuştuk anlaştık, önce ben PTT'ye parayı yatıracağım, sonra da kargoyu gönderecek bana. İyi günler dileyerek kapadık telefonu...

İçime kurt düştü. Ya adam dolandırıcıysa? Alt tarafı 50 TL de diyemiyorum şimdi, o para bana nerden baksan 2 gün gider okulda. Adama mesaj çektim, 'Ya çok özür dilerim vaktinizi aldım, ama abim biraz önyargılı davranıyor vazgeçsem ayıp etmiş olur muyum?' yazdım... Abim falan yok tabii, ama adamla dalga geçer gibi 'Ya güvenemedim ben, 50 TL'me ya yatarsın gibime geldi' de diyemedim.

Bir iki dakika geçti, Bay K'nin telefonu çalmaya başladı. Adamı ondan aramıştım, geri ben sanıp Bay K'yi arıyor. Açtım telefonu utana sıkıla.

'Efendim.'

'Missbone kızım, yolla ev adresini hediye ediyorum ben sana bu makinayı. Öğrenciymişsin hem, ücret falan istemiyorum.'

İşte o an bende bir kızarma oldu. Ben ya adam dolandırıcıysa diyorum, adam bana makinayı hediye etmeye kalkıyor. Ama kabul edemem tabii böyle bir şeyi.

'Çok teşekkür ederim ama bu şekilde kabul edemem, ilk mesajda yolladığınız numaraya havale yapacağım makina gelir gelmez.'

'Hayır lütfen, hiç gerek yok. Önemli olan senin işine yaraması.'

'Yok gerçekten başka türlü içim rahat etmez.'

'Peki sen bilirsin ama zorlama sakın kendini olduğu zaman verirsin o zaman. Ben ihtiyacı olana gitsin diye koymuştum bu makinayı. Ve senin olsun istiyorum.'

'Tekrardan çok teşekkür ederim, iyi günler.'

Bu konuşmadan sonra adamın sesinin 50 yaşlarında geldiğini fark ettim. Konuşma tarzına da bakılırsa adam büyük ihtimal bir öğretmen ya da Üniversite'de profosör falan. Öyle kültürlü. Ama ben hala ihtimal vermiyorum o kargonun geleceğine.

Hazırlanıp okula gittim, akşam oldu geri geldim ve yine o sitedeki hesabımda 1 mesaj ile karşılaştım.

'Missbone kargo takip numaran bu, iyi günlerde kullanmanı dilerim.'

Gözlerime inanamamakla birlikte, kargo takip numarasını tıkladım ve ciddi ciddi adamın kargoyu teslim ettiğini gördüm. Ve buna inanılmaz derecede şaşırdım. Son günlerde Bloglarda bile alışveriş yapanların sıkıntı çekip birbirine hakaret ettiğini düşünürsek, adamın birinin bana hediye olarak koskoca fotoğraf makinasını göndermesi oldukça garibime gitti. Ama bir yandan da hala öğrenciyi sömürmek yerine onlara destek olan insanları görmek hoşuma da gitti. Sömürmek demişken bu metroda ki güvenlikler sonunda beni delirtip zorla paso aldırttı bana...

Sonuç olarak en geç Çarşamba kargo elimde ve ben bunun altında tabii ki kalamam. Parası neyse gidip yatıracağım adamın hesabına. Ama hepsini es geçersek, adamın bu davranışı beni gerçekten çok mutlu etti. İnsanlara olan inancımı bu kadar çok kaybetmişken, o adamın sırf öğrenci olduğum için o makinayı hediye etmek istemesi gerçekten çok şirin. ^_^

Ya aklımın bir köşesinde hala ya o kargodan adamın kirli iç çamaşırı çıkarsa diye geçmiyor değil, ama Bay K ile Dracula saçmalama ya diye bağırıyorlar bana. Çünkü ikiside adamın sesini duydu güvendiler. Ben de nankör müyüm, aşırı güvensiz miyim neyim hala aklımda negatif şeyler. Ama bir yandan da minnet duygusu...

Elin yüzün düzgün olmuş ne farkeder, ona gösterecek kırmızı bir iç çamaşırın yoksa.

2012-01-08T23:28:00.001+02:00

Bölüm arkadaşlarını arayıp sormak yerine, farklı bölümlerde olduğumuz halde yarın hangi sınavım vardı benim ya diye bana soran arkadaşım var benim! Üstelik ciddi ciddi bir cevap alabileceğini düşünüyor. Bizim bölümün sınavıyla kendi bölümündeki sınavı değerlendirip, ne sınavı olacağını bulacakmış! Zeki T-rex!

Ps: Kendisi diyor ki 'Sınavı boşversin, gelsin benimle takılsın' diyen hatunlar kendisine ulaşabilirmiş.

Üniversite'lerin YÖK'e değil de MEB'e bağlı olduğunu iddaa eden arkadaşım var benim. Gerçi bunu çok takmayın bence, kurtarma sınavları yerine sevgilisiyle gezmeye gidip sınıfta kalan bir kızdan çok fazla bir şey beklememek lazım.

Burnu havada arkadaşlarım var benim! Sakın karşılarına 10 TL'ye aldığınız bir çanta ile çıkmayın. Önce ezici bakışlar, arkasından 'ezik misin kızım sen?' soruları ve devamında 'Bak yavru kuşum 10'a değil de 20'ye al, onlar en azından karton gibi değil' nasihatleri.

Zengin koca manyağı evli kuzenim var benim! Nasıl olduysa zengin olmayan biriyle evlendi ve öyle kararlı ki sülaleden bir kızı bile zengin olmayan biriyle evlendirmeyecek! Beni alacak adamın 1 katı, 1 yatı, 1 arabası, 1 holdingi falan olması gerekiyormuş, öyle söylüyor.

Hayatının tek anlamı 'Ders çalışmak' olan bir arkadaşım var benim. Üniversite 1'den beri tek sosyal etkinliği matematik mi çözsem geometri mi? sorusuyla cebelleşmesidir. Bizim etkinlikler götümüzde patlarken, onun fakülte 1.cisi olması da beklenen bir olaydı tabii...

İnanılmaz bir salaklığım var benim. Ve bu salaklığımdan yararlanmaya çalışanlar var. Lan insan hem 5 yaşında hem 15 yaşında hem de 21 yaşında kendini kaçırılmak üzere bulur mu?. Önce 'Beyazeşya kazandınız' dediler inandım arabaya binmek üzereyken annem geldi, sonra boş sokaklarda gezerken eterli bezle dolanan adamdan kaçtım ve en sonunda da 'Gel ev arkadaşı olalım' diyen bir kıza inanıp, erkek dolu arabaya binmeye kalktım, ama binmeden 'Missbone kaç' diyen iç sesimle ordan da tüydüm ve yakalanmadan okulun kampüsüne kaçtım.

Dans ve tiyatro yeteneğinin en üst zirvelerinde dolanmasına rağmen bir türlü ünlü olamayan bir abim var benim. Ondan alt seviyelerde ki arkadaşlarını televizyon dizilerinde izleyip adamları gözümüzde büyütürken, ünlü olmadan önce nasıl bir sünepeymiş onu dinliyoruz kendisinden.

Acaip güzel olmasına rağmen, hoşlandığı erkekten yanıt alamayan arkadaşlarım var benim. Ama hoşlanılan erkek bel altı vurunca, sen de 'Aşk böcüğü' olunca ne yaparsan yap olmuyor bazen. Elin yüzün düzgün olmuş ne farkeder, ona gösterecek kırmızı bir iç çamaşırın yoksa.

Bir türlü geçemediğim derslerim var benim. Geçmek için ödevler yapmam, sabahın köründe kalkmam gereken. İlerde alacağımız 1500 TL için çok ağır şartlar bence. Biraz daha koşulları rahatlatmaları gerek. Hayır manken, oyuncu, şarkıcı olup paraları kıracaksam 24 saat uyumayayım. Ama şimdi 1500 TL için de etmeyin beni uykumdan.

Dışarıdan baktıkların da 'Oha nasıl sert, nasıl maço' denilen bir sevgilim var benim. Ama dışı sizi yakar, içi beni yakmaz. İçini nereden bileceksiniz ki hem? Maço falan değil, hatta biraz sıkarsam çocuklar duymasında ki Dominant teyze bile olabilirim!

Profosyonel fotoğraf makinasıyla çekilen fotoğrafları andıran gözlerim var benim. Bir bakarım yakın net, uzak flu! Gözlerimle fotoğraf çekebilme yeteneğim olsaymış keşke, günde 10 TL den 2 facebook profil fotoğrafı çeker paraya para demezdim bence.

Karga gibi sesim olmasına rağmen bana karaoke de birincilik kazandıran şarkı söyleme yeteneğim var benim! Hayır benim suçum mu birincinin alkışlarla belirlenecek olması? Arkadaşım çoktu ne yapayım? Rakiplerim beni parçalamadan zor çıktık bardan, kazandığım hediye de 'Arkadaş' denen varlığın olmazsa olmaz olduğunu kanıtlıyor bence.

Polyanna sikmiş gülüşü...

2012-01-06T21:05:00.001+02:00

2 gün önce yazdığım şu postla birlikte hayatıma dair yeni kararlar almıştım. Bunları kısaca özetleyecek olursak;

*Üşengeçlik yok!

*Uykuya teslim olmak yok!

*Dersleri sallamamak, kesinlikle ve asla yok!

*Ota boka üzülmek yok!

*Olur olmaz paniklemek her gördüğüm kutuyu bomba sanmak yok!

*Sevgili sevgilim Bay K'ye durduk yere trip atmak yok!

*Kendine acımak kesinlikle yasak.

*İnsanların hayatına burnunu sokmak yok!

*'Sonra yaparım' diye bir cümleyi kurmak ve oturup kalmak yok!

Biraz özen, biraz dikkat, biraz Polyanna sikmiş gülüşü...

2 gün geçti ve şu üstü çizili cümle öbeğinin ağzına sıçtım. Yine dana gibi öğlene kadar uyudum! Halbuki sabah Dracula ile birlikte uyanıp, yeni çizmelerimizi eskitecektik. Kantinde Latte'nin dertlerini dinleyip burnumu içeri çok fazla sokmadan 'Hımm öyle mi oldu? O zaman şöyle yapabilirsin' diye fikirlerimi sunacak yanağına öpücük konduracaktım. Sınava gittikleri 1 saatlik sürede Pazartesi günü gerçekleşecek olan Final'in notlarına bakıp 'Hımm anlıyorum galiba' diye huzurlu huzurlu oturacaktım.

Bir uyandım kabus! Yanımda 'Aşkoşş sucuklu yumurta yapsana' diye beni darlayan bir adam! Ve bende 2011'den kalma bir üşengeçlik. 'Aşkım git bahçedeki ineği kes ve sucuk yap, sonra tavukla horozu çiftleştir yumurta yapsınlar da sucuğa kırıverelim' demiş gibi tepkiler vermeye başladım sevgilime. Saç baş dağınık bağıra çağıra kalktım yataktan oturdum bilgisayarın başına. Bir sigara yaktım...

Sağ tarafta ki melek geldi o an.

'Ne yapıyorsun Missbone? Kalk ve güne güzel bir kahvaltıyla başla. O sigarayı da söndür mümkünse!'

Sol'da ki boş durmuyor tabi.

'İç sigaranı kolanı, my world falan oyna deli misin kızım! Kilo aldın zaten, öküz gibi oldun göbeğe bak. Yapma sen kahvaltı falan kola zaten tok tutuyor seni. Hem Bay K de kalksın kendi yapsın! Eli kolu yok mu?

Hareket çektim ikisine de ve baş başa kaldım kendimle. Daha yeni kararlar almamış mıydım? Hayatımı güzelleştirmem gerekmiyor muydu? Kahvaltı yapmadan bilgisayarın başında Bay K'yi duymazdan gelerek her şeyi nasıl mükemmel hale getirebilirdim ki? Kıyafet odasını andıran odayı bile toplamadım daha. Bay K nin annesi gideli yıl oldu. İşin var gücün var sorumlulukların var. Neden herşeyi görmezden gelmek zorundasın?

Tüm gücümle kalktım bilgisayarın başından ve kahvaltıyı hazırladım. Ddizi'yi açıp dizilere şöyle bir göz gezdirdikten sonra '1 Kadın 1 Erkek' i başlattım ve Bay K'yi çağırdım. Sucuklu yumurtamızı yerken ben ona

tüm erkeklerin Ozan'a benzediği anlattım. O da tüm kadınları bilmediğini, ama en az Zeynep kadar manyak ve akıl dışı hareketlerde bulunduğumu iddaa etti. Dizi bitip kahvaltı devam edince 'Muck' nasılmış ona bakalım dedik. Sonuç olarak ikimizde nefret ettik. Yayınlanmasaymış olurmuş, kendini izlettirecek tek bir karakteri yok. Ya da konusu.

Diziler bitince internette ki en klasik konuları barındıran siteleri tıkladım. 'Hayatımızı Nasıl Güzelleştirebiliriz?' sorusunun alternatif cevaplarını inceledim. Ama saçmalıkları okumaktan pek fazla ileri gidemedim. Farkettim ki yine herşey bende bitiyor. Ve ben mutlu bir hayatı sanırım sorumluluklarımın üstesinden gelerek ve yaşadığım her anın tadını çıkarmaya çalışarak yakalayacağım.

Kararlarımı göz ardı etmeden...

Dracula çok güzel! Sevsene.

2012-01-05T22:17:00.000+02:00

Dracula'nın maaşını çok atraksiyonlu bir şekilde çekip, otobüs durağına yürümeye başladık. Geçen Dracula'nın söylediği her söze kahkahalar atan Muavin şoför olmuş tanıdı hemen bizi. Durmaması gereken yerde durup kapıları açtı hemen. 'Şoförr tanıdıkkk yeaaa' bakışlarıyla bindik otobüse. Ama biner binmez de adamın ani freniyle şöyle bir savrulup tavan yapan egomuzu süründürdük yerlerde. Bütün paralarımızı otobüste bozdurmak istemeyişimiz, bize neredeyse bedava yolculuk olarak geri döndü. Adam vazgeçer, verin lan parayı der diye de, milleti ittire ittire arkalara geçtik.

Ayaktayız ve tam arkamızda Liseli gençler var. Kendi aralarında hoca dedikodusu yapmakla meşguller. 3'ü Kız 4'ü erkek. Kızlar biraz Emo'ya kaçmış, erkekler biraz sonra 'Allah belanı versin Allah seni kahretsin' diye şarkı söylemeye başlayacakmış gibi. Aralarında konuştuğu konulara dahil olmasakta, duymak bile rahatsız edici. Ben katlanabilirim, ses çıkartmam otururum. Ama ya Dracula? Duramadı yerinde...

'Allaaam ya tiplere bak!'

'Halllaaaaa kızlara bak kırolar ya!'

Sus diye dürtüklüyorum sürekli. Yeni nesil ergenler hepimizin bildiği üzere hormonlu! Kızda bir el var bana bi çaksa otobüse falan gerek kalmaz, uçarak sert iniş yaparım Kızılay'a. Ama Dracula susmuyor.

'Gerizekalılar ya!'

'Dümbükler.'

'Kızların kafası niye uzaylı gibi Missbone?'

'Bunlardan bi bok olmaz haaa!'

İlginçtir ama olaysız indik otobüsten. Radarları açıp, 'İndirim' yazan mağazaların camlarını taradık. Amacımız en güzelini, en ucuza almak. Hatta gerekirse çenemizle adamların 'alın gidin hepsini' diyerek tüm ürünleri bize bedava vermesi, hatta üzerine para falan da alsak güzel olur. Kahve paramız çıkar fena mı?

Ayakkabı mağazası ilk durağımız oldu. Adamlar cama 'Bot haftası' diye yazıyı yapıştırmışlar birde, altında da komik bir fiyat var. Ayyy dedik daldık içeri. Botları görür görmez?

'Bunları mamak çöplüğünden mi topladınız kuzum siz?'

diye sorasım gelmedi değil. Ama sonuçta nerdeyse sigara parasına bot alma fikri de fena değil. Tek tek elimize alıp hepsini denedik. Ama ayağıma siyah poşet geçirsem, daha şık duracağına eminim!

Dracula tam içlerinden sağlam, adam gibi bişi buldu attırdım hemen elinden. Sonuçta ben bişi bulamamıştım, ona da onu aldıramazdım. Ben kalayım mı göt gibi?

'Ayyyiiyy hiç yakışmadı yeaa, bokum gibi oldun!' diyerek vazgeçirdim bottan. Mağazadan çıkana kadar da tüm botlara hakaret ettim. 'Ay karton gibi ya, ayağına kutu tak daha rahat edersin.'

Dinledi tabii beni. En yakın arkadaşının fitne fesat düşünebileceğini aklının ucundan geçirmiyor. Ama aslında ben diğer mağazada ki botları gösterecektim ona, çokta fesat sayılmam. Neyse diğer mağazaya geçtik. Allaaam cennet! O topuklu botlar benim olsa, bir Adriana olmasam da en azından 'Uvvv taş mısın?' diyen bir kız elbet bulunur. Demezlerse de zorla dedirtirim.

( Ay tam şu an da havluya dolanmış kafasını kopartasım var Dracula'nın. Hatun susmuyor. Telefonuna dakika yapmış, ikide bir birileriyle konuşup duruyor, üstelik son volume! En iyisi şu telefonu kapattığında ben kendimi çaktırmadan arayayım da ne kadar dakikası varsa bitsin. Arayamasın kimseyi. Neyse susmayacak anlaşılan devam etmeye çalışayım.)

Im kem küm. Şey. Kaloriferli evde soba yakılmaz, soba yakıyormuş işte, odun sobası?

Hıa?

Alamadım tabii o botu, bir hafta aç gezmeyi götüm yemedi, gittim orta hallice bir şey bulup, 'Hayatımın botuymuş' gibi davrandım ona. Çok sevemesem de 'hayatımın aşkısın' dedim. Piç herifler gibiyim, alışveriş konusunda. Onlar da hayallerinde ki kıza ulaşamadıkça elinde olana aşıkmış gibi davranırlar ya. Öyle işte...

Hayatımın botunu bulamamış olabilirim, ama ya hayatımın kazağı? Bari onu bulayım... Evet o mağaza, işte şu kazak!

'Dracula bu nasıl? Ben bittim buna, taytla da giyilir dimi bu?'

'Yaa bebeğim gösterme şunları, bizim fabrikada ki ezik kızlar giyiyor bunları!'

Ondan sonra git al o kazağı! İştah mı kaldı adamda, ezik kızlar diyor, o kazak bok diyor! Hayallerimin kazağına hemde. Zaten Dracula'nın o 'ezik kızlar'ı yüzünden bir bok alamıyorum kendime. Neyi beğensem o kızlar giyiyor. Giyerse giysin amına koyayım, bende alıp giyeyim ne çıkar? Ama yok olmaz. Nerdeyse elimden alıp parçalıycak kazağı. Deli.

Dracula ile hayat güzel, aynı zamanda zor. Dinleme yeteneğin yoksa, ağzına çakabilir bir tane. Sevgilisine laf söylersen suratını ekşitip 'şimdi damarını kopartıcam senin' bakışları atar. Ama biri bana bir terbiyesizlik yapsa benden önce gider üstüne atlar. Yine çok güldük, yine çok streslendik. Ama eğlendiğimiz bir gerçek.

Hayat bu. 20 dakika da bir geçen belediye otobüsü değil sonuçta!

2012-01-04T19:32:00.000+02:00

Hayallerim hep pembenin en koyusu oldu bugüne kadar. Hiç bir şeyi bu kadar kötü, bu kadar berbat hayal etmemiştim... Büyüdüğüm de bir 'Prenses' olacağıma o kadar inandırmışım ki kendimi, bu 'Külkedisinden hallice' halimi kabullenip 'Hadi Missbone değişiyoruz' diyemiyorum kendime. Hedef tahtasında 12'yi vurmak için bile o oku kendin atman gerektiğini bilirsin, ve alır fırlatırsın. Ama ben öyle bir hale gelmişim ki, oturduğum yerden kılımı kıpırdatmadan hedefi 12'den vurmayı bekliyorum...

Beynimi boşaltıp içine su torbası yerleştirseler, bunu bile farketmem uzun zaman alabilir. Sonuçta sabah illa ki o derin uykumdan birileri uyandırıp, kolunda zorla okula götürüyor beni. Sınavımın hangi sınıfta olduğunu bile bilmiyorum! Herşeyi bu kadar boşvermişken, gelecek günlerin, en güzel hediye paketini sana vermesini nasıl beklersin?

Olmayan Noel babanın, dev cüssesiyle göt kadar bacanın içine girip, senin yırtık çoraplarına hediye bırakmasını beklemek gibi. Acınası. Ve gerçeklerden bir o kadar uzak. Gökyüzüne baktığında noel babanın uçan arabasını görürürüm belki diye umutlanmak yerine, bir yıldıza bakarak yeni kararlar verebilsen, ve tüm zorluklarına rağmen o kararların arkasında durabilsen belki istediğini elde edebileceksin. Ama yeni bir karar? Onu da geçtim zorluklar?

O kadar imreniyorum ki verdiği kararların arkasında durabilen insanlara. Hatta 'Ünlü' olmak için köyünden kalkıp büyük şehrin kalabalığına karışanlara. Belki istediğini yine elde edemez, kimi canından olur, kimi ailesinden, kimi sevdiğinden. Ama bu kararı verip, arkasında durabilmek ne kadar kolay? Başına gelecek tonlarca korkutucu ihtimali düşünerek o yollara düşmek! Belki de yanlış olduğunu bile bile...

Ben de hayatımla ilgili tonlarca karar verdim. En basitinden ortaokulda ki arkadaşlarımın %80'i gibi fabrikalarda çalışmak yerine Üniversite okumaya karar verdim. Sonra, yurtlarda ağlamaktan sıkılıp eve çıkmaya karar verdim. Ama bunların altında ezilmeye başladığım an da 'Error' verdim. Resmen hayata beklemesi için yalvarıyorum şu sıralar '1 yıl bekle lütfen, kendimi bir toparlayayım öyle güreşelim bebeğim' diyorum. Ama hayat neden beklesin ki? Senden hoşlanan yakışıklı bir bebeye 'Yaa tatlım, biraz düşüneyim' demek gibi bir şey bu. Sen düşünene kadar elin karısı çoktan çocuğun koynuna giriyor. Eh ben kendimi toparlayana kadar da sınıf arkadaşlarım çoktan mezun olacak gibi.

Karar verip 'eh tamam sonra uygularım' demekten vazgeçmeliyim artık. Yerinden oynattığım bir taş bile, hayatta bir çok şeyi değiştirebilirken, saf saf beklemekten vazgeçmeliyim. Bir şeyler yapmalıyım. En acilinden. Ve kendimi tüketmeden.

Bu finalleri saymıyorum bak, yine bekleriz

2012-01-04T02:53:00.001+02:00

Finaller bizi teğet geçiyor sanırım. Öyle bir rahatlık var ki üzerimizde, millet fotokopi yığınına gömülüp hayattan soyutlanmışken biz Final sorularının cevaplarını ele geçirmiş gibi davranıyoruz. 'Yarın sınavda nerden çıkar?' sorusu gündeme asla gelmiyor.! Soru soracaksak 'Yarın ne giysek?' diyoruz en fazla.

Aslında bu dönem için hırslıydım. Ama insanın hevesini kursağında bırakıyor bu okul! Sen bunca yıl, öğrenci hangi dersi isterse onu ver! Ama Missbone'un özenle seçtiği dersleri sil alttan dersleri doldur! Ondan sonra da bekle 'Missbone derslere girsin, Missbone ödevlerini yapsın, Missbone çok çalışsın!' Missbone bok çalışır! 3 tane dersim o sistem yüzünden sağlı sollu çakışsın, hangi derse gireceğime şaşırayım, okuldan buz gibi soğuyayım, ama çalışkan bir üniversite öğrencisi olayım.

İlk hafta seçtiğim derslere sıfır devamsızlık ile girmiştim, nasıl hevesliydim! Günlük tekrarlar, sabahın köründe kalkmalar... Ama sonra bir duyuyorum ki 'Altta ki derslerin hepsini almak zorundasın!' Peki o zorunluluk 3 yıldır nerdeydi? Neden benim sınıf arkadaşlarım çatır çatır altta ki dersleri bırakıp, istedikleri dersleri aldılar?

Missbone'un suçu ne?

'Derslerim çakışıyor alamam' diye bir bahane de kabul görmedi üstelik. Aldım o dersleri ve danışmanımın odasından çıkar çıkmaz soğudum okuldan. O duvarlar simsiyahtı gözümde. Bir kova beyaz boya alıp duvarlara sürmeyi denemedim değil! Sabahın köründe alttan! derslerime girmeye kalktım. Kalktım ama hangisine gireyim şaşırdım. koridorda döndüm dolaştım, gittim kantine oturdum!

Ben böyleyim işte, kalbim de hevesim de bir kez kırılmaya görsün bir daha iflah olmuyor. Belki bi çıkış yolu vardı, gerçekten isteseydim aldığım o 9 dersi çatır çatır verirdim. Ama kırıldı hevesim, o derslere girmek, giripte dinlemek işkenceden farksızdı benim için.

Yine her zaman ki gibi 'darısı diğer maçlara' diyorum. Bu dönem geçebildiğimi geçeyim, seneye kalanları temizlerim artık. Of aman neyse. Biliyor musunuz? Final öncesi ve Final sonrası kantin dedikodusu çok güzel!

Missbone 1 yaşında!

2012-01-02T21:46:00.003+02:00

Missbone 1 yaşına girdi bugünlerde, kimse de 'Nice yıllara Missbone' demiyor. Ne biçim insanlarsınız oğlum siz? Küserim bak. Hadi şimdi hep birlikte 'İyi ki doğdun Missboneee' !!!

Tamam bak oldu şimdi. Missbone 1 yaşında konuşmama başlayabilirim artık.

Hazır olduğunuzu düşünüyorum, dinlemeyecekler çıksın lütfen konsantrem bozulunca sinirlerim de bozuluyor.

Evet ne diyoduk?

Çok sancılı bir doğum oldu. Duyguseli halindeyken birden Missbone olmak kolay değil tabii. Site açtığımı sanarak internetten çaldığım tonlarca ctrl + c'nin sonunda günlük tutmaya karar vermiştim. Ama çok sevgili izleyicilerim gerilere gittikçe 'bu ne lan?' oluyordu. Artı olarak Duyguseli'ni Bay K de dahil çevremden hiç kimse bilmiyordu. Ve hepsinin arkasından küfür etmiştim. Sonra Bay K o blogu deşifre etti ve korkudan ödüm patlamak üzereyken blogu patlattım!

İçim cız etti, üzüldüm. Bay K ile birlikte bu blogu açtık ve uzun süren bir tartışmanın sonucunda adını 'Missbone' koyduk. Ve o günden bu yana tam 1 yıl geçti...

O bir yıl içinde;

571 izleyicim oldu, 2 tanesi de benim. Haha.

Google'da an itibariyle 102 kişi 'Missbone' olarak beni aradı buldu.

En çok okunan yazım 500 görüntüleme ile Bu yazım oldu.

Türkiye'de 47.060 defa görüntülendi

Diğer ülkelerde ise 4.000 defa görüntülendi.

Yazılarıma toplamda 4024 tane yorum bırakıldı.

248 tane de post yazmışım.

İstatistiklerin dışına çıkacak olursam 21232932 defa tema değiştirdim, ama en sonunda bu temaya aşık olup 'Sen kal' dedim.

Güzel arkadaşlıklar kurdum, ama Birinceses ve Vişne Çürüğü en rahat derdimi anlatabildiğim 2 blogger oldu. Tabii bu diğerlerine uyuz olduğum anlamına gelmez. Hepinizi seviyorum, ama yalan yok deep'le hiç iyi değilim.

Ve blogumu çevremde ki arkadaşlarıma da söyledim, ya da söylemek zorunda kaldım. İsimlerini açık açık yazıyorum bu kez, ama tabii ki hangi nick kime ait onu kendime saklıyorum.:)

Ceren, Esra, Fatma, Kemal, Kadir Can, Kürşat, Yavuz, Serkan, Işıl, Serkan 2, Bünyamin, Orhan, Ali, Tuğba, Yağmur, Aylin, Gülistan, Mehmet, Emre...
(Kemal, Kadir Can, Kürşat? ) Bay K hangisi, tahminlerinizi merak ediyorum bu arada.:D

***

Kısacası yeni bir yıl her anlamda benim için... Bir kez daha herşey güzel olsun!

Dişi Dracula gelmiş, finaller gelmiş ondan gelmiş

2012-01-01T20:22:00.001+02:00

Evde kalmış kız kurusu Dişi Dracula geldi bugün! Ve 2 hafta birlikteyiz!! Yeni yılın ilk gününü draculamla evde pinekleyerek geçirmenin huzurunu taaa içiimmmde bir yerlerde hissediyorum. Ama bu huzurun amına koyacak bir Mat 1 sınavı var yarın. Allaamm yeni yılın ilk sınavı da Mat 1 olur mu ya? Şöyle bir teknik İngilizce ile girsekte moral olsa, ama nerdeee?

Sabahın köründe kalkıp Dişi Dracula gelecek başıma 'Kalk Missbone' diye bağırıp çağıracak ve ben yumuşacık yatağımdan kalkmamak için kalbinin camını çerçevesini indiricem draculanın. O da tek kişilik koltuğa oturup bekleyecek beni. Ben özür dilesem mi diye düşüncelere dalmama rağmen, egom üstün gelecek ve dişlerimi fırçalarken sırıtarak alıcam gönlünü. Gerçi bunlar 2011'in patenti altında... 2012 sürpriz olacak.

Bir de 'Ne giysem ki yeaa?' durumu var ki, bunu yaşamamak için git balkondan atla daha iyi. Ne giyeceğimize karar vermek için ayırdığımız vakti, sınava çalışmaya ayırsak okullar sakız gibi uzamazdı heralde.

Ama uzadı işte, ve daha fazla uzamaması için şimdi gidip ders çalışmam gerekiyor. Ve birde bol kabullü dualar bekliyorum sizden, gerçi büyü yaptırsam bile geçemeyecek gibiyim bu derslerden... Ama yok yok o şeytanın kıllı pislik bacağı elbet kırılacak.

Ve Dişi Dracula'nın nerden duyduysa ağzına takıldığı şarkılarla veda ediyorum şimdilik.

'Dağları deldim matkapla
Migrosa girdim word card'la
3 kişi dövdüm yumrukla
Sende kaşınmaaaaaa....'

****

'iki kafalı bir panda
yiyiiiyorum gündüz gece... '

***

'Tribünü tribünü tribünü bastım
Adamları aldım tribünü bastım
Tribünü tribünü tribünü bastım
Adamları aldım tribünü bastım '

2011 kabus stokları tükendiyse, 2012 rüyaları yaşamaya hazırım

2011-12-31T21:13:00.000+02:00

Yeni yıl isteklerini düşündüm de hepimiz aynı şeyleri istemişiz, ve '2012' için de aynı şeyleri istiyoruz.

'Aşk, sağlık, mutluluk, para, başarı.'

Sanırım bu kadar çok talep olduğundan dolayı sadece bir kaç kişi alıyor isteklerinin karşılığını. Bize de kibarca;

'İstediğiniz ürün stoklarımızda kalmadı, ama üzüntü,sıkıntı, mutsuzluk var bol bol, onlardan gönderdik size de.' diyorlar. Ondan sonra böyle mallll gibi bir yıl geçiriyoruz. Yani en azından geçiriyorum, benim hep böyle oluyor. Ne umutlarla geri sayımlar yapıyorum, götüme fişek takılmış gibi zıplıyorum, ortada mutlu olunması gereken hiç birşey yokken kendimi havalara sokup 'Haha negzelsin çam ağacı, nice yıllara Noel baba' diye mutluluk pozları veriyorum. Ama hepsi Külkedisi'nin sihirli dünyası gibi, sabah uyandığımda, akmış bir göz makyajı, zonklayan bir kafa ve 1 yıl ilerlemiş takvim...

2011'e zıplayarak, eğlenerek, dostlarımla ve sevgilimle girmiştim, ama hiçte öyle mutluluktan havalara zıpladığım bir yıl olmadı.

* Haziran ayına kadar haftanın 2 günü mutlaka arkadaşlarla bara gittik. Haftalıklarım ve ilişkim o barda fena tükendi. O barda Bay K benim uyuz olduğum kızla ben yokken dans etti ve bununla ayrılığın eşiğinden döndük. Hala aklıma geldikçe çıldırıyorum, kafana tüküreyim Bay K!

* Şubat tatilimizi tiyatro çalışmalarına ayırdık, turnelere çıkacaktık bilmem ne olacaktı. Sabahın köründe kalkıp, akşam geç saatlere kadar çalıştık. O kadar insanla anlaşmazlıklar yaşadık ve sonuçsuz kaldı herşey. 15 günümüzü verdiğimiz tiyatro iptal oldu ve ailelerimizden ayrı kaldığımızla kaldık.

* Yurtta kıyametler koptu! Bir çoğunuzun bildiği üzere devlet yurdunda kalıyordum. Özel yurttan gelişim, ev hayatı tecrübem, uçuk arkadaşlarım, kısacası hayatım, ezik oda arkadaşlarımın beni dışlamasına sebep olmuştu. 2010'unu da kapsayan bu adam delirten yurt'ta 2011'de kıyametler koptu ve bu kıyameti kopartan dolaptan düşen bir saç kurutma makinesiydi. Aldım o makineyi soktum götlerine ve evsiz barksız kaldım. Yine Bay K kurtardı, babam özel yurtta olduğumu sandı, ben Bay K de kaldım 3 ay.

* 10 yıllık arkadaşımla küstüm ve ne kadar umursamamış gibi görünsem de, bu beni bir dönem boşluğa düşürdü. O kadar küçük bir olaydan, o kadar büyük bir kavga çıkardık ki söylediğimiz sözlerden sonra ömür boyu birbirimizin yüzüne bakamayız.

' Sen Üniversite'yi kazandığın gün değiştin Missbone, benim Lise mezunu bile olamamam seni hep mutlu etti.'

' Ben değişmedim değişseydim, seninle görüşmeye devam etmezdim!'

' Sen bana mecbursun, senin sırlarını saklıyorum?'

' Ne sırrımı saklıyorsun, ben herşeyi ortada yaşarım.!'

' O zaman babana söyleyeyim, Lise'deyken ablalara gidiyorum diye gittiğin barları.'

' Öyle mi? O zaman şimdiden bir açıklama düşün Kübra, senin yaşında oğlu olan, evli adama aşık olup, o adamla yaşadığın bokları babana açıklaman çok zor olacak.'

* Annemin halası vefat etti, ve ölmeden beni görmek istediği halde ben onun yanına gitmedim...

Ve daha aklıma gelmeyen bir çok şey... Ama arkamı dönüp baktığımda 2011'in şanstan çok şanssızlık getirdiğinin farkındayım. Herşey daha da zorlaştı, hayatım karman çorman oldu... Güçlü kişiliğim bitti, ota boka zırlayan bir salak oldum. Ama hala umut var ki gözyaşlarımı yine kimsenin görmesine izin vermedim. Şimdi toparlanma zamanı, 2012'den Şans'tan başka hiç birşey istemiyorum. Ben gerçekleştirmek istiyorum tüm güzellikleri, o vermesin mutluluk, şansıyla yanımda olsun sadece...

Dün Orçun abilerde, sonu tombala ile biten bir yemek yedik. Ve tabii ki şanslıydım, 10 TL yi attım cüzdanıma...

Bugünse, evdeyiz yemek masamız ve içkilerimizle... Başbaşa sevgilimle...

Hepinize şanslı yıllar diliyorum.

Kendimi sevmeden,seni sevemezdim

2011-12-28T22:09:00.002+02:00

Bir erkeğin sevgilisini kısıtlamasıyla ona ne kadar değer verdiğini ölçen bir toplumuz biz. Sevgilisi olan bir kız istediği gibi giyinemez, sevgilisi olan bir kız normal erkek arkadaşlarıyla bile baş başa görüşemez, Sevgilisi olan bir kız akşamları kız kıza eğlenmeye gidemez. Sevgilisi olan bir kız kısacası düşünemez, beyni yoktur, sürekli kumandaya ihtiyacı vardır ve sevgilisi ne emrederse onu yapar!!!

Bay K ile ilişkimizde mutsuz olduğum tek konu buydu. İşin garibi öyle bir Fakülte'de okuyoruz ki herkese normal geliyordu bu kısıtlamalar. Bay K'nin yer yer benim adıma almış olduğu kararlar, kıyafetlerime, arkadaşlarıma karışması olması gereken şeylerdi zaten onlar için. Ama ben bunalıyordum. İnsanın kendi iradesiyle karar verememesi kadar aciz bir durum olamaz bence. Hele ki bir kadın için...

Bay K hayatıma girmeden önce, bir tane yakın arkadaşım vardı. O kız 'eğlence' kelimesinin özetiydi resmen. Tek kötü özelliği, birlikte bara gittiğinizde sen tuvalete girip çıkarsan eğer, kızı masada bulamazdın. Eşyalarını da! Masada ne var ne yok toplar, kaşla göz arasında kesiştiği herifin yanına oturur muhabbete başlardı. Bana zararı yoktu, istemiyorsam o masaya oturmaz eşyalarımı kendi masama geri taşır tek başıma oturur içerdim. İlla ki gelirdi eninde sonunda. Dostlarını kırmak istemez, her yola gelir, hayatın amacını eğlenmek olarak görürdü. O kızın yanında üzülmek herkesin harcı değildi. Salya sümük ağlarken bile, kendini kahkahalar atarken bulabilirdin... Seviyordum ben o kızı, ama Bay K'yi daha çok seviyormuşum ki 'Bir daha o kaşarla görüşmeyeceksin' dediğinde kafamı sallayıp kızın telefon numarasına kadar sildim. O kız gibi olmayıp bana zararı dokunan 1000 tane arkadaşım varken üstelik...

Bay K'den önce de açık saçık giyinen bir kız değildim. Okula gelirken erkek dolu fakültenin içinde mini eteğin eğreti duracağından haberim vardı. Ya da Kızılay gibi bir yerde mini şortla laf yeme ihtimalimin yüksek olduğunu zaten biliyordum. Gittiğim yerlere göre seçerdim kıyafetlerimi. Ama Bay K hayatıma girdikten sonra

o karar vermeye başladı bunlara. Geçen yıl Üniversite'de gerçekleşecek olan konser için tayt tunik giymek istedim kıyametler koptu. En son sinir krizi geçirip taytı makasla doğradığımı hatırlıyorum.

Facebook'ta ki arkadaş listemle, hayatımın çemberi de daraldı. İnsanlarla olan ilişkilerime kalın bir çizgi çekti sevgili sevgilim. 'O sana asılır, bu seni dürter, erkek ilkokul arkadaşından facebook arkadaşı olmaz.' derken bir baktım ki hayatımın kumandası Bay K nin elinde zap yapıp duruyor. Alıp o kumandayı kırmak parçalamak istedim. Defalarca parçaladım da üstelik, ama yine benim götümde patladı o kumanda. Her bağırışımda sözlerim rayından çıktı ve trenin istikameti 'Missbone suçlu' olarak olarak yön değiştirdi.

En sonunda ümitsizce karşısına geçip konuştum ve bu konuşmanın özeti 'Ben kendime olan saygımı kaybediyorum' oldu. Bu kısacası 'Bitiyorum','Bitiyoruz.' demekti. Çünkü bir insan kendisine olan saygısını kaybettiği an, kendisine koyduğu tüm kuralların dışına çıkabilir. Saygı duymadığı benliğini neden önemsesin ki? Hiçtir artık ve ne yapsa önemsizdir. Üstelik başarısızlık üstüne başarısızlık imzalar... En önemlisi kaybettiği sadece kendine olan saygısı değildir, kendisini sallamayan insanın kimse umrunda olmaz.

Düşündü ve ağlamaklı olan yüzüme bakıp elimi tuttu. 'Ben sana güveniyorum, peki ne istersen onu giy, nasıl istersen öyle davran' dedi. Kulaklarıma inanamadım. Gittim hemen tayt aldım haftasonu, mini etekten bile daha çok uyuz olduğu bir şey varsa o da tay,tunik ikilisiydi. Dün akşam o gelmeden koltuğun üzerine taytı poşetinden çıkarıp koydum. Gelsin de tepkisini göreyim istedim. Kapıdan girer girmez, gözü ilk tayta gitti ve 'Giyecek misin?' dedi suratını ekşiterek, 'Hani izin ver.....' diye carlamaya hazırlanırken tam 'Tamam aşkım, şaka yaptım ya' dedi ve yanağıma öpücük kondurdu sulu sulu.

Şu sıralar Bay K benim ideal erkeğim, 1 yıl önce ki kantinde oturmama bile laf söyleyen erkek gitti, yerine beni anlayan, saygı duyan bir adam geldi. Bu ara kendimi her anlamda çok iyi hissediyorum. Bay K'nin annesinin de bugün Aşti dolaylarından memleketine doğru yol aldığını düşünürsek. Sinir yok, stres yok.

Allah'ım bozma.

Makyaj blogu açarsam sasırmayın bence.

2011-12-27T21:58:00.001+02:00

Geçen hafta süslendim püslendim okula gidiyordum ki, Avon'cu kadınlar kesti yolumu. O kadar makyaj yapınca 'Bu kız satmasa da kendisi alır' diye düşünmüş olacaklar ki satış temsilcisi olmam konusunda ısrar ettiler. Ki ben böyle alış,satış konularından zerre anlamayan bir insanım! Buna rağmen 'İyi denerim' dedim ve elime tutuşturdukları formu, bir çırpıda doldurup, nüfus cüzdanımın fotokobisini kadına verdim...

Elimde katologlarla bindim metroya, Katologu incelemedim bile hemen geliş fiatlarına baktım ki, bu benim Avon'la ilgili yıllardır merak ettiğim şeydi. Lise'den beri ona buna sürekli sipariş verip durdum. Hele geçen sene yurtta ki salak Feyza'dan aldığım makyaj malzemelerinin haddi hesabı yoktu. Kız beni geliş fiatına geliş fiatına diye kandırdı durdu. 1 TL indirim yapıyordu sürekli ve ben bedava alıyormuş gibi sevindirik oluyordum. Kağıda bir baktım 1 TL'yi 5 TL'yi geçtim, 40 TL'lik parfümden nerdeyse 15 TL kar elde ediliyormuş. Diğer kızlara indirimli verdiğine eminim ama, hepsi bana gıcık oluyordu zaten. Tamam indirimli vermek zorunda değil, ama geliş fiatına diye kandırmasaymış kaltak.

Metro'dan inip okula gittim ve ders çıkışında kızlarla otururken tek tek geliş fiatlarını yazdım katologun birine. Yakın arkadaşlarıma geliş fiatından veririm demiştim ki, zaten hepsi yakın arkadaşlarıma gitti. 114 TL olunca da internette siparişimi oluşturdum. Ve kargom bugün geldi, kutuyu bir açtım kendimden geçtim. Dişi Dracula'nın rujuyla, Latte'nin ojesine test sürüşü yaptım ve ikiside sınıfı geçti. Kendime almadığıma pişman oldum. Bay K'nin isteği üzerine aldığımız Simply Because adlı parfüm Kampanya'daydı 2 Bayan bana, 1 Erkek Bay K'ye geldi ve şansımıza ikisi de kalıcı çıktı. Bilen bilir Avon'un indirimde ki parfümleri uçmaya meyilli oluyor...

Katologa kar koymadım, para kazanmadım. Havale parası da bana girecek üstelik. Ama nedense kendimi çok iyi hissediyorum. İyi mi kötü mü bilmem, ama evde kendini salan saçı başı dağıtan ben, bi bakımlı olasım sevgilime güzel görünesim geldi. Sonuçta kendimi oyalayacak birşeyler de buldum. Ve mutluyum. En azından aldıklarım, ve arkadaşlarıma seçtiklerimiz ucuza geliyor.

Missbone Zaman Tüneli vol1

2011-12-27T15:13:00.001+02:00

Kaçır beni

6 yaşında falanım, annem beni teyzeme emanet edip, pazara gitti. Teyzem'de Leğen'e su doldurup balkona çıkarttı, bende onun içine kah oyuncaklarımı atarak, kah kendim girip ayaklarımı şaplatarak oyun oynuyorum.

Sonra sıkıldım, parmak uçlarımda yükselerek aşağıya bakmaya başladım, ki aşağıdan bakanlar için sadece bir kafadan ibaretim. Ama yine de beni bütün olarak algılayan bir araba yanaştı evin önüne. Bembeyaz bir minibüs...

İçinden 2 adam indi, etrafı falan inceleyip bana seslendiler.

'Merhaba küçük, adın ne senin?'

'Missboooneee'

'Annen baban evde mi?''I- ıhhh yoklar, teyzem var saacee, ama o da yok şimdi kayıp oldu.'

'Siz Beyaz Eşya seti kazandınız, annene, babana götürür müsün bizi.'

'Oluurrr aşağıya geliyorum o zaman gitmeyin, bekleyin beni.'

Ayakkabılarımı ayağıma geçirip sevine sevine indim merdivenleri, tam Bahçe kapısından adım atıyordum ki Annem geliyor karşıdan komşularla... 'Anneeaa' diyerek koştum yanına, adamlara doğru parmağımı doğrultmamla, adamların arabalarına binip kaçması bir oldu. Yalancılar diye sinirlendim adama, anneme anlattım bana söylediklerini. Sonra annem yukarı çıkıp benim yatağımda uyuyan teyzeme pis azar çekti.

Yılanlı Su

5 yaşında falanım bu kez. Köydeyiz, dedemler pirinç tarlasını ekmişler, bizde yardıma gittik. Sıcaktan burnum soyulmuş bir şekilde, milletin işinin bitmesini bekliyorum. Sürekli canım sıkılıyor ve sürekli bağırıp duruyorum ortalıkta. Halam sinirlendi ve elime bir sopa vererek dere gibi bir şeyin yanına getirdi beni. İçinde yılanlar falan vardı, hadi döv dedi. Bende sopayı vurmaya başladım su yılanlarına. Canımın sıkıntısı geçmiş, tüm hıncımı yılanlardan alırken ayağım kaydı ve suyun içine düştüm. Elime koluma yılan dolanmış bir şekilde bas bas bağırdım. Geldiler beni kurtardılar, o yılanlardan bir tanesi beni sokmadı, ama zaten halam su yılanlarının zararsız olduğunu iddaa ediyordu. Bu olayda annem karlı çıktı, ve bir daha pirinç tarlası yüzü görmedi.

Kadın bizi öldürecekti bence

İlkokul 1.ci sınıfa gdiyorum bu kez, annemle Bahar temizliği yapıyoruz. Bende bahçeden topladığım topraklı mavi çiçekleri oraya buraya koyup kadına sinir krizleri geçirtiyorum. Zil çaldı, gittim açtım kapıyı ve karşımda kırmızı hırkalı, çingene kılıklı bir kadın. Suratı kapkaraydı ve deli gibi korkarak annemi çağırdım. 'Annneeaaa!'

Annem geldi...

'Kimi aradınız?'

'Geldim.'

'!?)(&! Nereye geldin?'

'Geldim.'

Elleri hırkasının devasa ceplerindeydi ve şişikti. Çocuk aklımla orada birşeyler sakladığını farketmiştim, annem de babamın yeni aldığı altın bilezikleri bok var gibi geçirmişti koluna ve o an kadının bizi öldüreceğini ya da bayıltacağını adım gibi biliyordum. Evde babam da yoktu ve o kadına karşı koyamazdık! Ben böyle götüm götüm titrerken annem sinirle.

'Git Missbone yatak odasının kapısını ört, baban içkili geldi yine duymasın sesleri, seni de döver beni de!' dedi. Ve o an çaktım köfteyi. Babam içki içmez, onu da geçtim evde yoktu! Annemin aklında bir plan vardı anlaşılan, gittim yatak odasının örtük kapısını açıp sertçe kapattım. Annem yeniden konuşmaya başladı kadınla.

'Ne istiyorsun?'

'Geldim.'

'Kusura bakma alamam seni eve, kocam bir uyanırsa seni de döver bizi de, nerden bulduysa silahla gelmiş dün gece, çocuğun kafasına da vurdu sapıyla zaten bak, başka yere git, harcanma sende burda.'

Kadın ağlaya ağlaya gitti ve salıncağa çarpan kafam bizi kurtardı! 1 hafta sonra duyduk ki, sanırım aynı kadın yukarı mahallede bir kadını bayıltıp altınlarını falan ne var ne yok götürmüş. Tabii herkes bizim gibi uyanık değil.

Sikerim dedim ya korktun galiba hayat?

2011-12-25T23:33:00.000+02:00

Bazen hayatımın tam ortasında soğuk sert rüzgarlar esiyor, ama öyle şanslıyım ki Bay K var yanımda. Ona sarıldığımda o kadar güvende hissediyorum ki kendimi... O rüzgarlar ben dışında her şeyi savurup, yerini sakinliğe bırakıyor.

Dün resmen sonumun geldiğini hissettim. Hani Bay K'nin annesi olmazsa babam, babam olmazsa Bay K'nin annesi. Ama sonuçta birinden biri bizi deşifre edecek! Beynimde korkunç senaryolar dönüp duruyor bu iki ihtimal üzerinde...

Bay K'nin annesi deşifre ederse;

Ben evdeyken gelirse yatak odasına gider,üzerime yorganı çeker ağlarım diye düşünmüştüm. Belki acır, ses çıkartmazdı. Ya da aklı başında bir konuşma gerçekleştirir, yaşadığımız her şeyi anlatırdım. Sonuçta Üniversite mezunu kadın. Anlardı belki halimizden.

Ama en en en kötü ihtimal evleri ayırırdık, Bay K azar yerdi biraz, ben de sokakta kalırdım, bir süre onda bunda idare ederdim.

Babam deşifre ederse;

Sıçışşş. O anki hislerimi yeniden buraya yazıp kalıcı olmasını sağlamak istemiyorum. Ama herşeye rağmen aynı evde kaldığımız halde bazı şeyleri yaşamadığımız için şanslıyım. Sırf bununla babamın güvenini kazanabilirim.

Ya da Bay K güvenini kazanır. Sonuçta bu ülkede herşeyden önce bekaret geliyor ne yazık ki. Ve ben tüm asiliğime rağmen bunu kabullenip sevgilimle hiç birşey yaşamıyorum. Babam da en azından bunu düşünüp okuldan almaz, katı katı cezalandırmaz. Ama sonuç olarak ev hayatım biter mi? Biter.

Neyse ki bu iki ihtimalden uzaklaştık yine. Ne Bay K'nin annesi geldi ne de babam aynı siniriyle kaldı. Anneme şikayet ettim bana bağırdı diye ve annem nasıl bir göz dağı verdiyse adama, babam beni arayıp 'Nasılsın kızım?' moduna girdi yine. Normal hayatımıza döndük, Bay K annesinden geldi ve birlikte mutfağa girip çikolatalı pasta yaptık şu an da dolapta ve birazdan onu ağzımıza burnumuza bulaştırarak midelerimize indiricez. Bu arada tencere dibinde ki pudingi parmaklarınla yemek gibisi yok! :)